Obscure Sphinx

Moonspell

Overkill

Primordial

Chapel of Disease

Schizma

Sunnata

Aleph

Artykuł Summer Dying Loud XV – Dzień 3 pochodzi z serwisu KVLT.

Pokuszę się o stwierdzenie, że wybór wokalistów na trzeci album Krimha był co najmniej trafny, żeby nie powiedzieć rewelacyjny, bo znaleźli się tu naprawdę dobrzy gardłowi: Rafał „Rasta” Piotrowski (Decapitated), Chris „VokillCovers” Breetzi czy Silva Raziel (Thorns Of Ivy), plus w moim odczuciu perełki w postaci jednych z najciekawszych, a może i najlepszych, rodzimych materiałów eksportowych: Patryka Zwolińskiego (ex-Blindead, Proghma-C) i Zofii „Wielebnej” Fraś (Obscure SphinX). Ta dwójka wyjątkowo wybiła się na albumie, dodając specyficznego smaku utworom, i wyróżniając je ponad inne (The Harm, Nothing, Żałość) specyficznym sposobem wyrazu, autentycznością. Wszystkie kompozycje są zresztą wypełnione niewymuszonym klimatem. Od początku na plus zasługuje brzmienie, połączenia potężnej sekcji rytmicznej z wokalami, które ani nie dynamizują, ani nie giną w tle, jest spójnie i zgrabnie. Oprócz zróżnicowanych wokaliz, album zdecydowanie zachwyca wielowarstwowością. Może mniej tu śmierć metalowego zacięcia, którego się spodziewałam, ale absolutnie wspomniana melodyjność czy nawet piosenkowość niektórych utworów (szczególnie pięknie otwierający klimatyczny The Harm) nie odbierają całości ciężkości i mocy. 

Rozłóżmy płytę na części pierwsze. 9 utworów, 40 minut podróży po death, black i groove metalowych ścieżkach w nowoczesnym wydaniu. Gedankenkarussell jest albumem parabolicznym, o różnym natężeniu ciężkości i tempa. Utwory jednocześnie nie są przesadnie długie czy przekombinowane złożonością. Sekcja rytmiczna wyraźnie błyszczy, zmienia się w zwrotkach, przyspiesza lub zwalnia w refrenach i na odwrót, ale nie przytłacza, daje bardziej uwydatniony przekrój technicznych popisów. Czego jednak wyraźnie mi zabrakło, to ciekawsze partie gitar. Nie ma właściwie zapadających w pamięć riffów, za wyjątkiem na przykład refrenu w Nothing, w całości trochę brakuje rozpiętości gitarowej i wyrazistości, szczególnie w porównaniu z poprzednimi albumami Krimha (popis Jakuba Żyteckiego w utworze Linfen z albumu Explore to była gratka!). Uwagę zwracają zróżnicowania gatunkowe w utworach – bardziej wolniejsze fragmenty w post-metalowych elementach w intrach, jak w utworze Negative, gdzie finał zamienia się w porządną młóckę, włączając nawet nieśmiały core, by powrócić do spokojniejszego epilogu, czy soczyste blasty i growl, jak w zwrotkach A Tale Left Untold, by totalnie zgasić dynamikę utworu smutnym, wręcz poruszającym czystym, niskim wokalem Silvy Raziela. Totalnie odstaje utwór Żałość w języku polskim z udziałem Wielebnej. Kawałek jest szeptany z ponurym nuceniem przechodzącym we wrzask w tle, tak czarny, mocny, a jednocześnie pięknie ilustrujący tę… żałość (po stracie?) dosłownie. Przysłowiowe ciary? O tak, tym bardziej że z transu kompletnie wyrywa numer ostatni Enter My Inner Void i z miejsca stawia na nogi, by po krótkim acz potężnym łomocie zakończyć album długim, pięknym, smyczkowym outro.

Krimh to burza i niezmierzone ilości wrażliwości w tornadzie gwałtownych i kopiących po trzewiach kompozycji. Gedankenkarussell to jeszcze nie są wyżyny możliwości i pomysłowości tego artysty. Takie mam wrażenie. Stwierdzenie, że album jest dojrzalszy, z wizją artystyczną zawstydzającą niejednego starszego kolegę po fachu, to banał. Z każdym kolejnym krążkiem poprzeczka stawiana jest coraz wyżej. Na pewno niniejsze wydawnictwo wyróżnia się przemyślaną konstrukcją utworów i dopracowaniem w detalach. Gdyby jeszcze dorzucić szczyptę (albo pięć) interesujących, mocniej wyeksponowanych gitarowych riffów, byłoby jeszcze lepiej i jeszcze piękniej. Niemniej jednak, doradzam i zachęcam sięgnąć po Gedankenkarussell i popłynąć z Krimhem w jego muzyczną rzeczywistość.

