Rzeźpospolita to książka będąca wyrazem wciąż żywych wspomnień ludzi przywołujących czasy, w których kształtowała się polska scena metalowa. Jest to zapis nadziei, emocji, sukcesów i porażek młodych polskich zespołów, które spowodowały, że Polska na stałe zapisała się w historii muzyki jako witalna część światowej metalowej subkultury.

Książka ukaże się w dwóch wersjach:
– regularna (książka + infografika)
– deluxe (książka + infografika + demo Condemnation „The Fall of Lucipher”)

Przedsprzedaż książki jest już dostępna na stronie internetowej wydawnictwa InRock oraz Musick Magazine.

Komentarz autora: „Na pytanie „skąd wziął się pomysł na książkę” rzetelna odpowiedź brzmi: to zależy. Polska scena metalowa z lat 90… Czy zagrała tu nuta sentymentu do moich wspomnień z okresu, który lepiej pamiętam niż to, co działo się 2 lata temu? Nie jestem inżynierem, więc nie ma tu filozofii Mamonia. Ale nieszczerym byłoby stanowcze zapieranie się przed taką słabością do wspominek. Niemniej, to nie był zasadniczy powód powstania „Rzeźpospolitej”. Muzyka metalowa w Polsce w latach 90. nie wzięła się znikąd, nie wyskoczyła jak Atena z głowy Zeusa, była czymś więcej niż tylko dłuższą czy krótszą modą. Napisałem tę książkę, ponieważ uważam ostatnią dziesięciolatkę minionego wieku w polskim heavy metalu za okres szalenie ciekawy. Działo się wówczas wiele. Obok transformacji systemowej, jaka zachodziła w naszym kraju, funkcjonowała duża, tętniąca życiem scena metalowa. Nie czarnobiała, ale pełna kontrastów, która zmieniała się, dojrzewała. Często mitologizowana, we wspomnieniach przedstawiana niemal jak słynna z prezydenckich wypowiedzi „druga Japonia”, wiecie – taka nowa potęga, tyle, że w tym przypadku muzyczna.

Czy tak było? Wydaje mi się, że nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Z jednej strony bowiem była niczym Sezam – powstało u nas relatywnie dużo bardzo dobrej muzyki, ale
równolegle jest to okres zawiedzionych nadziei, burzliwych historii, a upragnione kontrakty z zachodnimi wydawcami były towarem reglamentowanym i trudno dostępnym. Te 10 lat są też doskonałym obrazem pokolenia, które tworzyło ten światek – parafrazując słowa piosenki Dezertera ludzi urodzonych trzydzieści lat po wojnie, czyli w latach 70.

Na ich przykładach widać, jak zmieniała się rzeczywistość wokół nas. Historia polskiej sceny metalowej z tamtych lat nie przypomina filmów Hitchocka. Nie widzę w niej jednego potężnego tąpnięcia, po którym napięcie by tylko rosło. Nie było u nas przełomów na miarę drugiej płyty Darkthrone w Norwegii, czy „Left Hand Path” w Szwecji.
Nasza scena nie była również wpływowa, jak ta z Florydy. U nas sytuacja przypominała bardziej coraz liczniej toczące się, pojedyncze kamyki, które wywołały lawinę. Te kamienie zaczęły toczyć się już na przełomie lat 80. i 90. za sprawą rodzącej się w Polsce sceny podziemnej. To z wtedy zasianych ziaren, w latach 90. zbieraliśmy plony. O tamtym okresie najwięcej powiedzieć mogą bohaterowie ówczesnych wydarzeń. Oni tam byli, widzieli, jak było, przeżyli to, więc ich retrospekcje będą najrzetelniejsze.
Rzeźpospolita to książka będąca wyrazem wciąż żywych wspomnień ludzi przywołujących czasy, w których kształtowała się polska scena metalowa. Jest to zapis nadziei, emocji, sukcesów i porażek młodych polskich zespołów, które spowodowały, że Polska na stałe zapisała się w historii muzyki jako witalna część światowej metalowej subkultury.”

Artykuł Ruszył pre-order książki Rzeźpospolita pochodzi z serwisu KVLT.

