Wielki Mrok

Soma

fot. Natalia Krymska

Artykuł Gruzja, Wielki Mrok, Soma – Gdańsk (23.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

18.07.2024 – Toruń, NRD (wydarzenie)
20.07.2024 – Gdańsk, Torpeda (wydarzenie)

Na koncercie w Toruniu wystąpi dodatkowo Buddah, w Gdańsku line-up wzbogacą natomiast zespoły Frightful i Zenith.

Spragnieni koncertów Grimoire będą mieli okazję zobaczyć zespół także w Warszawie. Towarzystwo w stolicy zapewni Wielki Mrok i Crossroad.

19.07.2024 – Warszawa, 2koła (wydarzenie)

Słowo organizatorów:
Niektórzy twierdzą, że bez znajomości to nic się nie da zdziałać. Otóż racja, dlatego koledzy z Grimoire (Revolting Heavy Metal) i R.I.P. (Sentimental Thrash Metal) wyruszają w trasę gdzie będą grać wyłącznie z kolegami w miejscach polecanych przez kolegów.

Artykuł Kolesiostwo – trasa GRIMOIRE i R.I.P. pochodzi z serwisu KVLT.

Kolejne spotkanie z autorami Mòr Fhuar i Polskiego Party nie miało szans być już tak odkrywcze, jak wspomniana wyżej jesienna sztuka (odpadał naturalnie efekt pozytywnego zaskoczenia, któremu uległem podczas pierwszego koncertu), skłamałbym mówiąc, że występ podobał mi się przez to w choć odrobinę mniejszym stopniu. Kurcze, mają ci goście swój film, jakiś bezpretensjonalny wdzięk i pomysł, dzięki któremu muzyka, image i zachowanie sceniczne dobrze się ze sobą zazębiają i harmonijnie współgrają. Mieszanka starego heavy, punka, pierwszej fali blacku i thrashu (ba, były i elementy ogniskowej piosenki harcerskiej!), brzmi w wykonaniu zespołu bardzo przekonująco i nawet wykrzykiwane z powagą (ryzykowane, biorąc pod uwagę wiek muzyków) hasła o niszczeniu modern metalu ładnie się w obranej konwencji odnajdywały, nie tracąc swojego uroku. Na marginesie wspomnę, że cichym bohaterem występu był dla mnie Łukasz Półtorak, którego popisowe partie basu (szczególnie te odegrane bez użycia kostki) były prawdziwą ozdobą koncertu i stanowiły w dużej mierze jego najciekawszy element. Będą z tych gości ludzie, moc jest w nich wyjątkowo silna.

Sprawdzana do tej pory dość pobieżnie studyjna twórczość Narbo Dacal nie zdołała przyciągnąć mnie do tej kapeli na dłużej, nie miałem więc do występu krakowskiej grupy jakichś konkretnych oczekiwań (powiedziałbym raczej, że karta wymagań była całkowicie czysta). W tym może tkwić po części sekret tego, jak duże wrażenie zdołała zrobić na mnie muzyka zespołu zaprezentowana na żywo. Ciężko w zasadzie sprecyzować gatunek, w którym kapela się porusza, bo numery zagrane na deskach NRD brzmiały.. nie wiem, jak The Gathering usadowione na post/sludge metalowej szynie, spięte dodatkowo black metalowymi pasami. Brzmi jak szaleństwo, prawda? Taka właśnie jest ta muzyka – z jednej strony mało oczywista, nieprzebojowa i wymagająca uwagi, z drugiej nabierająca na żywo niezwykłego kolorytu. Spora w tym zasługa ekspresji scenicznej małopolskiego trio, która w połączeniu z imponującymi warunkami głosowymi Elizy Ratusznik (będącej jednocześnie basistką grupy) okazała się mieszanką prawdziwie wybuchową. Wokalistka Narbo Dacal (co ciekawe nieco onieśmielona między utworami) w trakcie numerów w ogóle kradła show, zarówno swoim zachowaniem, jak i popisowym wykonywaniem niełatwych partii wokalnych. Nie mam pewności, czy podobne emocje uda mi się ostatecznie odnaleźć na płytach, na pewno jednak chętnie skorzystam z najbliższej sposobności ponownego spotkania zespołu w warunkach koncertowych.

Przyszedł i czas na danie główne niedzielnego wieczoru, czyli zdobywającego coraz większą popularność w naszym kraju Wija. Tu zabawa była już całkowicie beztroska, a prowadzony przez Tuję Szmaragd przyspieszony kurs tańca wyWIJańca bardzo radosny i angażujący. Zgromadzeni dość licznie pod toruńską sceną fani dzielnie (co dowodzi zaskarbionego sobie już przez zespół uznania) śpiewali/ryczeli teksty z debiutanckiego Dziwidła, Przeklętych wód, czy wspominanego Przestworu. Były wszelkiej rasy stworzenia magiczne (Panzerfury, Dziwidła, Żmije, Bazyliszki i Porońce), były fantastyczne opowieści o Lucyferynie i Brek Zarith, były w końcu antykościelne protest songi i zawierane przymierza z Diabłem. Wszystko w roześmianej, pełnej entuzjazmu i pozytywnej energii atmosferze. Dużą zasługę w jej wykreowaniu miał rzecz jasna kameralny klub, w którym rock’n’rollowy puls wyczuwalny był dużo wyraźniej, niż np. na scenie festiwalowej (vide widziany przeze mnie koncert zespołu podczas SDL 2022). I choć wciąż będę się upierał, że druga gitara byłaby w przypadku Wija bardzo pożądana, nie da się ukryć, że bawiłem się podczas koncertu naprawdę znakomicie.