Na koniec dygresja – Krimh podkreślał w niektórych wywiadach, że filozofia wydawania płyt własnym sumptem jest mu bliska ze względu na wolność wyboru i jakość swojej pracy, za którą – jako projekt jednoosobowy – odpowiada tylko i włącznie on sam. Na dodatek Gedankenkarussell z dniem wydania pojawił się w sieci w całości do odsłuchu na popularnych serwisach muzycznych. Osobiście jestem pod wielkim wrażeniem, jak ten album brzmi, jaki udało się zebrać skład wokalny, i jak wypada na tle innych, wielkich produkcji. Ludzie to jednak potrafią zachwycać. 

Artykuł KRIMH – „Gedankenkarussell” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór supportowały dwa składy: lokalsi z Legalize Crime, prezentujący najbliżej mi pasujący gatunek w postaci sludge, i skład z Krakowa The Gentle Art Of Cooking People, który z kolei skrajnie poruszali się w ramach post-rocka spod znaku Tides From Nebula. Koncerty obu grup były dobre, aby nie powiedzieć po prostu – poprawne. O ile pierwsza grupa, która promowała swoją EPkę Blues Of The Fallen World zmęczyła mnie jednostajnym, nieodróżniającym się w poszczególnych utworach, skrzeczącym wokalem, o tyle zespół drugi, na koncie z  ubiegłoroczną płytą pt. O, nieco zdumiał mnie swoją radością (?) grania muzyki o dość smutnym wydźwięku oraz dziwnymi strojami scenicznymi: kapelusze, peruki z pejsami, wąsy, wtf. Niemniej jednak, z racji oczekiwania na headlinera, mój sceptycyzm pomieszał się z obojętnością. Obiektywności więc tym razem poskąpię, być może na innych koncertach rzeczonych grup przyjrzę się i przysłucham właściwie, szczególnie kapeli numer 2.

Z ciężkimi dźwiękami Nothing Left z ostatniej, promowanej na tej trasie płyty Obscure SphinX Epitaphs w ciemnej, brutalnie niedoświetlonej sali na scenę wkroczyła gwiazda wieczoru. Nie zamierzam ukrywać, że z zapartym tchem czekałam głównie na wejście Zofii „Wielebnej” Fraś i jej niesamowitych wokali o rozpiętości emocji jak z Warszawy do Wrocławia. Od samego początku atmosfera w klubie pociemniała, zrobiło się mentalnie chłodno. Kolejno zabrzmiał Memories Of Falling Down z popisami Wielebnej na różnych poziomach wokali, od delikatnego śpiewu po krzyk, i genialnej perkusji Pawła „Pavulona” Jaroszewicza. Utwór bardzo powoli stopniował napięcie z przejściem do potężnych gitar Tomasza „Yonego” Jońcy i Aleksandra „Olo” Łukomskiego. Pojawiły się śmielsze reakcje ze strony publiki i głębsze skłony w rytm niskich, ponurych dźwięków. Przy Lunar Caustic z płyty Void Mother nikt nie pozostawał już obojętny, to był trans. Wraz z powrotem do utworów z najnowszego wydawnictwa Nieprawota zabrzmiała cholernie mocno, szczególnie przez ryki wokalistki i etapowe, paraboliczne tempo. Nie mogło zabraknąć starszych dokonań w postaci Nastiez z albumu Anaesthetic Inhalation Ritual, gdzie tym razem brylował bas Michała „Bladego” Rejmana. Zwieńczeniem całości był zagrany monumentalny At The Mouth Of The Sounding Sea, w którym Wielebna w wymowny sposób wyciągała ręce ku górze. Aż chciało się popłynąć tak samo. W całej ekstazie nawet nie zauważyłam, że był to kolejny już bis. 

Na koniec słowo o całym przedsięwzięciu w Firleju. O ile do realizacji dźwięku nie mam prawa się absolutnie przyczepić, o tyle oprawa oświetleniowa pozostawiała wiele do życzenia. Na scenie można było dostrzec jedynie cienie muzyków aniżeli pełnoprawne postacie. Okej, może mam kiepski wzrok, ale litości, pod tym względem było źle. Zaskoczyła mnie też frekwencja. Spodziewałam się jednak wypełnionej po brzegi pełnej sali, a takowego tłumu stosunkowo nie było.

