Wydaniem debiutanckiego albumu duetu zajęła się oczywiście wytwórnia Zoharum, a do materiału z krążka wprowadzają dwa z trzech utworów z EP Nothing but the World: Nothing but the World oraz Boiling Field.

Bez wątpienia można stwierdzić, że muzyka Ampscent jest kuriozalna i kontrowersyjna, w ujęciu definicji muzyki. Niektóre z tematów Ampscent przypominają swoim hałasem i rytmiką dźwięki wytwarzane podczas badania aparatem rezonansu magnetycznego. Jednak to nie są przypadkowe dźwięki, a ułożony soniczny ciąg według jakiejś koncepcji i wizji artystycznej jej twórców. Przeróżne sample oraz loopy urządzeń elektromechanicznych tworzą synchroniczną i transową, powtarzalną całość, co sprawia, że kompozycje kreują pożądany przez artystów nastrój. Wyraźnie słychać, że transowa rytmika jest nieodzownym elementem kompozycji Ampscent.

Wskazując przykłady, utwór Hospitality rzeczywiście przypomina brzmieniem rezonans magnetyczny. Rytmiczne uderzenia i stukoty oraz buczenie, dudnienie czy rzężenie niezidentyfikowanych elektromechanizmów budują tajemniczy, futurystyczny, zimny i zarazem mroczny klimat rodem z filmu Terminator z Arnoldem Schwarzeneggerem (reż. James Cameron, 1984). Kawałek ów przejawia typowe dla estetyki industrial noise cechy.

Ponadto te różnorodne brzmienia produkowane przez mechaniczne i elektryczne urządzenia logicznie przeplatają się z kontrastującymi dźwiękami syntezatorów i keyboardu, które tworzą strzępki melodii (na przykład symulując grę harfy, ksylofonu lub instrumentów perkusyjnych o wysokich tonach). Spomiędzy tych kolaży wyłaniają się humanoidalne wokalizy (kobiecy śpiew w Boiling Field, męski w Arrival albo grupowy w Nothing but the World). Jednak te androidalne motywy ulegają ciągłym awariom, sprzężeniom, rytmicznym powtórzeniom, jakby się zawieszały. Dzięki temu zabiegowi muzyka projektu wypada nad wyraz złowieszczo. Ponadto tego rodzaju melodyjne emanacje budzą skojarzenia z konwencją dark ambient, co jeszcze bardziej przybliża aranżacje projektu do ścieżki dźwiękowej rodem z filmu science fiction.

Muzyka Ampscent, choć odhumanizowana, generuje typowe dla istot żywych emocje, zwłaszcza lęk. Można odnieść wrażenie, że w tle stale towarzyszy coś tajemniczego. Wszystko to silnie wpływa na wyobraźnię podczas słuchania krążka duetu. Doroszenko i Sipiora swoimi kompozycjami z pewnością potrafią wydobyć ze słuchacza jego najgłębiej skryte lęk i niepokoje.

Artykuł AMPSCENT – „Ampscent” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

The Distant Past Resounds nie był nagrywany w pojedynkę – tym razem Mathias Josefson zaangażował do swojego przedsięwzięcia troje muzyków: swoją partnerkę Isabel Fogelklou, która nagrała partie harfy, Hara Alonso grającego na fortepianie i kontrabasistę Krisa Kuldkeppa (który gra nie tylko palcami, ale i smyczkiem). I tak oto do elektronicznych dźwięków preparowanych przez Mathiasa dołączyły dźwięki i brzmienia instrumentów konwencjonalnych, klasycznych. Efektem tego stał się bardzo tajemniczy muzyczny konglomerat, oscylujący w rejonach muzyki ambient i drone, w którym tło budują hipnotyczne, bardzo transowe podkłady, o mrocznym odcieniu i bardzo wolno przewijającym się tempie. Nie jest to tempo wyrażone stukającym rytmem jakiegokolwiek instrumentu perkusyjnego (elektronicznego czy analogowego) – jest płynne, jakby somnambuliczne. Album zresztą trwa ponad godzinę i ma formę jednego utworu, istnieje więc istotne ryzyko wpadnięcia w trans czy autohipnozę. Wszystko zależy od otoczenia i wrażliwości słuchacza.

