Zaklon pasuje do tej koncepcji jak ulał, przedstawiając materiał, który odkrywczy w żadnym segmencie nie jest, a jednocześnie pozostaje w zgodzie ze sprawdzonymi na scenie formułami. Proste środki można oczywiście użyć z głową albo zmarnotrawić sprawdzone przepisy mistrzów stylu. W przypadku albumu Zychod dostajemy mimo wszystko schematyczne, nie nazbyt ekstremalne black metalowe granie, wzbogacone szczyptą zaledwie melodii. Niektórzy się zjeżą i wrócą do słuchania Taake choćby, inny uznają, że black metal ma dość eksperymentatorów, by nie uznać klasycznych, dobrze skompilowanych receptur. Co nie oznacza, że Zaklon nie próbuje jakichś świeższych rozwiązań – wręcz post-rockowo brzmi tu wstęp do tytułowego Zychodu, co może nieco zaskakiwać (pozytywnie zresztą).

Poza tym pozostajemy jednak w kręgu dobrze znanych z setek płyt riffów, temp średnich, które zwalniają z rzadka, popadając w manierę depressive black metalową lub przyspieszają dla ożywienia nastrojów. Byłoby to jednak przewidywalne i pomimo pewnej złożoności bardziej rozbudowanych kompozycji, jednak nużące na dłuższą metę – nie liczę tu zagorzałych zwolenników podobnych rozwiązań. Wartością dodaną są tu jednak ambientowe wstawki i pewne szamańskie inkantacje. Zaklon łączy się z pomocą generowanych dźwięków i tekstów z duchami przodków. Ja życzyłbym sobie podobnych wtrętów nawet więcej. Nic tak nie wzmacnia siły wyrazu metalowej płyty jak niemetalowe elementy, oczywiście dograne z głową. Jak tutaj.

Artykuł ZAKLON – „Zychod” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

„Nikoli…” jest czwartym pełniakiem białoruskiego one-man-projectu tworzonego przez faceta o aparycji konserwy i wielce sugestywnej ksywie Temnarod. Dodajcie do tego logos z patyków/czcionką gotycką i jakieś niewiadomoco za symbol. Śmierdziało mi to na milę blackmetalową surowizną. Normalnie bym się tego nie tykał, niemniej dogadałem się z wydawniczym Possession Productions, a to nieładnie olewać promki. Tak więc, nieszczęśliwy wrzuciłem CeDka w napęd, oczekując godzinnej, bo tyle trwa płyta, podróży po piwnicach Norwegii i Białorusi za czasów wczesnych lat ’90-tych.

Piwnica nie nadeszła. Nadszedł za to bardzo klimatyczny wstęp do pierwszego z sześciu utworów, Atruta. Dźwięki ambientowo-leśne, pomieszane z czymś w okolicach szkoły berlińskiej odpowiednio wczuwają w nastrój i tworzą mroczną i chłodną, darkambientową atmosferę. Chwilę później wchodzi gitara, brzmiąca w kanwie gatunku (Darkthrone za czasów największej czerniny) i dobrze wpasowująca się w klimat. Może to dlatego, że początkowo motywy szarpane oscylują o coś w stylu post-black metalu albo nawet post rocka?

I kiedy już liczyłem, że całe Nikoli… składa się z takich dźwięków (o, ja naiwny), wszedł wokal a czar prysł. No, może nie prysł, ale porządnie się zatarł. Wokal, moim skromniutkim zdaniem, jest najsłabszym ogniwem całej płyty. Brzmi złym typem blackowej surowizny, jest jakby wymuszony i, po prostu, słaby. Szczęśliwie nie pojawia się zbyt często. Na pewno częściej pojawia się perkusja, która oczywiście zajeżdża automatem. Co też trochę psuje klimat. Natomiast resztę wypada chwalić. Gitarowanie brzmi dobrze, zimno, surowo ale w pewien sposób ładnie. Nostalgicznie jakoś. Większość riffiarni ma budowę typu atmospheric black metalu, spodziewajcie się więc dłuższych, przeciągłych i dość melodycznych kompozycji. Chociaż tu i ówdzie zdarzają się też partie szybsze, z blastami i całkowicie raw black metalowe, a mowa tu chociażby o tytułowym Nikoli. Dobrze, że te dwa czynniki są na tyle sprawnie wymieszane, że słuchanie płyty nie nudzi. Za to spełnia mój podstawowy wymóg wobec takiej muzyki, czyli w pewien sposób pozwala się wyciszyć, uspokaja i płynie. Swój udział mają w tym także partie zbliżone do tej opisanej w poprzednim akapicie, a także wstawki akustyczne i teksty mówione. Ostatni utwór, Dym, jest w całości powolną, akustyczno-atmosferyczną prawie że balladą z takim właśnie, deklarowanym tekstem. Takie fragmenty podobają mi się najbardziej i najbardziej się wyróżniają. Większość utworów brzmi dość podobnie, nie nużą jednak i słucha się tego miło.

Zbierając moje wymysły do kupy, macie przed sobą recenzję dobrego albumu, który potrafi zadowolić nawet łysego degenerata z fetyszem grindcore’owym. Płyta ma swoje wady, jednak są one do przełknięcia. Jeżeli lubisz dźwięki zimne, smutne, nostalgiczne, na swój sposób ładne i klimatyczne, do tego przerywane momentami bardziej agresywnymi i jadowitymi, Zaklon będzie dobrą propozycją. A jak wyrzucicie na miksie wokal to w ogóle zrobi się miodzio.

Artykuł ZAKLON – „Nikoli…” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.