Podsumowując, koncerty Obscure SphinX odczuwam w kontekście wspomnianej na początku mszy, celebracji. Nie ma tu przerywników, nie ma gadaniny, nie uświadczysz radosnego odśpiewania ulubionego kawałka wraz z publiką. To narysowane w swoisty sposób uczucia i emocje, które pozostają wyjątkowym wspomnieniem, słuchając płyt tej formacji z odtwarzacza. Za każdym razem uczę się tego na nowo, tak również po koncercie we Wrocławiu. 

Do następnego!

Artykuł Obscure SphinX i inni – Wrocław (25.03.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Z grubsza post-rockowy Sounds Like.. słusznie poszedł na pierwszy ogień, bo jako najłagodniejszy z trójcy stanowił właściwe rozpoczęcie rytuału – ciężar i napięcie należy stopniować. Co więcej, bardzo mile mnie zaskoczył, na żywo dostając dużo większego kopa niż w wersji studyjnej. Szczególnie ciekawie wypadał, będący liderem formacji perkman, który wypruwał sobie flaki, robiąc naprawdę porządna robotę. Spora część z tego, co zaprezentował trójmiejski kwintet pochodziła z najnowszej, jeszcze niewydanej płyty i jak najbardziej zachęciła mnie do tego, by zespół obserwować.

Drugą fazą rytuału była Sunnata, przez wielu okrzyknięta rewelacją polskiej sceny doomowej. Ubrany jednolicie na czarno kwartet wparował na scenę w kłębach dymu, które towarzyszyły im już niemal do końca: i przyładowali. Mocno, z przytupem oraz gracją i siłą rozpędzonego ciągnika. Z wszystkimi wynikającymi z tego plusami i minusami. Sunnata w warunkach koncertowych leży mi dużo bardziej niż w domowym zaciszu, bo transowy ciężar i nośne riffy, stanowiące główną siłę zespołu, przemawiają do mnie o wiele bardziej w wersji na żywca. O ile na poprzedni support nieliczna jeszcze publiczność reagowała dość ciepło, ale z rezerwą i dystansem, o tyle przy Sunnacie nastąpiło pewne ożywienie, bo i jak tu nie machać łbem do takich kawałków jak Beasts of Prey czy Long Gone? Panowie prezentowali się dość statycznie, z wyjątkiem nieco bardziej żwawego basisty. Dobrze wypadły wokale – jako że na płytach są nieco schowane w mixie, to na żywo efekt był podobny, ale jednocześnie wcale nie pozbawiony mocy. To nie ten przypadek, kiedy rozwiązania wokalne na płycie są takie, jakie są, bo po prostu wokalista nie bardzo umie śpiewać. Duży plus. Jednak nawet przy występie na żywo wkradło się w pewnym momencie to, co uderza mnie przy słuchaniu ich płyt – znużenie. Na szczęście w przypadku czterdziestominutowego setu nie było ono bardzo odczuwalne, ale pod koniec nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że ok, fajnie, ale może by tak coś nowego, coś innego? Sunnata potrafi porwać i mile rozbujać, ale po prostu nie na długo. Tak więc: support idealny.

No a potem….Potem rytuał wszedł w fazę finalną. Połowa setu to świeżutkie kompozycje z Epitaphs i zaprawdę, na żywo ta płyta urywa dupę. Nawet w warunkach dalekich od idealnych, jak w lubelskim Graffiti… ale o tym później. To, co Obscure Sphinx robi na scenie jest dopracowane i dopieszczone w szczegółach, a jednocześnie absolutnie nie pozbawione pierwotnej energii i swobody. Zakapturzony Yony, jako jedyny poza Werblem statyczny członek zespołu, jest precyzyjny niczym chirurg, Olo to z kolei ganiający po scenie wulkan energii. Do tego sekcja rytmiczna: gęsta, zdyscyplinowana i dokładna niczym maszyna, a przecież pełna witalności. No i Wielebna ze swoim imponującym głosem, niepokojącym make-upem i intrygującą grą sceniczną. Bardzo autentyczna i niezwykle poruszająca, tym bardziej, że śledząc filmiki z różnych występów widać, że sztywno oklepanej choreografii ta dziewczyna nie ma. Są po proste emocje i ich swobodny, naturalny przepływ, sposób w jaki znajdują ujście. Bo Obscure Sphinx to żywioł. Brutalny, porywający i onieśmielający siłą, lub, jak kto woli, pierdolnięciem. Co było czuć przy miażdżącej Nieprawocie z nowego albumu, gdzie zarówno Wielebna jak Olo zdzierali sobie gardła. Co było widać po reakcjach publiczności na pierwsze dźwięki pełnego emocji The Presence of the Goddess z Void Mother, czy powrotu do debiutu, w postaci Paragnomen. Co było czuć w każdym wiercącym ciało i duszę utworze. Możesz być spoko zespołem i zagrać porządny set, ale pewnych rzeczy nie da się nauczyć. Albo potrafisz wprowadzić publiczność w oczyszczający trans – albo nie. Albo jesteś na scenie szczery i autentyczny – albo nie. Sfinksy to wszystko posiadają i potrafią. Aż do bólu.