Każdy z występujących w niedzielę bandów zasłużył na uznanie na swój sposób – Wielki Mrok ugruntował moją sympatię, Narbo Dacal całkowicie mnie zaskoczył, Wij pozwolił solidnie się wybawić. Mecz zakończył się więc wynikiem 3:0 i sporą frajdą, że wszystko zagrało jak trzeba.

Fotorelacje:
Wielki Mrok, Narbo Dacal – M.Chabowska Fotografia / Radio Sfera UMK.
Wij – Julia Marszewska Fotografie.

Artykuł Wij, Narbo Dacal, Wielki Mrok – Toruń (03.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zahaczając od lat o lokalne (w zasadnie te nieco dalsze też) koncerty ITE, nie mogłem oczywiście odmówić sobie przyjemności sprawdzenia na żywo ostatniego studyjniaka poznańskich harpaganów. Dodając do tego dysponujący doskonałą opinią w środowisku JAD i wspomnianych wyżej retro wojowników z Wielkiego Mroku, moja decyzja o udziale w sobotnim wydarzeniu była czystą formalnością.

Cieszył oko fakt, że już na otwierającym wieczór występie, frekwencja w NRD była całkiem zacna. Załoganci Wielkiego Mroku odpłacili przybyłym za punktualność pełnym wdzięku koncertem, będącym na wpół hołdem dla rodzącej się na początku lat 90-tych sceny black metalowej, na wpół wyrazem fascynacji starym polskim heavy metalem i punk rockiem. Dorzucając do tego piwniczny, stęchły i zalepiony pajęczynami sound (nie ma lepiej) oraz uroczo kiczowatą oprawę, jako zadeklarowany fan tego rodzaju klimatów, otrzymałem wyjątkowo sutą wyżerkę. Zresztą, już za sam koszul wokalisty z Those of the Unlight dałem grupie +5 do atencji, więc nie było szans, żebym był zawiedziony.

Sparingpartnerami podczas drugiej rundy sobotniego wieczoru byli muzycy stołecznego JADu. Nie mogłem podczas występu Warszawiaków nie wrócić myślami do niedawnego koncertu Owls Woods Graves w bydgoskiej Fabryce Lloyda, oba wydarzenia utwierdziły mnie bowiem w przekonaniu, jak duży wpływ na odbiór, ma w przypadku tego typu bandów miejsce koncertu. To, co z uwagi na rozmiary sali i nieprzystającą oprawę rozmyło się mocno w powietrzu podczas występu OWG, JAD dostarczył w NRD w postaci czysto skondensowanej. Agresja, nonszalancja sceniczna, energia i fun płynący z obcowania z publiką. I choć nie uskuteczniam specjalnie pozycji gleby w przypadku studyjnych dokonań zespołu, na żywo testowałem kręgi szyjne do granic wytrzymałości. Petarda występ, do którego muzycy dorzucili nawet szybciutki bis. Klasa.

Towarzyszę koncertom In Twilight’s Embrace od czasu wydania The Grim Muse, gdy Poznaniacy, odwiedzając Toruń, grywali jeszcze w malutkiej piwnicy dzisiejszej KoŃcÓwy (do teraz zresztą wspaniale te występy wspominam), wiedziałem więc doskonale, na jakie wrażenia przygotować się podczas ostatniego koncertu sobotniego wieczoru. I set skupiony wokół trzech najnowszych wydawnictw grupy przyniósł dokładnie to, czego oczekiwałem. O ile bowiem można różnie spoglądać na meandrującą stylistykę kapeli, nie sposób nie przyznać, że w koncertowym żywiole ITE odnajdują się jak mało który band w naszym kraju. Może poza Cutting Down the Trees of Eden (który jakoś średnio mi leży), było w sobotę samo gęste. Polskojęzyczne kawałki z Lifeblood, utwory z Lawy, w końcu kolejny doskonały punkowy cover (po Armii i Post Regimencie przyszedł czas na Dezertera), pozwolił mi beztrosko zedrzeć struny głosowe i doprawić spracowany poprzednimi koncertami kręgosłup. Wspomniana Ostatnia Chwila była też tym punktem kulminacyjnym, który spiął wieczór stylistyczną klamrą, silnie akcentując to, jak cienkie granice dzielą black/heavy/crust/hardcore/punk/zimną falę i czego tam jeszcze w sobotnim kotle nie było.

Świetny wieczór, podczas którego każda z kapel porządnie dowiozła. Koncertowy 2023 jest dla mnie pod tym względem wyjątkowo udany i mam szczerą nadzieję, że nadchodzący będzie tę passę wyłącznie kontynuował.

*Organizatorami trasy Tortouring The Homeland byli Dancin’ Shoes Gigs, współsprawcami toruńskiego przystanku: Piranha Music.

Artykuł In Twilight’s Embrace, JAD, Wielki Mrok – Toruń (25.11.2023) pochodzi z serwisu KVLT.