Sami na Facebooku oznajmiają: „Gramy metal. Zazwyczaj o czarnym zabarwieniu, choć nie wiadomo, z którą falą identyfikujemy się najbardziej”. I choć bardzo często zespoły nie grzeszą trafnością, gdy przychodzi im pisać o sobie, to ci trafiają w sedno. Kompozycje zawarte na Fabulae czerpią bowiem z black metalu ochoczo, przede wszystkim z tradycyjnych jej form wyrazu – może nawet więcej z tzw. pierwszej fali tego gatunku. Jednocześnie inspiracje muzycy dobierają w takich połączeniach i proporcjach, że Nasciturus wypracował już własny styl, choć dopiero krzepnący, jeszcze szorstki. Jest zatem na debiucie wykonawczo zgrzebnie, a produkcyjnie surowo, ale kapela pozwala też sobie na bardziej rozbudowane kompozycje i klimatyczne momenty – wszystko jednak z zachowaniem tradycyjnego instrumentarium. Daleko Rzeszowianom do blackowej awangardy czy prób wymyślenia gatunku na nowo. Od punkowej prostoty po progmetalowe kombinacje, ale zawsze w szacie zgrzebnej, hałaśliwej estetyki, czemu pomógł też miks i mastering Dominika Cynara z Dirty Sound Studio.

Nasciturus nie ukrywa inspiracji takimi kapelami jak słowacki Malokarpatan (uwielbiam ich!), która to mocno nawiązuje w swej twórczości do rodzimych wierzeń i baśni. Myślę, że wspólny split z kapelami z Moraw pt. Outsider Metal Kompilace (Scény Slezských Jurodivců) też nie był przypadkowo dobrany pod względem składu i odniesień. Rzeszowianie sami szukają inspiracji w tym, co bliskie, nasze, krążące dawniej w kulturowym krwiobiegu naturalnie. Roi się zatem w ich tekstach od beskidzkich podań i bajań. Punktem wyjścia dla własnych lirycznych poszukiwań była twórczość Andrzeja Potockiego, podkarpackiego pisarza, znawcy ludowych opowieści z regionu. Znalazły się na Fabulae także nawiązania do historycznego najazdu Tatarów (O Czudca powstaniu), więc zespół przygląda się przeszłości lokalnych ziem z różnych perspektyw. Teksty formacji są naturalnie w rodzimym języku i każdy z członków tercetu dorzucił tu swoje trzy grosze – zresztą wszyscy podzielili się też obowiązkami wokalnymi, a w Pokucie to nawet łączą siły. Kto z nich wypadł najlepiej w roli pieśniarza? Oceńcie sami.

Bardzo podoba mi się ta konwencja. Szkoda, by pewne opowieści zatarła niepamięć. Na rozstajach dróg, w kurnej chacie, przy przydrożnym krzyżu duchy przodków powtarzają stare opowieści. Wystarczy się w nie wsłuchać. Nasciturus to głosy umarłych światów w interesującej muzycznej formie. Są na albumie kompozycje i momenty, które przemawiają do mnie z pełną mocą, rzadziej znajduję na Fabulae rozwiązanie mniej dla mnie przekonujące. Całościowy koncept albumu broni się jednak. I to bez taryfy ulgowej, przysługującej debiutantom.

Artykuł NASCITURUS – „Fabulae” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.