Na koniec uwagi, które muszą się tu znaleźć z dziennikarskiego obowiązku. Obscure Sphinx to klasa światowa. Koniec, kropka. I niestety lubelskiemu Graffiti trochę ten fakt albo umknął, albo go przerósł. I tak sobie tylko myślę: skoro ten koncert był tak dobry pomimo problemów technicznych, to jaki by był, gdyby nie one? Wielebna miała ewidentne problemy z odsłuchem. W mocnych fragmentach, gdy pojawiał się czysty śpiew wkradały się fałsze. Ale już w spokojniejszych momentach, kiedy wokalistka się słyszała, nie można było mieć żadnych zarzutów. Szczytem wszystkiego były problemy techniczne, sprawiające, że wokalu nie było słychać w ogóle, w całym Memories of Falling Down. I tu również należą się Graffiti bęcki za taką sytuację. No i na koniec: oświetlenie. Ja wiem, że intensywna gra świateł przy co niektórych ostrzejszych fragmentach jest miła i nawet wskazana. Ale napieprzanie strobolami za każdym razem, gdy wchodzi podwójna stopa, albo robi się trochę szybsza młócka, to kiepski pomysł. Serio. Oni nie potrzebują takich tanich trików. Bo Obscure Sphinx to czysta siła, majestat i rozpierdol.

Autorką zdjęć jest Kamila Pitucha.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”408″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”42″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Obscure Sphinx, Sunnata – Lublin (30.09.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Pamiętam, że kiedy usłyszałem Void Mother, to doświadczyłem czegoś, pomiędzy muzycznym objawieniem, a byciem rozjechanym przez walec drogowy. I spodobało mi się to. Potężne brzmienie, gęste riffy, zgrabne i złożone kompozycje, nutka szaleństwa oraz świetne melodie – esencja Obscure Sphinx. Było oczywiste, że kolejna płyta łatwo mieć nie będzie, bo oczekiwania są ogromne, a poprzeczka została zawieszona wysoko. Więc, bez zbędnego przedłużania: Epitaphs, to płyta…

Trudna, wymagająca, nie pozbawiona problemów, ale ostatecznie nagradzająca cierpliwego słuchacza i posiadająca niemal wszystkie elementy, świadczące o wyjątkowości tego zespołu. Nieco chyba przewrotnie, Sfinksy zdecydowały się na zrobienie singlem i przedpremierowe udostępnienie Nothing Left – a to najdłuższy i najbardziej złożony utwór na płycie, który za pierwszym słuchaniem może przerosnąć. Chociaż z początku mnie nie zachwycił, to po osłuchaniu doszedłem do wniosku, że to naturalny spadkobierca dłuższych kawałków z Void Mother. Bo czuć tu wspaniale, jak i zresztą na prawie całym Epitaphs, to, co bardzo cenię w muzyce, czyli umiejętne łączenie kontrastów i odmiennych emocji. Paleta nastrojów zmienia się szybko, od wzniosłego intra, przez nerwowo wędrujące sludge’owe riffy o „meszugowym” brzmieniu, po akustyczne wyciszenia. A do tego wszystkiego wokal Wielebnej, świetnie odnajdującej się zarówno w spokojniejszych fragmentach z delikatnym śpiewem, jak i w ostrzejszych momentach, gdzie zdziera gardło potężnym rykiem.

