Witam Was serdecznie! Mam do Was parę pytań. A z racji, że będzie to pierwsza obszerniejsza o Was informacja na kvlt.pl, to poproszę o parę słów o Was, czyli tradycyjne: kto, co, skąd i dlaczego? 😉

Susurrus: Srogość powstała w połowie 2013 roku. Wcześniej grywaliśmy już ze sobą, jednak w tamtym momencie mieliśmy już dość długą przerwę. Pewnie dlatego, że obaj byliśmy już głodni wspólnego grania, siedząc przy piwku i gadając o muzyce, wymyśliliśmy pierwszy kawałek. Od tamtego czasu Srogość mocno ewoluowała, gdyż początkowo miał to być jeden kawałek do szuflady. Od początku jednak chcieliśmy, by był to tylko nasz projekt, i nie chcieliśmy wpuszczać nikogo z zewnątrz. Dzisiaj Srogość to Erebos (Dariusz) odpowiedzialny za warstwę muzyczną i ja, Grzegorz (lub jak kto woli Susurrus) odpowiedzialny za warstwę wokalną.

Zapytam o oprawę płyty. Rozumiem, że okładka jest Waszego autorstwa, konkretnie Grzegorza? A reszta szaty graficznej? Wasz świadomy wybór, czy po prostu szczęśliwy traf i natknięcie się na ciekawe prace Fabiana?
Susurrus: Tak, okładka to mój projekt. W zasadzie, to jeśli mnie pamięć nie myli, jest to pierwszy projekt okładki jaki zaproponowałem. Byłem (i jestem) z niego zadowolony, tym bardziej, że wtedy stawiałem swoje pierwsze kroki w pracy z grafiką. Reszta wkładki to zdjęcia mojego autorstwa, oddane w ręce Fabiana. Nie ukrywam, że gdybym w momencie tworzenia okładki wiedział jak do końca powinna wyglądać wkładka, pewnie zabrałbym się i za to. Jednak dobrze się stało, że Fabian dorzucił swoje trzy grosze. Wyszło bardzo ciekawie i zdecydowanie w innym klimacie, niż gdybym zrobił to ja.

Z czystej ciekawości zapytam: dlaczego nazwaliście tak kapelę? Srogość? Cholernie charakterystycznie i niebanalnie. Często polski język, moim zdaniem niesłusznie, jest piętnowany, jako – jakoby – nie nadający się do wykorzystania w szeroko pojętym metalu. A przyznam, że teksty macie naprawdę klimatyczne. 😉 Chociażby fragment Fantasmagorii:

„Widzę lecz poznać nie mogę

Jam to czy kolejny bies?!

Spękane usta łgarstwa zdrojem

Genezą jego serce me”

Susurrus: Dla wielu osób taka nazwa to nie tyle strzał w stopę, co jej oderwanie (śmiech). Jednak tak właśnie miało być, przewrotnie, dziwnie. Tak, żeby pasowało do muzyki która mieliśmy wtedy w głowach. Szczerze mówiąc, dużo łatwiej jest mi pisać po angielsku i pewnie wielu słuchaczom łatwiej byłoby obcować z nami gdybyśmy tworzyli po angielsku. Jednak pomysł na tą płytę był taki, a nie inny. Dostaliśmy też sporo komentarzy z zagranicy, które jednogłośnie mówiły o tym, że nasz język dodaje klimatu muzyce. Nie oznacza to jednak, że wszystkie nasze utwory będą po Polsku. Często jest tak, że piszę tekst w obu językach i ostatecznie wybieramy ten który lepiej brzmi.

X-03??? Nieco więcej na ten temat? Co to za tytuł? Jakie jest jego właściwie znaczenie?
Susurrus: X-03 to ‘imię’ postaci widzianej przez chorą psychicznie dziewczynę. Sam pomysł na tematykę utworu mieliśmy już dużo wcześniej. Bardzo kręcił nas wtedy temat chorób psychicznych. Tak się szczęśliwie złożyło, że Erebos wszedł w posiadanie dziennika chorej dziewczyny, z czasów gdy nie była jeszcze kompletnie odizolowana od społeczeństwa. jej zapiski pomogły mi choć odrobinę zrozumieć jak widzi świat osoba cierpiąca na takie zaburzenia. Z tego powodu postanowiliśmy podziękować jej, nazywając utwór w ten sposób.