Komentarz autora: „Na pytanie „skąd wziął się pomysł na książkę” rzetelna odpowiedź brzmi: to zależy. Polska scena metalowa z lat 90… Czy zagrała tu nuta sentymentu do moich wspomnień z okresu, który lepiej pamiętam niż to, co działo się 2 lata temu? Nie jestem inżynierem, więc nie ma tu filozofii Mamonia. Ale nieszczerym byłoby stanowcze zapieranie się przed taką słabością do wspominek. Niemniej, to nie był zasadniczy powód powstania „Rzeźpospolitej”. Muzyka metalowa w Polsce w latach 90. nie wzięła się znikąd, nie wyskoczyła jak Atena z głowy Zeusa, była czymś więcej niż tylko dłuższą czy krótszą modą. Napisałem tę książkę, ponieważ uważam ostatnią dziesięciolatkę minionego wieku w polskim heavy metalu za okres szalenie ciekawy. Działo się wówczas wiele. Obok transformacji systemowej, jaka zachodziła w naszym kraju, funkcjonowała duża, tętniąca życiem scena metalowa. Nie czarnobiała, ale pełna kontrastów, która zmieniała się, dojrzewała. Często mitologizowana, we wspomnieniach przedstawiana niemal jak słynna z prezydenckich wypowiedzi „druga Japonia”, wiecie – taka nowa potęga, tyle, że w tym przypadku muzyczna.

Czy tak było? Wydaje mi się, że nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Z jednej strony bowiem była niczym Sezam – powstało u nas relatywnie dużo bardzo dobrej muzyki, ale
równolegle jest to okres zawiedzionych nadziei, burzliwych historii, a upragnione kontrakty z zachodnimi wydawcami były towarem reglamentowanym i trudno dostępnym. Te 10 lat są też doskonałym obrazem pokolenia, które tworzyło ten światek – parafrazując słowa piosenki Dezertera ludzi urodzonych trzydzieści lat po wojnie, czyli w latach 70.

Na ich przykładach widać, jak zmieniała się rzeczywistość wokół nas. Historia polskiej sceny metalowej z tamtych lat nie przypomina filmów Hitchocka. Nie widzę w niej jednego potężnego tąpnięcia, po którym napięcie by tylko rosło. Nie było u nas przełomów na miarę drugiej płyty Darkthrone w Norwegii, czy „Left Hand Path” w Szwecji.
Nasza scena nie była również wpływowa, jak ta z Florydy. U nas sytuacja przypominała bardziej coraz liczniej toczące się, pojedyncze kamyki, które wywołały lawinę. Te kamienie zaczęły toczyć się już na przełomie lat 80. i 90. za sprawą rodzącej się w Polsce sceny podziemnej. To z wtedy zasianych ziaren, w latach 90. zbieraliśmy plony. O tamtym okresie najwięcej powiedzieć mogą bohaterowie ówczesnych wydarzeń. Oni tam byli, widzieli, jak było, przeżyli to, więc ich retrospekcje będą najrzetelniejsze.
Rzeźpospolita to książka będąca wyrazem wciąż żywych wspomnień ludzi przywołujących czasy, w których kształtowała się polska scena metalowa. Jest to zapis nadziei, emocji, sukcesów i porażek młodych polskich zespołów, które spowodowały, że Polska na stałe zapisała się w historii muzyki jako witalna część światowej metalowej subkultury.”

Artykuł Rzeźpospolita, czyli historia polskiego metalu pochodzi z serwisu KVLT.

Wydawnictwo In Rock to jedno z najstarszych i największych wydawnictw specjalizujących się w książkach muzycznych w Polsce. Pierwsze książki sygnowane logo firmy pojawiły się już w kwietniu 1991 roku. Od tego czasu nakładem wydawnictwa ukazało się ponad 150 tytułów związanych z muzyką rockową.
In Rock kształtuje kolejne pokolenia fanów muzyki rockowej, wydajemy zarówno biografie klasycznych zespołów, jak Led Zeppelin, Deep Purple czy Black Sabbath, jak i współczesnych gwiazd: Arctic Monkeys, The Killers.

Bez celebracji to oficjalna biografia jednego z najważniejszych zespołów nurtu death/doom metalu. David Gehlke poświęcił wiele miesięcy na rozmowy z członkami formacji, byłymi muzykami zespołu, ludźmi związanymi z wytwórniami i członkami ekipy technicznej po to, aby w jak najpełniejszy sposób nakreślić rozwój kariery Paradise Lost. Dzięki temu otrzymujemy najdokładniejszą biografię zespołu jaka kiedykolwiek trafiła na rynek. Co więcej, mimo zaangażowania członków formacji w proces powstawania książki, autor nie ucieka od kwestii problematycznych, związanych z narastającymi konfliktami w zespole, złymi decyzjami artystycznymi, czy przypisywanym formacji „koniunkturalizmem” muzycznym.