Memories of Falling Down budzi we mnie mieszane uczucia. Transowa, oparta na sekcji rytmicznej część kompozycji, ze świetnym, czystym wokalem Wielebnej, przechodzącym w opętańczy krzyk. Jest rewelacyjna, ale gdy utwór nabiera ciężaru, to „jedzie” na dosyć oklepanych riffach i brakuje mu pazura, choć pod koniec przejmujący wokal robi swoje. Na szczęście następna, fenomenalna Nieprawota nadrabia te braki z nawiązka. Znowu objawia się tu łatwość zespołu w umiejętnym łączeniu odmiennych emocji i stanów umysłu, bo najpierw atakuje nas wgniatająca w ziemię, wściekła ściana dźwięku, by za chwilę uspokoić piękną i „smutną” gitarą. Gdzieś pomiędzy pojawia się na krótko mocno „rammsteinowy” riff, a całość zaś wbija się w głowę i zostawia słuchacza z otwartą gębą. Intrygująco prezentuje się również najłagodniejszy moment na Epitaphs,  czyli mroczny Memorare, śpiewany przez Wielebną wyłącznie czystym głosem. Czuć tutaj niemal post-rockowego ducha, a utwór w dużej mierze opiera się na czystym, melancholijnym i minimalistycznym gitarowym motywie. Efekt jest naprawdę poruszający.

Na koniec, zostaje nam mój ulubiony moment na Epitaphs, oraz ten, do którego przekonany jestem najmniej. Sepulchre to może i najkrótszy utwór na płycie, ale też prawdziwy dźwiękowy kosmos. Wielebna prezentuje tu pełną gamę swoich umiejętności, od bardzo wysokiego, delikatnego śpiewu na stonowanym początku, po absolutnie niewiarygodny (nawet jak na nią) ryk z głębi trzewi. Gitara prowadząca to czysta poezja i zahacza o rozdzierające serce patenty od My Dying Bride, co poniekąd tłumaczy moje zachwyty, a mięsisty, powolny riff miażdży, dopełniając dzieła zniszczenia. Jedynie zakończenie mnie rozczarowuje, bo At The Mouth Of The Sounding Sea jest solidne, ale z butów nie wyrywa. Czaruje jednym, świetnym, hipnotycznym i wkręcającym się w głowę riffem, ale potem ani refleksyjne wyciszenie, ani mocny koniec, za bardzo mnie nie poruszyły i nie zapadły w pamięć.

Sprawą już zupełnie ostatnią, choć nie najmniej ważna, jest brzmienie i mam tu naprawdę ciężki orzech do zgryzienia. Void Mother brzmiało masywniej, było w nim więcej „mięcha”. O ile spokojniejsze fragmenty Epitaphs wypadają świetnie, o tyle nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że Nieprawota mogła by zyskać na dodatkowej sile rażenia. Stopniowo się przekonałem, ale nadal album Void Mother brzmieniowo uważam za pełniejszy.

Cóż, drugiego objawienia nie dostąpiłem. Ale słuchanie i odkrywanie tej płyty, to ogromna przyjemność, której na pewno nie będę sobie żałował.

Płytę można zamówić w pre-orderze tutaj.

I remember when I first listened to Void Mother, I experienced a revelation and felt as if I was hit by a road roller. I loved it. Massive sound, fat riffs, elegant and complex compositions, a touch of madness, and memorable melodies – meet Obscure Sphinx. Obviously, I confronted their next album with my great expectations, as the bar was set really high. So, let the review begin: Epitaphs is an album, which is…

Difficult, demanding, problematic, yet offering the mass of sensations to a patient listener. Somehow puckishly, the Sphinxes chose to prerelease Nothing Left, and set it as the hit single for the album. Nothing Left is the longest, and the most complex song on the second album, and, honestly speaking, can overwhelm after the first listening. Though the song did not amaze me from the start, having listened to it a few times, I realized it is a natural successor of lengthy compositions from Void Mother. The single exposes how gracefully can the band combine contrasting emotions, and so, the emotions evolve from elevated intro, to uneasily wandering sloudge riffs of Meshuggah-like style, to die as acoustical hush ups. Wielebna’s voice perfectly suits both calm parts of delicate singing, and harsh moments when she rips off her throat in powerful roars.

Memories of Falling arouses contrasting feelings. In a hypnotic, rhythmical part of the composition, Wielebna starts singing perfectly in tune to smoothly advance into a scream of evil possession. The part is marvelous, but as the song gains heaviness it looses a claw, as in the other part of the song, riffs become quite obvious. Fortunately, the emotional vocal in the end saves the whole composition. On the other hand, next song is phenomenal and atones for the previous fails, as it elaborates band’s ability to combine vast emotions and mind states. The band attacks a listener with a groundbreaking, mad sound, and a moment later sounds lull into beautiful, sorrowful guitar riff. The whole composition lingers in mind and leaves the listener speechless. Also, the calmest tune of Epitaphs: dark Memorare, is quite intriguing. Built on pure vocals, sounds call the post-rock spirit, which, accompanied with minimal and harmonious riffs, complete the melancholic composition. The final effect is absolutely stunning.

