Wpływ bowiem miało i to niebagatelny, wystarczy napisać, że impreza rozpoczynająca się zgodnie z rozpiską o godz. 20:00, już na starcie zanotowała kaskaderską wywrotkę (zespół Halny miał problem z instalacją i podpięciem oświetlenia) i opóźnił się (sic!) o blisko 1,5 godziny. Średnio na jeża, biorąc dodatkowo pod uwagę fakt, że ilość scenicznego dymu, naprodukowana zaraz na starcie, niemal całkowicie ograniczyła widoczność i skutecznie zneutralizowała cały wysiłek zespołu, włożony w przygotowania oprawy wizualnej. Fuck logic. Na szczęście dźwiękowo było już nieco lepiej, numery z debiutanckiego Zawrat zabrzmiały na żywca całkiem przyjemnie, słychać w muzyce gości z Opola ciekawy pomysł, (miejscami wręcz post rockowe) melodie, powplatane w black metalowe riffy, miały intrygujący klimat, a całość robiła nie najgorsze wrażenie. Warto zespół obserwować i liczyć na mniejszą liczbę czasowych potknięć w przyszłości.

Druga załoga piątkowego wieczoru – Waśń, była mi całkowicie nieznana. Zespół postanowił skrzętnie skorzystać z efektu zaskoczenia i dał koncert, który niespodziewanie wyrósł na najlepszą, moim zdaniem, odsłonę wieczoru. Duża w tym zasługa nieco awangardowego sznytu i szalonego zachowania wokalisty, którego nie sposób było nie podejrzewać o występ na syntetycznych wspomagaczach (finalnie była to jednak zasługa całkowicie bezpretensjonalnej kreacji). Show z kategorii doświadczeń „tu i teraz”, bez potrzeby sprawdzania dokonań studyjnych (choć nie twierdzę, że nie warto!) i próby odtworzenia pokoncertowych wrażeń i emocji.

Gospodarze wieczoru zaprezentowali się na tle poprzedników godnie, lecz już bez elementu niespodzianki. Trudno było zresztą takiej oczekiwać, sludge/post metal jest dziś gatunkiem mocno ogranym, w którym wynalezienie prochu na nowo wydaje się szalenie trudne. Nie oznacza to jednak, że sztuka Poznaniaków nie była solidna. Widać, że Hegemone to zespół doświadczony, dobrze zgrany i świadomy swoich mocnych stron, dzięki czemu fani przybyli na występ z pewnością mogli poczuć się usatysfakcjonowani. Ja pozostałem raczej w sferze ograniczonego entuzjazmu, choć z oddaniem należnej aprobaty.

Ocena wieczoru byłaby pewnie dużo wyższa, gdyby nie frywolnie potraktowana czasówka, sumarycznie jednak event można było uznać za udany. Na rozpisce Hegemone są jeszcze w tym roku dwa listopadowe przystanki (choć już w nieco innej konfiguracji), które z pewnością warto rozważyć.

Artykuł Hegemone, Waśń, Halny – Toruń (04.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Halny powiewa w klimatach, które w krajowym black metalu są doskonale znane. Jest tu sporo melodii kojarzących się z trendami zapoczątkowanymi lata temu przez Mgłę i troszkę progresywnego zacięcia prezentowanego przez Furię w początkowym okresie jej działalności. Są też utrzymane w górskiej tematyce polskie teksty (w tym wiersze Franciszka Nowickiego i Kazimierza Przerwy-Tetmajera), wykrzyczane na tyle czytelnie, aby nie było większych kłopotów ze zrozumieniem. Przyczepić nie mogę się również do produkcji, która jest bardzo klarowna i doskonale słychać każdy z instrumentów (nagrania miały miejsce w Turnia Studio, więc również i tutaj wszystko się zgadza). Szkoda jedynie, że tych dobroci panowie nie umieścili na krążku zbyt wiele, bo jedynie „chrystusową” liczbę minut rozłożoną na sześć kompozycji. Na szczęście w tym niestety dość krótkim metrażu nie ma miejsca dla żadnego zjazdu poniżej bardzo dobrego poziomu. Mało tego, udało się zespołowi wysmażyć trzy absolutne bangery, czy jak kto woli petardy – otwierający płytę tytułowy Zawrat, jego muzyczną kontynuację w postaci Limby oraz najmocniej kojarzący mi się z Nihilem i spółką Faust, które to na koncertach formacji powinny bezproblemowo porywać publikę do ruchu. Dzięki umiejscowieniu dwóch z nich na początku tracklisty, debiut Halnego siadł mi już od pierwszych kilkunastu sekund pierwszego odsłuchu, bezproblemowo stając się z miejsca jedną z lepszych premier w polskim blacku, jakie dane mi było słyszeć w ostatnich miesiącach.