Paradise Lost poznajemy od ich skromnych początków i koncertów w klubach Halifax, po drobne utarczki z My Dying Bride, próbę zawojowania mainstreamowych list przebojów i powrót do doommetalowych korzeni. Polskie wydanie książki wzbogacone zostało o dodatkowy rozdział napisany przez Gehlke, a dotyczący najnowszego albumu w dyskografii zespołu – Obsidian.

Bez celebracji zapewnia doskonały wgląd w proces przygotowywania wszystkich albumów zespołu oraz zakulisowe działania wytwórni, dążących niejednokrotnie do prób wywarcia wpływu na muzyczny rozwój zespołu. Dzięki szczerości muzyków, wyczuwalnej bezstronności autora i niezliczonym anegdotom czerpanym z pierwszej ręki, David Gehlke zdołał nakreślić niezwykle żywotny i intrygujący obraz jednej z najważniejszych formacji współczesnej sceny metalowej.

W ramach ciekawostki warto dodać, że zespół ten od powstania, czyli 1988 roku oprócz stanowiska perkusisty działa w prawie niezmienionym składzie
Steve Edmondson – gitara basowa
Greg Mackintosh – gitara elektryczna i klawisze
Aaron Aedy – gitara elektryczna
Nick Holmes – wokal
Waltteri Väyrynen – perkusista (od 2016 roku)

Nick Holmes o książce:

“Bez Celebracji” to głęboka, pełna informacji i – z mojego punktu widzenia – nostalgiczna książka o 30 latach istnienia zespołu. Wydaje się, że wiele z opisanych tam historii miało miejsce wczoraj. I z jednej strony jest to przypomnienie, jak krótkie jest życie. Ale z drugiej, gdy o tym myślę, z perspektywy czasu nic bym nie zmienił. Albo na pewno nie byłyby to zmiany znaczące.

Premiera książki zaplanowana jest na 8 września 2021 roku i obecnie można ją zamówić w przedsprzedaży w bardzo preferencyjnej cenie.
Cena regularna tej książkowej pozycji wynosi 69.90 zł, natomiast obecnie można ją zakupić w cenie 42 zł (pre-order).
Książka ukazuje się nakładem Wydawnictwa In Rock.

Artykuł Bez celebracji, czyli oficjalna historia Paradise Lost pochodzi z serwisu KVLT.

David Vincent (właściwie David Stuppnig) to amerykański wokalista i basista znany jest z przede wszystkim z występów w zespole prekursorów death metalu Morbid Angel, którego był członkiem w latach 1986–1996 i 2004–2015. W 1988 i w latach 2011–2013 był członkiem formacji Terrorizer.
Rok 2015 był całkiem pracowitym okresem dla Davida ponieważ po odejściu z zespołu Morbid Angel podjął solową działalność artystyczną jako piosenkarz country, wraz z Flo Mounierem (Cryptopsy) oraz Rune „Blasphemer” Eriksenem powołał do życia zespół Vltimas oraz I Am Morbid celem grania na żywo utworów z pierwszych albumów Morbid Angel.

Na 26 maja bieżącego roku Wydawnictwo InRock zaplanowało premierę polskiej wersji książki Uwolnić Furię, I Am Morbid, której autorami są David Vincent i Joel McIver. Przekładem na język polski zajął się Jakub Kozłowski, a okładkę stworzył Michał „Xaay” Loranc, który w przeszłości współpracował z takimi zespołami na metalowej scenie jak God Dethroned, Kamelot, Nile czy też Pestilence.