Another checkpoint is: my favorite song, and the weakest link of Epitaphs. Sepulchre may be the shortest song on the album, but still, it reveals a real cosmos of sounds. Wielebna presents fully the abilities of her voice: from high pitched, delicate singing, to absolutely unbelievable, wild roar from the heart of a jungle. The leading guitar is like neat poetry, which sounds like my beloved, heartbreaking riffs from My Dying Bride, and the massive, slow riff is just crashing bones and destroys the listener completely. Nonetheless, I am disappointed with the last composition. Though At The Mouth Of The Sounding Sea is rich in sound, it is not awe-inspiring, as it only tempts with one, great and hypnotizing riff, which drills the listeners mind. Still, neither the meditative hush up, nor the heavy ending are moving or worth remembering.

Last but not least, the sound itself. A hard nut to crack indeed, whereas Void Mother was massive with the sound heavy and fat, Epitaphs kills with gentle fragments. Still, I just cannot resist the feeling that Nieprawota could have been heavier. I do appreciate the second album, but still firmly believe that it is Void Mother, which stays a complete and unbeatable piece of music.

Taking everything into consideration, I did not experience another revelation, yet listening and exploring Obscure Sphinx’s second album was a great pleasure, and I am sure that Epitaphs will be a regular guest in my headphones!

Score: 8/10

Here you can buy CD in pre-order.
Review translated by Justyna Pietrzak.

Artykuł OBSCURE SPHINX – „Epitaphs” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Witajcie! Niedawno zakończyliście trasę koncertową. Możecie krótko podsumować ten czas?

Dużo kilometrów, upał, zimno, podłe jedzenie, energetyki, dziwne noclegi, fajni ludzie, chore pory koncertów, więcej energetyków. To tyle jeśli chodzi o Bałkany. Trasa polska to już inna bajka, bo i inny level popularności, własne światło, sprzęt zgodny z raiderem… to już inny komfort pracy.

Zosiu. Na koncercie w Poznaniu, na którym miałem przyjemność być odniosłem wrażenie, że zarówno Ty jak i publika jesteście w transie. To niesamowite, że muzyka tak może działać. Co czujesz podczas koncertu?

Bardzo dobrze zapamiętałam atmosferę koncertu w Poznaniu. Był to zdecydowanie jeden z najlepszych koncertów polskiej trasy w tym roku właśnie ze względu na ów „trans” o którym wspominasz. Czasem jest tak, że dojeżdżasz do klubu i wiesz, że będzie dobrze. Czujesz to. Byłam wyładowana pod korek energią, którą wchłonęłam w Wrocławiu. Uwielbiam kiedy publika daje się wciągnąć w cyklon dźwięku i obrazu bo wtedy wiem, że czują to co ja. Coś w rodzaju kompletnego blackoutu. W Poznaniu tak właśnie było. Uwielbiam grać w tym mieście bo ludzie nigdy się tu nie oszczędzali i są to też „moje” tereny, moja krew i ten specyficzny ogień. A co czuję podczas koncertu ? jeśli jest wielka czarna dziura to właśnie o to chodziło. Jeśli mam pełną kontrolę na scenie to znaczy, że coś jest nie tak. Dlatego jej unikam.

Zosiu. Czy na codzień jesteś również ekspresyjną osobą czy obraz sceniczny jest obrócony o 180 stopni od codzienności?

Najlepiej na to pytanie odpowiedziałyby osoby które mnie dobrze znają. Nie mam pojęcia jaką jestem osobą.

Muszę przyznać, że jeśli chodzi o dobór supportów to chyba lepszych kapel nie mogłem Sobie wymarzyć. Zaraz po koncercie zaopatrzyłem się w ich płyty. Jak doszło do współpracy? Znaliście te zespoły czy to one się dobijały do Waszych drzwi?

Wszystkie zespoły znamy w zasadzie od zarania. Z Vidian graliśmy już ze cztery lata temu na trasie z Blindead, Adam, ich gitarzysta, dodatkowo organizował nam kilka koncertów wcześniej, w Butterfly Trajectory grał mój dobry kolega, Kuba Szygulski a podobało mi się to na tyle, że załatwiłem im suport przed Crippled Black Phoenix kilka lat temu, oba zespoły mają nowe płyty teraz, więc to była doskonała okazja, by im choć troszkę pomóc. Nam samym w ten sam sposób pomagało Tides From Nebula i Blindead chociażby… No i wreszcie Spirit. Zespół, z którego członkami też od dłuższego czasu mijam się na koncertach – dość wspomnieć o Piotrku Rutkowskim – chyba nie znam w tej chwili lepszego gitarzysty w „młodym” pokoleniu (mam 44 lata w końcu…); i nie mówię tu o technice a o sercu i głowie. No dobra, jeszcze Artur z Thaw.

