Płytę można zamówić w preorderze na stronie wydawcy: www.piranha-music.com

Iurii Kasianenko, wokalista zespołu, o utworze: “Koniec magii to piosenka o nadziei, która nawet gdy okazuje się ślepa, to potrafi czynić cuda, jakie nie zawsze da się zobaczyć gołym okiem”.

Posłuchaj utworu:

Po premierze płyty zespół zagra kilka koncertów promujących ten materiał, m.in. otwierając wraz z Wijem wspólną trasę koncertową Blindead 23 i Obscure Sphinx w czterech polskich miastach.

O  zespole:

Kryształ to warszawski kwartet powstały jesienią 2021 roku. Gatunkowo muzyka Kryształu odwołuje się do zimnej fali. Usłyszycie w niej post-punkową transowość, ale agresywne brzmienie stoi tu na równi z przestrzennymi, melancholijnymi utworami przywołującymi shoegaze czy brzmienia spod znaku 4AD. Swój debiutancki materiał zespół wydał w październiku 2022 nakładem Koty Records. Płyta spotkała się z pozytywnym odbiorem, a jej recenzje ukazały się m.in. w Noise Magazine, polskim wydaniu Metal Hammer oraz na wielu portalach internetowych. Muzyka zespołu była też prezentowana w autorskich audycjach Łukasza Dunaja, Piotra Stelmacha oraz wielu innych.

W maju 2023 Kryształ pojawił się na postpunkowej składance “Najmłodsza generacja”  z utworem “Nieznośnie lekko żyć” (wyd. NoPasaran & Zima Records), a kilka miesięcy później zakończył rok publikacją singla „Z nami czy bez nas”. Koncertowo zespół na koncie mają m.in. udaną ogólnopolską trasę u boku Goryczy, oraz występy na kilku dużych polskich festiwalach m.in. Soulstone Gathering, Summer Dying Loud czy Great September.

Wcześniej w sieci ukazały się dwa single zespołu:

Artykuł KRYSZTAŁ prezentuje ostatni singiel z nadchodzącej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Wiele jest tutaj nawiązań do muzycznej klasyki lat 80. (i nie tylko), czasem dość oczywistych i świadomych, jak industrialnie brzmiące otwarcie w postaci tytułowych Blokowisk, które jest ukłonem dla zespołu Aya RL i ich kompozycji Ulica. Ale tropów znajdziemy tu więcej: OMD, Muchy, Clan of Xymox, Joy Division, Siekiera z czasów Nowej Aleksandrii, This Mortal Coil, Świetliki… Tyle sobie wynotowałem. I wcale nie dlatego, że ktoś tu kogoś kopiuje – czasem jedynie Maciej Jurga (gitara, wokal) oraz Cezary Zieliński (gitara, elektronika) mrugają okiem do pewnych brzmień i nastrojów. Grunt, że w niespełna dwudziestominutowej wypowiedzi dzieje się całkiem sporo, choć przecież duet nie wychodzi z ram programowego minimalizmu, doskonale pasującego do wielkomiejskiej przestrzeni, raczej surowej i zazwyczaj „pięknej inaczej”, zmontowanej z betonowych płyt, ale i lęków oraz niespełnionych pragnień.

Od odpychającej, natarczywej elektroniki po akustyczną gitarę. Od zadziornego skandowania po delikatne plamy syntezatorów. Od początku do końca wypowiedź chłopaków lepi się z przekonującą całość, która może zniewolić, albo zniechęcić. Wszystko zależy od podejścia. Potrzebny jest odpowiedni nastrój, być może widok na zanurzone w mgłach osiedle i dystans do gatunkowych przyzwyczajeń.

Z niecierpliwością będę czekał na długogrającą płytę Blokowiska – mam nadzieję, że taka powstanie.