Komentarz autora książki: Nie chciałem pisać konwencjonalnej autobiografii. Znacie taki rodzaj książek, w których muzyk zyskuje sławę, wypada z łask (ha!), a potem odzyskuje równowagę czekającą na końcu jego drogi do odkupienia. Przeszedłem przez niektóre z tych rzeczy, ale lubię myśleć, że lata, które spędziłem na tej planecie to coś więcej niż ta sama historia, którą inni opowiedzieli już wielokrotnie. Wiele z tego typu opowieści zdaje się dotyczyć narkotyków, uzależnienia, odwyków i nawrotów nałogu, ale to nigdy nie był problem, który dotknąłby akurat mnie. Wyzwania przed którymi stawałem nie były ani o jotę mniej wymagające od wyzwań innych osób; po prostu manifestowały się na inne sposoby. Niniejsza książka opowiada o tym, czego się nauczyłem, a nauczyłem się niemało. Wiedzy jednak nigdy za dużo.

Książka liczy prawie 300 stron wraz z kolorową wkładką ze zdjęciami pochodzącymi z prywatnego archiwum wokalisty. Całość zostanie wydana w twardej oprawie.
Cena regularna tej książki to 54,90 zł, jednak w przedsprzedaży wydawca obniżył książkę i można ją nabyć za 33 zł!
Pre-ordery można zamawiać na stronie internetowej wydawcy www.vesper.pl.

Okiem autora: David jest nie tylko doskonałym obserwatorem otaczającej go rzeczywistości, dysponuje również skonkretyzowanym oglądem na wiele kwestii, takich jak początki death metalu, rozwój Morbid Angel, wewnętrzne tarcia i problemy egzystencjalne, sytuacja społeczna Stanów Zjednoczonych, walka z systemem władzy, prace nad poszczególnymi albumami, religia. Jest też gawędziarzem, któremu daleko do poprawności politycznej i unikania kontrowersyjnych tematów. Książka Uwolnić Furię daje możliwość poznania zakulisowych losów zespołu i samego Vincenta, którego można oceniać różnie pod względem charakteru ale trzeba uznać za jednego z najwybitniejszych wokalistów death metalowych i legend gatunku – i to niezależnie od tego, czy się z nim zgadzamy w kwestii przekonań czy nie.

Każdy fan death metalu powinien bez wahania po nią sięgnąć!

Artykuł David Vincent, Joel McIver: Uwolnić Furię, I Am Morbid pochodzi z serwisu KVLT.

Data wydania polskiej wersji, Bez Celebracji, nie jest jeszcze znana.

Źródło: Wydawnictwo In Rock

Artykuł Paradise Lost: ruszyły prace nad tłumaczeniem biografii zespołu pochodzi z serwisu KVLT.

Brian Slagel, założyciel i szef wytwórni ukazuje światu nie tyle zawodową autobiografię, co całe swoje życie. Bo dla Slagela muzyka metalowa to nie jest zwykły pomysł na biznes, nie korporacyjna biurokracja od ósmej do szesnastej. Dla Slagela to po prostu codzienność, dla której zawsze chce się wstawać z łóżka.

Brian Slagel barwnie opisuje swoją drogę, od etapu pryszczatego nastolatka, który kiedyś usłyszał Deep Purple, po etap człowieka, który stoi na czele potężnej firmy kształtującej metalową scenę, ale przy tym pozostał prostym, swoim facetem, dla którego muzyka i radość jej odkrywania są absolutnie najważniejsze. Slagel nic sobie w życiu nie zaplanował, a już na pewno nie zakładanie firmy wydawniczej. Prosty chłopak z Los Angeles był wielkim fanem muzyki i lokalnych zespołów, które chciał wspierać, prezentować w innych częściach kraju, a z czasem i poza jego granicami. Młody zapaleniec wędrował z koncertu na koncert, zbierał nagrania, co zaowocowało legendarną już składanką Metal Massacre. Śledząc jego losy, dowiecie się o wielu aktywnościach, jakim oddawał się w młodych latach – o tym co zrobił dla lokalnej, metalowej społeczności, dla całej sceny w Ameryce i nie tylko, i czym to zaowocowało. Nie jest tajemnicą, że to on nakłonił Larsa Ulricha (który opatrzył książkę wstępem) do założenia zespołu, a także w inny sposób przyczynił się do rozwoju Metalliki. To on zbierał pierwsze nagrania Armored Saint, Bitch, Fates Warning i wielu, wielu innych. A to dopiero początek w garażu jego matki…

Autor snuje swoją opowieść na kilku poziomach, ale przede wszystkim z pozycji oddanego fana muzyki. Ale czy sama muzyka wystarczy, by podejmować ważne decyzje biznesowe? Co jeszcze trzeba brać pod uwagę, by inwestować w konkretne muzyczne przedsięwzięcia? Co może sprawić, że zwróci się baczną uwagę na takie wybryki natury, jak Gwar czy Cannibal Corpse? Tego i wielu innych rzeczy dowiecie się z tej znakomitej książki.