Polska scena post-metalowa choć jeszcze mała ma się chyba dobrze. Jakie polskie zespoły z nurtu post-metal zwróciły Waszą uwagę?

Ja bym poszerzył to pojęcie. Skupiając się na post-metalu to mógłbym tylko Vidian i Butterfly Trajectory zaszufladkować, a jest jeszcze zatrzęsienie doskonałych składów, grających na światowym poziomie; choćby wspomniany już wcześniej Thaw czy Entropia. Dodaj do tego polski stoner czy doom/stoner typu Weedpecker, Major Kong, BelzebonG czy Dopelord i okazuje się, że mamy kolejną po black metalu falę doskonałych bandów, grających po całej Europie

Drugi album Void Mother był niesamowicie ciężki, sample idelnie się wkomponowały w resztę muzyki, głos Wielebnej raz growlujący a raz kobiecy i delikatny. Jestem ciekaw co przyniesie album nr 3. Macie już szkice utworów czy dopiero zaczęliście prace nad nowymi dźwiękami.

Mamy zaawansowane szkice, przynajmniej wg mnie, hehe. W zasadzie brak nam linii wokalowych i tekstów no i oczywiście całej kosmetyki aranżacyjnej. Choć nie powiem, może zaistnieć też taka sytuacja, że wywalimy 90% rzeczy i zaczniemy od nowa. Nie mamy wydawcy, terminu, nic nas nie goni. Nie musimy się śpieszyć. Najważniejsze, żebyśmy nagrali dobrą płytę.

Czy przed wydaniem nowego albumu planujecie wypuszczać podobne teasery jak to było w przypadku Void Mother? Swoją drogą były dość przerażające. Czy taki był zamysł od początku? Zainteresować? Zaintrygować?

Oj, nie mam pojęcia ☺ Może będzie to jeden teaser, może jakaś inna forma. Za wcześnie o tym mówić. Nie mam pojęcia co będzie na okładce jaka będzie zawartość tekstowa, stąd nie można jeszcze mówić o żadnej koncepcji. Pomysły są, ale zanim wyewoluują do postaci spójnego konceptu całości to jeszcze sporo wody w Wiśle musi przepłynąć.

Jeśli chodzi o proces rejestracji to zamierzacie skorzystać ze sprawdzonych miejsc, gdzie nagrywaliście drugi krążek ?

Nie wiem. Raczej pewne, że skorzystamy ze sprawdzonych już osób, ale studio… Hmmm… Jest tyle możliwości…!

Void Mother wydaliście własnymi siłami. Czy było to spowodowane chęcią większej niezależności czy po prostu oferty wytwórni nie były na tyle ciekawe żeby wejść w kooperacje?

O jakich ofertach mówisz? Nie dostaliśmy od nikogo żadnej propozycji ☺
No, nie do końca tak. W Polsce nas nikt nie chce. Są pewne zachodnie labele, które nam się przyglądają, my im, ale trudno powiedzieć, czy coś z tego wyjdzie.

Nowy album wyda wytwórnia czy ponownie – niezależnie własnym sumptem?

Jak wyżej, póki co wygląda na to, że po raz kolejny będzie to self-release.

Mówi się, że trzeci album zespołu powinien być przełomowy. Czy szykujecie coś specjalnego czy będziecie się trzymać wypracowanego stylu?

Nie chcę używać wielkich słów. Na pewno jest jakaś ewolucja, na pewno nasz styl zostaje w jakimś stopniu zachowany. Nie zamierzamy przerzucać się na dark elektro… ☺

Jeśli chodzi o okładkę to ponowicie współpracę z Klaudią, która stworzyła obraz do Void Mother? Czy wszystko zależy od finalnego efektu nowej płyty?

Szczerze mówiąc nie sądzę. Szukamy jakiejś innej inspiracji. Choć nie wykluczam niczego. Może jej wizje wpiszą się jakoś w nowy temat? Never say never.

Czy Obscure Sphinx to hobby/pasja czy codzienna praca?

Hmmm… drugi etat? Wszyscy pracujemy na etatach bądź prowadzimy własną działalność ale zespół w tej skali wymaga już więcej uwagi niż zwykłe hobby. Przykładowo sama korespondencja zajmuje nam pewnie ze 2 – 3 godziny dziennie. Dodaj sklep i wysyłki, próby, projekty… Pensji nam zespół co prawda nie płaci, do studia dołożymy z własnych kieszeni najprawdopodobniej, ale samym hobby tego już nazwać chyba nie można.