PS. Warto też sprawdzić jednoosobowy projekt Czarka, spopielony, czyli interesującą dawkę dźwięków, zawieszonych gdzieś pomiędzy ambientem a dungeon synthem

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

 

Artykuł BLOKOWISKO – „Blokowisko” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

W tym roku chwaliłem już album innej nowofalowej legendy, Gardenii. I tym razem będę chwalił, bo Made In Poland powraca z równą mocą. Kto pamięta ich jeszcze z lat 80., ten z pewnością się nie zawiedzie. Myślę też, że kapela ma szansę przekonać do siebie całkiem nowe grono słuchaczy. Przede wszystkich zaś tych, którzy nie szukają w muzyce pocieszenia i kolorowych, najczęściej fałszywych obrazów rzeczywistości, ale są w stanie skonfrontować się z mniej optymistyczną wizją naszych czasów. Autentyzm jest zawsze w cenie, a Made In Poland nie kalkuluje, tylko gra swoje.

Choć muzycznie nie dzieję się tu niby nic wykraczającego poza pewne kanoniczne ramy stylu, to jednak kapela potrafi skorzystać ze znanych środków w sposób mistrzowski. Bez względu na to, czy zespół przywołuje tu klasycznego ducha cold wave (Ku świetlanej, Pompatycznie), czy pokazuje post punkowy pazur (Oto Wasz Program), albo prezentuje pozornie kuszące i spokojne, ale podszyte dźwiękowym niepokojem muzyczne pejzaże (Zabić świat, Ziemia bez śpiewu), to zaciekawia i zmusza, najczęściej do gorzkiej refleksji. Pulsujący bas, trzymający hipnotyzujący rytm perkusja, metaliczna, chłodna gitara, odrobina elektroniki, często o industrialnym posmaku, zaangażowany, podany z wyzbytą popisów manierą wokal Rafała Jurewicza, a także dobrze wkomponowane w całość dźwięki melodyki (niepozorny instrument klawiszowy z ustnikiem) tworzą bardzo interesującą całość, w której każdy z elementów wydaje się świetnie dobrany.

Nie jest to propozycja dla tych, którzy szukają w muzyce ciepła i przyjemnych, kołyszących dźwięków. Ale paradoksalnie, zanurzenie się w zimnofalowym sosie może przynieść ukojenie. Made In Poland udowadnia, że klasyczna dla lat 80. formuła wciąż jest aktualna i pociągająca.

Antena Krzyku na Facebooku

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł MADE IN POLAND – „Kult” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Przenikanie się z muzyką i tekstami kapeli nie jest zadaniem prostym, bo płyta Czarny Gotyk pozbawiona jest miłego dla ucha lukru, który niósłby jakieś pocieczenie. Depresja, samotność, śmierć, rozstanie – Gardenia nie rozpieszcza swoich słuchaczy, ale i też nie oszukuje, jak miewają w zwyczaju popowi wykonawcy. W otwierającym płytę utworze tytułowym mamy zgrzytliwy riff i jasną deklarację Radosława Nowaka, który wypranym ciepłych barw głosem śpiewa: Siostry miłosierdzia ubrane na czarno, pokazują mi przyszłość krwawą. Nie każdy zatem będzie gotowy na muzyczną i liryczną eskapadę, na którą kapela zaprasza, bo rejs z Gardenią po mglistej rzece niepokojących dźwięków, jest jak wyprawa do jądra ciemności.

Muzycznie zaś mamy tutaj pełen przekrój przez klimaty typowe dla zimno falowych lat 80., ale podane w sposób szczery i wciąż aktualny. Znajdziemy zatem na Czarnym Gotyku punkowy brud i nieokrzesanie (Wszystko co mam, Ona odeszła czy Korytarz). Wciągają swą programową monotonią, psychodelicznym odlotem i wzniosłą atmosferą Jutro będzie za późno, Przy twoim łóżku i Chodzę po ruinach. Mroczno wybrzmiewa Psychodelia umierania, ale za sprawą klawiszowej partii niesie pewną lekkość oraz oddech. Na strychu zaskakuje wciągającą, posępną i bluesową formą kompozycji, a solo na saksofonie dodaje kompozycji klasy i sznytu. Smutna ballada Pytanie opiera się na partii fortepianu (choć nie zabrakło tu garażowych dźwięków gitary). Pulsujące Kim ty jesteś brzmi niezwykle przestrzennie i lekko (tutaj znowu odzywa się „nerwowy” saksofon), podobnie jak zamykający płytę Musi być coś więcej, w którym jednak pojawia się bardzo blada nadzieja: Musi być coś więcej niż jest, musi być coś jeszcze…