O pasji i zaangażowaniu Briana wypowiadają się muzycy – podopieczni Metal Blade, ale przede wszystkim jego przyjaciele. Jim Matheos, John Bush, King Diamond, James Hetfield, Kerry King, Chris Barnes i inni, mówią o wytwórni, o jej właścicielu, o relacjach i interesach. Polskie wydanie książki zostało wzbogacone recenzjami najważniejszych płyt wydanych przez Metal Blade, napisanymi przez kilku dziennikarzy muzycznych, m.in. Jarosława Szubrychta, Macieja Krzywińskiego czy Piotra Dorosińskiego.

Śledząc losy wytwórni i jej szefa, wcale nie ma się wrażenia, że gość zamienił się z lokalnego maniaka w muzycznego biznesmena skali światowej. Wytwórnia rosła i rośnie nadal, a co przyniesie przyszłość? Nad tym też Brian Slagel snuje rozważania w swojej książce.  Samo się czyta.

Artykuł BRIAN SLAGEL – „Dla Dobra Metalu. Historia Metal Blade Records” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Jedno jest pewne – cały ten medialny cyrk i zamieszanie wokół dowodzą, że TOOL jest jedną z najbardziej wpływowych i ogniskujących uwagę kapel na planecie Ziemia. Muszą się z tym pogodzić także i przeciwnicy dokonań grupy. Należy się zatem muzykom niejedna książka. Bartek Koziczyński podjął się próby i wydał takową w 20o2 roku. Za sprawą wydawnictwa In Rock otrzymujemy jej uaktualnioną, poszerzoną i poprawioną wersję. Wiadomo, że szum wokół grupy wzmógł zainteresowanie na tego typu pozycję – to nie zarzut – więc nie dziwota, że ktoś wychodzi tym nastrojom z ochotą naprzeciw.

Stosunkowo niewiele w Paraboli o dzieciństwie i wczesnej młodości muzyków, ale znajdziemy trochę ciekawych uwag o zielonych latach Maynarda Jamesa Keenana, Adama Jonesa i Daniela Edwina Carreya, rozgrzebując nieco glebę, z której wykiełkowała muzyczno-filozoficzno-estetyczna poczwara zwana TOOL-em. Można dowiedzieć się choćby, czym zajmował się Keenan podczas służby wojskowej, w jaki sposób nauczyciel gry na skrzypcach wpłynął na Jonesa, oraz dlaczego Paul D’Amour (pierwszy basista grupy) dbał zawodowo o odpowiedni wygląd kobiecych sutków. Przede wszystkim jednak Koziczyński zajmuje się muzyką, i to dość biegle, bo na niej wszak się zna. Warto o tym napomknąć, bo zdarzają się biografie muzyczne pisane przez laików. W rzetelny sposób autor osadza muzykę grupy w kontekście czasów, zajmująco opisuje proces powstawania kolejnych płyt, ze swadą pisze o scenicznej działalności TOOL-a, doprawiając to wszystko szczyptą psychodelii i kulturowych kontekstów.

Można tu zatem znaleźć rzeczy wzniosłe i ludyczne. Bo filozofia i zagmatwana formuła muzyczna – to jedno. Drugie, to doniesienia o codzienności życia w trasie. A przecież TOOL to też rockandrollowy cyrk, może tylko nieco bardziej alternatywny. Dzieje grupy okraszone są licznymi cytatami z wywiadów, co pozwoli Wam dowiedzieć się między innymi, co Maynard sądził o wokaliście Limp Bizkit (Fred Durst skomplementował niegdyś dokonania TOOL-a): Brzmi jak jakiś najebany gówniarz w swej pieprzonej furgonetce. To jak pochwała od baby, która nakładała galaretkę w szkolnej stołówce. Bez znaczenia. Fakt, że wygrała na loterii, nie oznacza, że musisz słuchać, co ma do powiedzenia. Niekoniecznie pozytywnie zdarzało się mu wypowiadać o własnych fanach: (…)twoja twórczość jest natychmiast kierowana do chudego, śmierdzącego nastolatka z dredami i moczem na butach, który zasnął w swoich odchodach na festiwalu w środku deszczu. Sprzedają to temu kolesiowi. I uświadamiasz sobie, że na twoje koncerty przychodzą te małpy, te dziwne, skretyniałe postaci….