Przyczepić mogę się jedynie do jednej kwestii – braku książeczki z tekstami w przygotowanym przez Via Nocturna wydaniu fizycznym. To jednak szczegół, z którym nietrudno sobie poradzić po prostu przysłuchując się wokalom. Cała reszta, zarówno wydania, jak i oczywiście ta muzyczna, jest tip-top. Szczerze myślę, że Halny ma w swoim ręku wszystkie atuty potrzebne do tego, aby dołączyć do grona tych poważniejszych graczy na polskiej scenie. Czekam na jakiś koncert w pobliżu oraz już teraz na kolejne wieści ze studia, a Wam wszystkim gorąco polecam ten materiał.

Artykuł HALNY – „Zawrat” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Omawiałem nie tak dawno EP-kę Zawratu, nie rozpływając się może nad nowatorstwem The Flames of the Spiritual Quest, czy kompozytorską jakością, ale doceniając uczciwość i wierność pewnym ideałom. Bliskie estetyce raw black metalu numery Barbaric Synergy i The Cold Air from the Abyss niosą ze sobą powiew starych czasów, za którymi wielu tęskni. Spod tej siermięgi, programowej zgrzebności (są oczywiście projekty idące dużo dalej w tę stronę), wśród wrzaskliwych za riffami i łomoczącą perkusją jęków wokalisty, ujawnia się jednak pewna dawka przyciągającej uwagę black metalowej roboty. Trzeba oczywiście lubić tę wyniesioną z lat 90. estetykę cięcia niepotrzebnych dodatków. Masz wyrafinowany gust i naturę poszukiwacza nowości? To nie dla ciebie rzecz.

Osobno potraktowałbym tu wstęp w postaci Stages of Fortitude, bo – jak już stwierdziłem ostatnio – Zawrat umie w dark ambientowe tematy, niby spokojne a podszyte niepokojem, klasyczne, niby nie wnoszące nic nowego, a jednak gotowe na chwilę choć zaczarować. Może Ep-ka w takich właśnie klimatach? Byłoby to ciekawe.

A drugi z artystów? Ukrywający się pod pseudonimem Engelwif twórca zaczął dopiero w 2020 wydawać muzykę pod szyldem Fleam (nie mam informacji o innych jego projektach). Nie trzeba jednak dawać mu taryfy ulgowej. Długie kompozycje, serwowane w niekoniecznie w szybkich tempach, mają w sobie wiele z depressive/doom metalu. Pierwszy numer, Cold, to dla mnie rzecz świetna, najlepsza na całym splicie, od razy zwracająca na siebie uwagę gęstą atmosferą. Posuwisty, niespieszny, monotonny, przybrudzony riff doskonale wciąga słuchacza w świat przyprawiony odrobiną złowieszczości i złej magii. Niby nic, a cieszy (choć bardziej smuci, biorąc pod uwagę konwencję).

Po tej interesującej dawce muzyki, druga kompozycja nieco mnie rozczarowała, jakby brakło na nią trochę pomysłu. Pierwsza część wydaje się wtórna i pozbawiona ikry. Nieco ożywienia wprowadza żwawszy, blackowy finał, podany jednak z pewną melancholią w tle. Niemniej to za mało, by przykuć moją uwagę przez kilkanaście minut.

To nie jest split, który odmieni oblicze black metalu. To nie krążek, który wedrze się na listy podsumowań najlepszych wydawnictw tego roku. Ale to bardzo uczciwe granie. Dla fascynatów, dla kolekcjonerów, dla wiernych pewnej ginącej estetyce.

Artykuł ZAWRAT / FLEAM – „Void Of Primitive Howls” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli cenicie takie podejście, uważacie, że mroczny las i jałowy pejzaż to naturalny krajobraz dla blacku, a piwnica jest idealnym miejscem do nagrywania, to powinniście nadstawić ucho w kierunku The Flames of the Spiritual Quest. Bo niby wszystko mogłoby tu drażnić – minimalistyczna produkcja, siermiężne, suche, pozbawione głębi brzmienie, charczący, niezbyt wyrazisty wokal, surowe riffy, uderzająca gdzieś w tle niewyraźna perkusja. Mogłoby, i pewnie będzie drażnić wielu odbiorców, ale w tym wszystkim jest jednak coś, co przyciąga. Znaleźć można tutaj bowiem ten sam chłód, który sprawia, że wciąż ze sporym sentymentem i satysfakcją wracamy do niektórych podziemnych propozycji z lat 90. Bo w jadowitych, przybrudzonych tremolach Zawratu czai się gdzieś nieśmiało ten nihilistyczny, złowieszczy powiew, a jednocześnie moc czerpana z sił przyrody.