Wracając do języka polskiego: macie wg mnie bardzo udane, klimatyczne liryki. Ktoś Wam je pomagał napisać? Co od razu rzuca się już przy pierwszej lekturze, to ciekawe słownictwo, brak klisz…
Susurrus: Teksty to ja i słownik. Jeśli Dariusz akceptuje to zostają, jak nie to albo je poprawiam albo lądują w szufladzie. Często chodzi za mną, żeby naskrobać coś bardziej klasycznego dla gatunku, ale wtedy Dariusz przypomina mi, że nie tędy droga. Przynajmniej tak było w przypadku pierwszej płyty

Debiut „w szaleństwie” za Wami. Zresztą uważam go za udany. Moja hiper subiektywna recka wisi od pewnego czasu na stronie u nas. Dopiero po jej napisaniu, wcześniej nigdy tego nie robię, co by się świadomie niczym nie zasugerować, przejrzałem inne opinie. Stanowczo można rzec, że towarzyszy Wam bardzo dobry odbiór. Gratuluję.
Susurrus: Dzięki wielkie. My jesteśmy zaskoczeni tak dobrym odbiorem. Oczywiście jest też krytyka (i bardzo dobrze), ale dla nas samych to jednak jest spory sukces. Mamy swoją płytę na półce, a to jest coś o czym zawsze marzyliśmy.

Parę słów o oczekiwaniach względem dalszego Waszego działania? Trasa? Okazjonalne koncerty? A może Srogość jako całkowicie studyjny zamysł?
Susurrus: Z ta przyszłością sprawa nie jest do końca jasna dla nas samych. Na pewno na ten moment pozostajemy projektem studyjnym, jednak co jakiś czas rozmawiamy o możliwości grania na żywo. Na razie rysuje nam się obraz kolejnego albumu, jesteśmy na etapie nagrywania wersji demo, jednak proza życia nie przyspiesza prac. Myślę jednak, że przy dobrych wiatrach nagramy dwójkę w tym roku. Prace nad oprawą graficzna też już rozpoczęte i okładka czeka już gotowa na swój czas.

Parę słów na finał?
Susurrus: Wielkie dzięki za poświęcony nam czas, zarówno dla Ciebie, jak i Czytających. Śledźcie uważnie naszą scenę, bo co chwile ukazują się świetne płyty, a i my w końcu oddamy Wam coś nowego.

Artykuł SROGOŚĆ: „dla wielu osób taka nazwa to nie tyle strzał w stopę, co jej oderwanie” pochodzi z serwisu KVLT.

Ale czas na Srogość, która na debiutanckim albumie „W Szaleństwie” serwuje nam konkretną muzę. W dość krótkiej czasowo formie, ale może to lepiej. Przesyt jest dobry przy piciu i jedzeniu.
Okładka, jak i wkładka może nakierować uwagę na jedną z płyt Arcturus. Ale to mylny trop. Srogość gra o wiele ostrzejszej, korzeniami mocno „wczepiona” jest w dość szeroko pojęty black metal. Czas na meritum.

Na wstępie dodam, że same klawisze budują tutaj konsekwentnie od początku do końca pewien subtelny, kosmiczny klimat. Erebos (muzyk z kapeli) ma konkretne pomysły, jak je „zaprząc” do muzy. Zresztą cała reszta instrumentów również nie jest potraktowana zdawkowo. Dodam jeszcze, że cholernie przypadły mi do gustu wokale. Wyraźne, bez zbędnej maniery. Tylko perka jest nieco „sucha”. Nie wiem, czy to tak naprawdę nie automat, ale jest ona jakoś wycofana. Ale to jedyny mankament brzmienia…

„W szaleństwie” zaczyna się utworem „W zatracenie”, który na początku nieodparcie kojarzy mi się ambientem, by w kosmicznym pasażu klawiszowym odejść w klimaty tożsame Arcturus. „W zatracenie” idealnie buduje subtelny nastrój albumu, który ulega totalnej zmianie po mocnym akcencie, jakim jest „Supernova”. Ha, tytuł świetnie pasuje do tego, co sam utwór prezentuje. Ostro, od początku konkretnie Srogość uderza. Za wokalem są umiejętnie wplecione melodyjne zagrywki. Na pierwszy plan wybija się mocno brzmiący i wyraźny wokal, dominuje on cały przekaz. A że teksty są po polsku, to i jest to tym bardziej istotne.