Szczerze? Wolę to niż zwyczajowe „moja publiczność jest najlepsza na świecie”. Zresztą, wiadomo, nie trzymajmy muzyków za słówka. Ale przecież to drobnostka, bo muzycy kapeli na wiele sposobów komplementowali swoich fanów.

W ogóle mało tu życia prywatnego członków grupy (nie liczę zaglądania do winnic Maynarda), ale przecież ci bronią pewnych sfer swej egzystencji, więc to żadna nowość. No i mimo wszystko mało w Paraboli TOOL-a w TOOL-u. Pewnie tyle, ile mogło być, biorąc pod uwagę źródłowy materiał. To znaczy przeróżnych szczegółów tu sporo, wypowiedzi, wywiadów, studyjnych raportów, drobnych wydarzeń, a jednak pozostaje niedosyt. Bo krążymy wokół jądra niczym elektron, ale nie wnikamy do wnętrza. W tym kalejdoskopie wrażeń trochę brak oddechu. Z drugiej strony, czy tak też nie bywa z muzyką grupy? Rwany rytm, ciągłe przemiany muzycznych tematów, brak schematów… Może to jakaś metoda.

Sporo tu zatem – co jasne – skoków w bok. Dużo dowiecie się o innych projektach muzyków, zwłaszcza o A Perfect Circle, Puscifer czy Legend Of The Seagullmen. Wiem, że to nieuniknione, ale jednak te proporcje są zachwiane. Nie będzie to jednak zarzut dla tych wszystkich, którzy TOOL-a kochają z przyległościami. Ja nieszczególnie, więc pozostanę sceptykiem do tego typu rozkładu akcentów.

Rodzi się pytanie, czy można w ogóle napisać dobrą biografię naszych bohaterów? Sądzę, że to zadanie nadzwyczaj trudne. Przynajmniej na razie, ze względu na powściągliwość samych muzyków. Ta konstatacja sugeruje, że „Parabola” również nie może być pozycją w pełni udaną. No, pozostaje taktowna i nieco wymijająca odpowiedź: i tak, i nie. Na pewno nie jest pozycja wybitna, która dokonuje jakichś przewartościowań, rzuca nieznane światło, dociera do sekretów. Ale czy mamy alternatywę?

Jest jednak pewna wartość dodana. Bartek Koziczyński zęby zjadł na dziennikarstwie muzycznym i niejedną biografię zespołu już wypuścił. Wie zatem, jak sobie w pewnej sytuacji skutecznie poradzić i podkręcić nieco atrakcyjność wypuszczanej pozycji. Bo jak i uprzednio (przykładem choćby omawiana na tych łamach książka o Pearl Jam) daje nam interesujące bonusy, które wzbogacają tę biografię i czynią ją wartą przeczytania. A nawet konieczną do „zaliczenia”.

Tymi bonusami są przede wszystkim wątki polskie. Każda wizyta w naszym kraju zastała opatrzona licznymi uwagami i wspomnieniami. Ciekawie się czyta choćby o wizycie zespołu na Wawelu czy w sklepiku z pamiątkami. Niby nic, a jednak. Każdy koncert w naszym kraju (Warszawa, Katowice, Kraków) został szczegółowo omówiony. I mnie te wypady z muzykami na Wawel czy warszawską Starówkę przypadły do gustu. A jest też trochę o współpracy Glacy z Justinem Chancellorem. Są ciekawostki o inspiracji muzyków naszym rodzimym, zapomnianym, genialnym i kontrowersyjnym zarazem twórcą – Stanisławem Szukalskim.

Dzięki podobnym smaczkom pachnącym pierogami i kiszoną kapustą Parabola poważnie zyskuje. Drażni mnie, gdy autorzy muzycznych biografii napisanych nad Wisłą czy Wartą nie zadają sobie większego trudu, by zgłębić „polskie” wątki. „Zespół wpadł do nas w roku takim i takim, zagrał na zjeździe motocyklistów. Występ był udany”. Za często czytałem podobne lakoniczne relacje, by nie docenić roboty Koziczyńskiego. Oczywiście, jako dziennikarzowi najpoczytniejszego muzycznego pisma było łatwiej, bo dysponował bogatymi materiałami własnymi i tymi udostępnionymi przez kolegów, ale to nic nie ujmuje dziełu.