A czy możemy mówić tutaj o jakiejkolwiek melodii i melodyce? W klasycznym znaczeniu zdecydowanie nie. Jednak rzeczywiście te smętne, ponure, psychodeliczne, a nawet chwilami przerażające motywy tworzą ciąg następujących po sobie dźwięków, zapewne uporządkowanych według jakichś zasad, co tworzy spójną całość. W wielu momentach można usłyszeć inspiracje muzyką klasyczną, zwłaszcza gdy do głosu dochodzą fortepian, kontrabas lub harfa. Chociaż dźwięki wytwarzane przez te instrumenty kreują raczej strzępki melodii, akcentują i tworzą kontrast dla elektronicznego tła. Z kolei inne tematy przywodzą na myśl rytualną muzykę buddyjskich mnichów z Tybetu, która jest wykorzystywana jako tło do intonowania mantr. Oczywiście na The Distant Past Resounds nie doświadczymy żadnych wokalnych emanacji.

Czy ten materiał jest improwizacją, czy może ściśle określonym ciągiem dźwięków? Czy muzykę z The Distant Past Resounds da się odegrać na żywo w takiej postaci, w jakiej rozbrzmiewają na albumie? To już pozostaje tajemnicą Moljebka Pvlse. Ale skoro Moljebka Pvlse jest projektem koncertowym, to może warto to kiedyś sprawdzić?

Artykuł MOLJEBKA PVLSE – „The Distant Past Resounds” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

I tym oto razem mamy do czynienia z projektem Voices Of The Cosmos Rafała Iwańskiego (muzyka znanego z grup Hati, Kapital i Innercity Ensemble, solo występującego jako X-Navi:Et), Wojciecha Zięby (szefa wydawnictwa muzycznego Beast Of Prey, solo występującego jako Electric Uranus) i Sebastiana Soberskiego – astronoma z Centrum Astronomii UMK w Toruniu i kierownika Planetarium i Obserwatorium Astronomicznego w Grudziądzu.

By jak najlepiej zobrazować niezwykłość tego projektu, posłużę się cytatami z ich strony: do stworzenia para-muzyki na Voices Of The Cosmos „wykorzystano oryginalne sygnały i dźwięki pochodzenia pozaziemskiego pozyskane za pośrednictwem radioteleskopów (pulsary, magnetosfery planet, Słońce, zorza polarna), nagrania archiwalne z misji kosmicznych i inne sygnały z przestrzeni kosmicznej. Ścieżki instrumentalne wkomponowane w rytmy i tony >>dźwięków kosmosu<< są bogate sonorystycznie i stworzone przy użyciu instrumentów elektronicznych, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, oraz rozmaitych obiektów akustycznych. Jest to projekt unikatowy w Europie, a nawet na świecie, w którym wykorzystuje się oryginalne zapisy przestrzeni kosmicznej między innymi z 32-metrowego toruńskiego radioteleskopu”.

Powyższe brzmi naukowo, ale i tajemniczo, i taka jest muzyka. Elektroakustyczne loopy i sample tworzące dziwaczne dźwięki, szumy, trzaski, bulgotania, pulsacje i stukoty nakładające się na siebie, koegzystujące ze sobą, powodują jakby para-melodie rozbrzmiewające na tle transowych sprzężeń i monotonnych brzmień… Czy dźwięki są przypadkowo ze sobą łączone? Raczej nie. Czy jest w tym improwizacja? Być może. Jednak sądzę, że doświadczenie artystów sprawiło, że dobór sampli i loopów nie był przypadkowy. Nie jest to chaotyczne. Nawet, jeśli chaos mógłby mieć coś wspólnego z kosmosem, to uważam, że nic nie dzieje się bez przyczyny. I tak samo jest z doborem podkładów muzycznych do głównych linii dźwiękowych. Tutaj sprawdzają się zasady muzyki ambient i drone. Musi być harmonia, nawet jeśli są noise’owe.