Wszystko to składa się w spójny muzyczno-liryczny obraz, namalowany rozmaitymi odcieniami szarości. Piosenki na albumie są doskonale zaaranżowane: oszczędnie, bez zbędnych dźwięków, ale i nie ascetycznie, bo zespół pozwala sobie na liczne urozmaicenia. Dla niektórych będą to pejzaże nazbyt depresyjne, inni w konfrontacji z nimi odnajdą zaspokojenie dla mrocznych zakamarków duszy.

Można odrzucić, można zbuntować się przeciwko tym piosenkom, albo wręcz przeciwnie – zakochać się w Czarnym Gotyku. Nie można jednak przejść obok bez jakiejkolwiek refleksji.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł GARDENIA – „Czarny Gotyk” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Moda na ejtisowe klimaty powróciła na dobre dzięki takim filmowym produkcjom jak Deathgasm, Kung Fury czy Turbo Kid, natomiast w muzyce odnotowaliśmy chociażby takie zjawiska jak inspirowany twórczością Joy Division band Beastmilk (obecnie muzycy związani z tym szyldem kontynuują swoje zimnofalowe zabawy jako Grave Pleasures), Perturbator, wspomniane Crosses czy właśnie The Black Queen, które albumem „Fever Daydream„ debiutował na początku tego roku. Delikatniejszą stronę wokalu pana Puciato poznaliśmy już przy okazji takich utworów TDEP jak Widower, Dead As History, One Of Us Is The Killer czy Mouth Of Ghosts, tak więc raczej nikt nie powinien być zdziwiony jego kojącym zmysły głosem właściwie w każdym utworze na płycie. Płycie nienachalnie przebojowej i unurzanej w wyrazistych syntetycznych bitach, które równie dobrze sprawdzą się na retro imprezie jak i podczas romantycznego wieczoru u boku drugiej połówki. Fani starszych płyt Depeche Mode z pewnością będą bujać się do takich kawałków jak Secret Scream, That Death Cannot Touch, wychowani na wczesnych dokonaniach Nine Inch Nails także nie powinni mieć powodów do narzekania, bo naleciałości industrialne są jak najbardziej wyczuwalne (pojawia się nawet dość dziwaczny przerywnik pod postacią nomen omen Strange Quark).

Bezczelnie przebojowe, parkietowe wręcz są Ice To Never i Maybe We Should, zresztą w teledysku do tego drugiego Greg pozwala sobie na powodujące u pań palpitacje wygibasy. To album momentami bardzo eteryczny, rozmarzony (The End Where We Start) i mrocznie erotyczny (Distanced). Jednak równie dobrze możecie podczas słuchania go samotnie przemierzać nocą puste ulice, to soundtrack idealny do łazikowania w ciepłe, gwieździste wieczory. I tak sobie można iść gdzie nogi poniosą słuchając dwóch ostatnich, dość spokojnych numerów, Taman Shud i Apocalypse Morning i ostrzyć zęby na kolejną tak równie udaną płytę. A na jesień koncert w warszawskiej Hydrozagadce, na który mam nadzieję się udać. Znakomita i bardzo szybko uzależniająca płyta świadomych tego co chcą przekazać muzyków, oby więcej takich klimatów w najbliższym czasie.

9,5/10

Wydarzenie koncertowe na Facebooku: https://www.facebook.com/events/234486226927268/

Autorem jest Dominik „Stanley” Stankiewicz.

Artykuł THE BLACK QUEEN – „Fever Daydream” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.