A zatem Parabolę przeczytać warto. Fani winni zaopatrzyć się w nowe wydanie, bo jest po prostu aktualniejsze i bogatsze.

Bartek Koziczyński na Facebooku
Wydawnictwo In Rock na Facebooku

Artykuł BARTEK KOZICZYŃSKI – „TOOL. Parabola” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

O książce:

Dla dobra metalu daje możliwość poznania losów stworzonej przez Briana Slagela wytwórni Metal Blade – poczynając od zamierzchłych czasów, gdy mieściła się w nieklimatyzowanym garażu jego mamy, po międzynarodowy aglomerat skupiający w swoim katalogu najlepsze formacje metalowe. Jako zafascynowany metalem dzieciak z południowej Kalifornii Brian postanowił stworzyć, jak się zdawało, jednorazową składankę utworów nieznanych zespołów działających na scenie muzycznej LA. Opublikowana w 1982 roku jako Metal Massacre zawierała debiutanckie nagrania Ratt, Metalliki i innych. U progu niespodziewanego sukcesu płyty, Slagel podjął się dzieła stworzenia wytwórni z prawdziwego zdarzenia, publikując albumy Bitch, Armored Saint i Slayera już w następnym roku. W niniejszej książce autor dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat działalności wytwórni, współpracy z Amon Amarth, As I Lay Dying, Behemoth, The Black Dahlia Murder, Cannibal Corpse, Cirith Ungol, Corrosion of Conformity, Fates Warning, Gwar, King Diamond i Mercyful Fate, Lizzy Borden, Manowar, Sacred Reich, Six Feet Under, Trouble, Unearth, Whitechapel i innymi. Książka zawiera również wywiady z przyjaciółmi i współpracownikami oraz wieloma artystami – w tym Jamesem Hetfieldem z Metalliki, Kerry Kingiem ze Slayera, Kingiem Diamondem i dziesiątkami innych prominentnych artystów. Dla dobra metalu to jednak przede wszystkim historia jednej z najważniejszych wytwórni metalowych w historii opowiedziana przez jej twórcę. Brian Slagel przedstawia swoją życiową pasję, która stała się również celem przewodnim stworzonej przez niego firmy: znajdywanie, rozpropagowywanie i promowanie najlepszej muzyki metalowej, jaka kiedykolwiek powstała na tej planecie. Polska wersja książki została wzbogacona o recenzje najważniejszych albumów wytwórni przygotowane przez tak znanych metalowych dziennikarzy, jak Maria Konopnicka, Jarosław Szubrycht, Maciej Krzywiński, Przemysław Bukowski i Piotr Dorosiński.

DLA DOBRA METALU. Historia Metal Blade Records
Autor: Brian Slagel, współpraca Mark Eglington
Przedmowa: Lars Ulrich
Tłumaczenie: Jakub Kozłowski
Wydawnictwo In Rock
Stron: 316 + 8 stron wkładka ze zdjęciami
Format: 145×205 mm
Oprawa twarda
ISBN 978-83-64373-664
Kod EAN 9788364373664
Cena detaliczna: 49,90 zł (30 zł pre-order)

źródło: In Rock/Vesper

Artykuł Historia Metal Blade Records pochodzi z serwisu KVLT.

Miłośnik Doo Wop, producent, muzyk, zjadliwy krytyk amerykańskiego konsumpcyjnego społeczeństwa, przeciwnik narkotyków, miłośnik chilli con carne i swobód obywatelskich. Jego koncerty były zawsze niepowtarzalne, płyty intrygujące i kontrowersyjne a wąs najsłynniejszy w historii muzyki popularnej. Nie urodził się jeszcze muzyk, który z równą asertywnością, wiedzą i charyzmą mógłby rozprawiać na wszelkie tematy – od zagadnień konstytucyjnych i cenzurowanie muzyki po wzajemne relacje między rockmanami a groupies. Wielu próbowało, a jednak tylko Frank Zappa robił to w sposób wiarygodny i niepozbawiony swady.