Muzyka jest bardzo klimatyczna, zazwyczaj brzmi to złowieszczo i mrocznie, ale co najważniejsze, porusza wyobraźnię i tworzy skojarzenia z kinem science-fiction, oczywiście gdy skupimy się na słuchaniu Deep Fields. Słuchawki i całkowity mrok będą wzmagać doznania sensoryczne, a światło dzienne i dźwięki zewnętrzne zburzą całą atmosferę.

Czy tak brzmi kosmos? Jeśli tak, to wcale nie jest on przyjazny.

Artykuł VOICES OF THE COSMOS – „Deep Fields” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów o Yutani oraz albumie:

YUTANI to muzyczny byt o bliżej nieokreślonej formule, powołany przez tajemnicze trio pochodzące i tworzące w rejonie stolicy. Grają muzykę na tyle swoistą, nieoczywistą i wymykającą się wszelkim definicjom, że trudno nazwać to, co znaleźć można na „Not Much of A Talker” . W dziewięciu następujących kolejno po sobie utworach mamy do czynienia z czymś w rodzaju dekonstrukcji, czy trafniej byłoby powiedzieć, reinterpretacji muzyki elektronicznej. YUTANI czyni to w zgoła odmienny dla takiej stylistyki sposób, bo do generowania własnych dźwięków, posługuje się głównie żywym instrumentarium, aby wydobyć z niego te najbardziej nieoczywiste – i zdawałoby się – nieprawdopodobne brzmienia, które w żaden sposób nie przypominają ich pierwotnego, organicznego charakteru. Komponując poszczególne utwory, świadomie i z premedytacją odrzucają jakiekolwiek ramy stylistyczne. Nie wyznaczają sobie jednego kierunku, w którym chcieliby zmierzać ze swoim przesłaniem. Eksplorują przy tym dość odległe światy muzyczne, które – zdawałoby się również – nie sposób połączyć, a jednak… to jakby metal ale bez gitar, psychodelia, lecz jakby osadzona w innych ramach gatunkowych, cała zanurzona w gęstwinie mrocznych pętli, monotonnego industrialnego stukotu, podsycanego metalicznym zgrzytem. Mimo to, wyczuwalny jest tutaj lekko chilloutowy posmak, szczególnie w tych mniej intensywnych momentach. „Not Much Of A Talker” to również muzyka elektroniczna nie będąca nią per se, mimo, iż posiada wszelkie cechy, jakimi definiuje się ten gatunek. Debiut to wreszcie album, który – mimo trudności w jego jednoznacznym zdefiniowaniu – dostarcza wiele radości, gdy pozwolimy sobie na przyjemność obcowania z nim, bo tutaj wszystko jest możliwe. Wystarczy tylko podążać za dźwiękami i pozwolić sobie na ich swobodny przepływ niczym w strumieniu świadomości tak, jak nasze myśli, gdy kierowane są przez różne bodźce, by zaprowadzić mogły nas zupełnie w nieznane…

Tracklista:
1. Emanator
2. Kapnobatai Rave
3. Antique Drill
4. Salad Fingers
5. The Item To Cry Over
6. Not Much of A Talker
7. Reapeaks
8. Empty Hive
9. N7FAA52318

Artykuł YUTANI: streaming płyty Not Much Of A Talker pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Czerwone Światło
2. Czarne Kamienice
3. Zimne Fale
4. Rzeki Dwie
5. Atmosfera
6. Zwierzę
7. 25 Dni

Artykuł Odsłuch nowego albumu grupy POPSYSZE pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Diamond Lizard
2. Oceansphere
3. The Giant’s Zen
4. Snack
5. Surface Tension

Artykuł Streaming nowej EPki zespołu GROTH pochodzi z serwisu KVLT.