Macie potwierdzone trzy letnie festiwale. Czy jeszcze coś do tego dojdzie czy chcecie się jak najwięcej skupić nad nowym materiałem?

Powiedzmy że cztery. Gramy na Summer Dying Loud. Może coś nam dojdzie, choć nie sądzę. Nie napinamy się, chcemy jak najwięcej czasu poświęcić próbom. Poza tym pamiętaj, że per saldo booking festiwalowy robi się koło roku naprzód…

Jeśli chodzi o marzenia to z kim Obscure Sphinx chciałby wyruszyć w trasę koncertową po Europie czy też USA ?

O, rany, no nie mogę tu za wszystkich odpowiedzieć… Szczerze? Mogę za siebie mówić: Neurosis, Amenra, Tryptikon? Tam byśmy pasowali. A praktycznie rzecz biorąc to z każdym metalowym bandem, który zbiera ponad 500 osób w klubie, gdzie by nie grał.

Czy po tym jak koncertowaliście w roli supportu przed Behemoth co przedłożyło się na większą rozpoznawalność i pozyskanie nowej rzeszy fanów spodziewać się możemy tras w roli headlinera?

Szczerze to nie sądzę, żebyśmy w PL mieli jeszcze kogoś z kim warto by było zagrać w celu budowania marki. Acid Drinkers? Nie ten target. Vader? To samo. Poza tym frekwencje raczej zbliżone… Jakiś co-headlining? Może. Ale tak samo, nie bardzo mam pomysł z kim, żeby miało to ręce i nogi.

No to może trasa z Thaw i Entropia? Obydwie kapele tworzą nowy materiał.

Nigdy nie mów nigdy, jak już mówiłem wcześniej, ale na tę chwilę raczej nie sądzę. Ich płyty pewnie wyjdą jesienią, nasza na wiosnę, poza tym chyba najpierw jednak pociągniemy Niemcy, Holandię, Czechy, nie byliśmy jeszcze w Austrii. Chcielibyśmy też wrócić na wyspy… Choć z drugiej strony rozmawialiśmy kiedyś z Arturem (Thaw) o wspólnej wycieczce po Europie więc kto wie, kto wie…

Co sądzicie o sytuacji kiedy to rockowe i metalowe zespoły (Materia, Besides) odwiedzają programy talent show żeby się pokazać szerszej publice?

Każdy szuka swojej własnej drogi. Za każdego takiego odważnego trzymam kciuki, choć „popularność” wypracowana w ten sposób przeważnie niestety odbija się potem na frekwencji. Ludzie nie chcą płacić za Twoje bilety, bo skoro jesteś z telewizji, to najprawdopodobniej zobaczymy Cię za darmo na Dniach Pułtuska. A to zarzyna zespół, bo nie grasz do Twojego targetu ale raczej dla przypadkowego.
Nie wspomnę, że czasem taka „sława” odbija się też na samym zespole w ten sposób, że skoro jesteśmy gwiazdami z telewizora to zachowujemy się jak gwiazdy z telewizora, jeździmy najebani, demolujemy pokoje w hotelach etc. Historia za takie przypadki.

Czy mieliście jakąś przygodę bądź nietypową sytuację na koncercie, którą wspominacie do dziś i się z niej śmiejecie choć „wtedy” mieliście srogie miny?

Oj, na pewno jest ich mnóstwo… Kiedyś np, zaproponowano nam suport w bardzo dużym klubie. „Zagracie 25 minut”. Ja na to, że 25 minut to sorry, ale nie, bo nasze numery mają po 10 minut. Więc możemy 30. Ok. Wszystko fajnie, tylko ktoś zapomniał o tym fakcie powiadomić stage managera. Facet wpiernicza mi się w połowie numeru na scenę i próbuje wyłączać mi graty. A trzeba zauważyć, że nie byliśmy już wtedy kompletnie nieznanym produktem. Niewiele brakowało a miałbym jeszcze gitarę do remontu bo byłem na samej krawędzi odpięcia straplocków i rzucenia w niego tą gitą. Gość minę miał mocno nietęgą jak mnie zobaczył po koncercie. ☺

Dzięki za wywiad i ….kilka słów dla czytelników oraz fanów Obscure Sphinx.

Pozdrawiamy serdecznie czytelników KVLT Magazine! Czekajcie już na nową płytę!

Artykuł OBSCURE SPHINXSphinx: „nigdy nie mów nigdy” pochodzi z serwisu KVLT.