Po 25 latach od polskiej premiery Wydawnictwo In Rock wznawia legendarną autobiografię Franka Zappy, w nowym tłumaczeniu, z nowym tytułem (poprzednio książka nazywała się „Takiego mnie nie znacie”) w twardej oprawie.

O książce:

Nie od dzisiaj wiadomo, że Zappa w trakcie swojego płodnego artystycznego życia pozostawał mistrzem parodii i wprawnym komentatorem społecznym. Kto miał okazję wsłuchać się w albumy muzyka, ten wie, w jaki sposób Frank buduje swoje poszatkowane, niespójne, ale fascynujące uniwersum, będące odbiciem w krzywym zwierciadle bolączek i absurdów otaczającej rzeczywistości. Nieważne zresztą, czy sięgniemy po albumy nagrane z The Mothers Of Invention, czy  płyty solowe. Zappa zawsze był typem osoby zajmującej miejsce z tyłu sali w zatłoczonym pomieszczeniu. W końcu to właśnie stamtąd rozciąga się najlepszy widok na wszystkie irytujące zachowania stadne pozostałych osób. Autobiografia Frannka Zappy daje nam wspaniałą możliwość zapoznania się z jego życiem, muzycznymi wyborami i przemyśleniami na tematy obejmujące: biznes muzyczny, politykę, społeczne uwarunkowania Stanów Zjednoczonych, życie w trasie i wszystko to, co sprawia, że jego twórczość, przy całej komplikacji formy, pozostaje fantastycznie lekkim i intrygującym odbiciem umysłu geniusza.

PRAWDZIWY FRANK ZAPPA

Autor: Frank Zappa, Peter Occhiogrosso
Tłumaczenie: Jakub Kozłowski
Wydawnictwo In Rock
Stron: 440
Format: 145×205 mm
Oprawa twarda
ISBN 978-83-64373-65-7
Kod EAN 9788364373657
Cena detaliczna: 59,90 zł (36 zł pre-order)

Artykuł Prawdziwy Frank Zappa pochodzi z serwisu KVLT.

Autor: Maurycy Nowakowski
Wydawnictwo In Rock
Stron: 400 + 16 wkładka ze zdjęciami
Format: 144 x 205 mm
Oprawa miękka
ISBN 978-83-64373-64-0
Kod EAN 9788364373640
Cena detaliczna: 44,90 zł (27 zł w pre-orderze)

O książce:

„Człowiek orkiestra” to kompletna biografia Phila Collinsa – jednego z najbardziej utalentowanych, błyskotliwych i pracowitych twórców w historii muzyki popularnej. Szczegółowy opis jego przebogatej kariery muzycznej, zarówno solowej, jak i w szeregach Genesis i Brand X, uzupełniają najważniejsze wątki z życia prywatnego – relacje z rodzicami, burzliwe związki z kobietami oraz ostatnie dramatyczne problemy zdrowotne. Całość składa się na fascynujący literacki obraz wielkiego artysty, zapis imponującej wspinaczki po drabinie muzycznej hierarchii na sam szczyt popularności. Z niewielkich klubów na gigantyczne stadiony, z progresywnej niszy na szczyty list przebojów. Phil Collins to motor napędowy wszelkich działań i muzyk bardzo wszechstronny. Stworzył zarówno ambitne, skomplikowane partie perkusji na artrockowych albumach „Foxtrot” czy „The Lamb Lies Down On Broadway”, jak również chwytliwe melodie światowych hitów „In The Air Tonight”, „Another Day In Paradise” czy „Invisible Touch”. Dzięki tej książce poznamy najwcześniejsze fascynacje Collinsa, źródła jego miłości do perkusji, zaglądniemy do sal prób Genesis, za kulisy klubów koncertowych, dowiemy się, jak powstały wszystkie najwspanialsze utwory i jak przebiegała współpraca z takimi artystami jak Eric Clapton, Robert Plant, Frida czy Sting. Analiz i szczegółowych opisów doczekały się tu wszystkie płyty i trasy koncertowe, autor nie pominął również aktorskich popisów Collinsa i jego aktywności w roli muzyka sesyjnego – wszechstronnego perkusisty i pomysłowego producenta. Phil Collins to prawdziwy „człowiek orkiestra”, a niniejsza szczegółowa biografia w pełni o tym przekonuje.

źródło: In Rock/Vesper

Artykuł Wznowienie biografii Philla Collinsa pochodzi z serwisu KVLT.