Nie licząc ambientowego, niezbyt wyrazistego, ale jednak utrzymanego w pewnych kanonach wstępu w postaci Cryptic Tranquility, dostajemy tu trzy kompozycje, podobne do siebie, bazujące na klasycznych, staro-szkolnych patentach ulepionych z surowości i zgrzytliwej, lekko nieokiełznanej siły, która bynajmniej nie stawia na czytelność i czystość. W większej dawce takie podejście być może nużyłoby, ale nieco ponad 20 minut to dobra dawka, by zagłębić się w propozycję Glomora z satysfakcją. Pomimo szeregu niedociągnięć, ograniczeń, niedostatków (a może właśnie dzięki nim) The Flames of the Spiritual Quest ma w sobie ducha. Pozornie te kawałki nie przynoszą z sobą nic zniewalającego, a jednak pod szorstką powłoką kryje się zimny powiew wyklętych światów. Na EP-kę to wystarcza.

Zawrat na Bandcamp

Werewolf Promotion na Facebooku

Artykuł ZAWRAT – „The Flames of the Spiritual Quest” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem mam do czynienia z wydawnictwem od Werewolf Promotion, które skupia trzy bandy na jednym albumie, pod wspólnym tytułem Meditations Upon The Cold Mountains. Pierwsza część płyty należy do jednoosobowego projektu Unruhe, za który odpowiada H., na co dzień wokalista śląskiego Useless. Trzy utwory pochodzą z dema Wśród Gór Szytych Mgłą, i już sam tytuł mówi całkiem sporo. Unruhe proponuje ciężką, sunącą się, bardzo gęstą odmianę leśnego black metalu, z brzmieniem zakotwiczonym między skandynawską atmosferą, a starą, francuską topornością. Monotonne (co nie znaczy, że nudne) riffy mocno pachną klasycznymi dokonaniami Darkthrone, ale bynajmniej nie jest to zarzut, wręcz przeciwnie. Posępna atmosfera i zasnuty smogiem klimat nadaje muzyce swoistego, swojskiego charakteru. Muzyka Unruhe to black czystej wody, paradoksem zaś jest fakt, że najwięcej czerni wypływa z bulgotliwego, death metalowego wokalu. I gdy wszystko sobie nieśpiesznie płynie potokiem gęstej smoły, niespodziewanie zostajemy wprowadzeni w trans, za sprawą ambientowego, klawiszowego pasażu. To już pierwszy z trzech utworów od Zawrat – brytyjskiego projektu, o którym nie wiadomo zgoła nic, oprócz faktu, że porcja ich muzyki pochodzi z dema Wandering In A Mystical Unity. Kompozycja pod tym tytułem stanowi jeden z mocniejszych fragmentów tego wydawnictwa. To już niemal czysty, norweski las – nie jest tak topornie jak wcześniej, wokalnie też blisko do klasyki gatunku. Klimatu dużo, chłodu i deszczu również, zarówno dzięki organicznemu brzmieniu, jak i przeplatającym się riffom, w prostej linii zaczerpniętych od największych. Dobre wrażenie nieco opada przy Tears And Blood Flowing Into The Sea, które brzmi, jakby było niechcianym, porzuconym i zaniedbanych dzieckiem Fenriza i Nocturno Culto. Surowe brzmienie gitar, które serwują małą wymyślną wariację na temat Panzerfaust przytłacza całą resztę, która rozmywa się w rozwodnionej kompozycji. Gdyby skrócić ten numer chociaż do połowy (a trwa ponad dziewięć minut), to wyglądałoby to lepiej, ale jak twórca (twórcy?) chciał – tak ma.

Płytę zamyka Flame Of War – nieistniejący już duet z Wrocławia, który zdążył po sobie pozostawić m.in. cztery pełne albumy. The Sacred Flame to monumentalny utwór pochodzący sprzed dziewięciu lat, wydany po raz pierwszy na potężnym splicie To Praise Our Gods, To Conquer The World. Ponad piętnastominutowy kolos, to nic innego jak pomnik atmosferycznego, osadzonego na wolnym tempie black metalu. Kawalkada riffów wwiercająca się w mózg, bzyczące gitary, zadziorny wokal, marszowy rytm, niepowtarzalny, hipnotyzujący klimat i ani chwili nudy. Prosty, w zasadzie ascetyczny numer takiej długości, któremu kolorytu dodają w zasadzie tylko różnorodne wokale wydaje się przepisem na klapę, a jest dokładnie odwrotnie – The Sacred Flame wybrzmiewa jakby trwał dosłownie chwilkę, a jednak z niecierpliwością czeka się do końca, by natychmiast puścić go jeszcze raz. I jeszcze, i jeszcze, i bez końca.

I choćby dla tej perły, warto uzupełnić zbiory o Meditations Upon The Cold Mountains. Wielkie ukłony należą się Werewolf Promotion za przypomnienie o Flame Of War, i za przedstawienie światu Unruhe. Mimo różnych wzorców i różnych odcieni czerni, obie kapele łączy dar do kreowania wspaniałego klimatu i przeniesienie słuchacza w inny wymiar, co stanowi wspólny mianownik płyty. I nawet do bólu przeciętny Zawrat nie jest w stanie zepsuć świetnego wrażenia.

Artykuł UNRUHE/ZAWRAT/FLAME OF WAR – „Meditations Upon The Cold Mountains” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.