Na szczęście nieobce są Srogości wyciszenia, które potęgują klawisze. Nic odkrywczego, pewnie można tu przylepić kilkanaście nawiązań innych kapel, ale trzeba kapeli przyznać, że to po prostu sprawnie zaaranżowana płyta.

Głebiny Duch cz. II, ależ ten utwór ma konkretny początek, żadnego opieprzania się. Na pierwszy plan tradycyjnie już wyforsował się wokal. Zagrywka gitarowa, która melodyjnie zapętla się, w tle fajnie pracują stopy, no i klimat polskich tekstów. Nie wiem, jak Wy, ale ja lubię, gdy można sobie pośpiewać/ poharczeć takie liryki. A te są naprawdę dobre! Nie ma żadnego Belzebubla czy Umalowanego Anioła.

„Na stopniach klękam sarkofagu

Od blasku się źrenica mruży

Jak dwa płomyki białej róży

Świecą dwie …”

Kurna, niczym Kat. Ciężko tego nie polubić. Nawet jeśli bez muzy nie mają one takiej siły wyrazu.

Czwarty, „W Szaleństwie”, od pierwszych dźwięków pięknie płynie, w sukurs mu idzie chyba najbardziej klimatyczny tekst, niemal namiastka refrenu czyni go też bardziej przyswajalnym. W tym nastroju jest kolejny utwór: „Fantasmagorie”. Z nieco nostalgicznym finałem…

Dziwacznie zatytułowany kawałek X-03 to chyba majstersztyk tego zespołu, kulminacja stylu Srogości, umiejętnie wykorzystanie klawiszy, gdzie właśnie budują one dramatyzm, nie znikając w ostrzejszej części utworu. No i te emocje, jakie wywołuje…

„Zawsze o krok

Pilnujesz w nocy i śledzisz w dzień…”

Nieco industrialny otwieracz przedostatniego „Exodus” pięknie napiera już od momentu umilknięcia zagrywki klawiszy. Polecam ten utwór, by się do tej płyty przekonać. Właśnie ten. Jad sączy się z wokalu, do tego czujna praca perki, a potem odejście w nostalgiczne rejony. Idealna wizytówka tej kapeli. Finałowa „Entropia” to już tylko dziwne elektroniczne wyciszenie. Zresztą udane, acz dziwne. Może to i dobrze. Bez zbędnego patosu Srogość finalizuje swój debiut.

Ze Srogością mam pewien problem, w efekcie tak późno ta recka. W pierwszym przesłuchaniu jakoś mnie Srogość nie przekonała. Za wiele dobrych płyt? Może. W efekcie prędko miałem jej dosyć, potem z racji „obowiązku” przesłuchałem ją jeszcze wiele razy. I teraz mogę obiektywnie rzec, że straciłbym bardzo słuchalny album.

Reasumując, jeżeli lubicie, by muza była połączeniem agresji (acz bez przesady), dobrze „bijącej” perki, konkretnie brzmiących gitar i blackowego wokalu, a całość była scalona delikatną domieszką klawiszy i nienachlanej melodii, to macie tutaj adekwatną propozycję. Srogość „W szaleństwie” pasuje zwłaszcza na obecną aurę. Właśnie dobrze się stało, że za oknem -8 stopni, od razu fajniej się tego słucha.

Jeżeli się nie zgadzacie z powyższym, nie ma sprawy. Olejcie moje porównania, jak i całą reckę, ale po prostu dajcie tej płytce szansę. Nie każdy musi wyważać kolejne drzwi, czy wytyczać nowe ścieżki. Czasem warto posłuchać dobrze nagranej, nowocześnie brzmiącej odmiany black metalu. Jeżeli nie traktujecie muzy jako permanentnego wyścigu, a jako „zwykłą” pasję, to polecam Wam Srogość. Fajnie się przy tym spędza czas, łazi po mieście czy po prostu leży na wyrze ze słuchawkami, co by wychwycić sporo ciekawych patentów. Teraz czas na kolejne poczynania kapeli. Oby były równie udane. Po detale odsyłam do wywiadu, który wkrótce na łamach kvlt.pl.

Artykuł SROGOŚĆ – „W Szaleństwie” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.