Dwupłytowe wydawnictwo jest czwartym albumem amerykańskiego projektu w katalogu stajni Zoharum. Swoje eksperymenty z psychodelą i ambientem Wright rozpoczął w 2003 roku, a jego dyskografia zawiera w sumie już ponad sześćdziesiąt pozycji. Expo ’70 często sięga po metodę improwizacji, a także nagrań na żywo. Nie inaczej jest w przypadku recenzowanego materiału. Dwie płyty, a na nich zapis dwóch godzinnych występów grupy, z 2008 i 2010 roku, występów w całości improwizowanych. Kapela odpływa w stronę drone’owych, psychodelicznych i kosmicznych klimatów, czerpiąc inspiracje z wczesnych dokonań Floydów, Tangerine Dream, czy Earth. Ich muzyka buduje atmosferę subtelności i przenikliwości.

Pierwsza część albumu zabiera słuchacza w niezbadane rejony kosmosu przy pomocy niezwykłych klawiszy, które w wyjątkowy sposób budują głębokie tło dla poszarpanych motywów gitarowych. Gitara z kolei odzywa się przy pomocy echa, hipnotyzując odbiorców w duecie z basowymi rytmami. Druga płyta to ukłon w stronę nieco mocniejszego brzmienia, zahaczającego nawet o doomowe klimaty. Tutaj dźwięki są bardziej odważne, mroczniejsze i wielowątkowe. Poszczególne warstwy nakładają się na siebie, przenikają, są świetnie dopasowane.

Obie części dwupłytowego Live nie powinny być raczej zaskoczeniem dla fanów twórczości Wrighta, jedynego stałego członka projektu. Dwugodzinna astralna podróż to monotonna i hipnotyzująca, czasem minimalnie nużąca, droga ku zatraceniu. A zatracić się można w głębokiej i powolnej muzyce, która pomimo faktu improwizacji wydaje się szczegółowo dopracowana i dopieszczona. Czapki z głów.

Artykuł EXPO ’70 – „Live in The Pit KFJC FM” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Kto i co kryje się za mistycznymi nazwami? Docetism to projekt Macieja Banasika, eksperymentatora znanego z Atum, Contempus Mundi, czy Topografii. Na Circuit Intégré prezentuje stylistykę kojarzoną bardziej z gatunkami dub, czy downtempo. Jego trzyczęściowa kompozycja Virgin Forest to podróż w nieznane rejony kosmosu, na tyle złożona, że można odbierać ją zarówno całościowo, jak i etapami. Zresztą taka „trójkowa” myśl przyświeca twórcom kompilacji. Trzech artystów, po trzy utwory, a do tego zatytułowane od jedynki do trójki. Docetism gra tu rolę intergalaktycznego przewodnika. Jego muzyka opiera się na prostych, zapętlonych motywach elektronicznych i wokalnych, które budują niesamowitą atmosferę i poczucie głębi. Ta tercja albumu to mój zdecydowany faworyt.

Ghosts of Breslau tworzy magię od 2001 roku. Dotychczasowe kompozycje projektu opierały się na przekazaniu poprzez muzykę skomplikowanej historii i ducha Wrocławia. Od tej koncepcji odbiega nieco ich zeszłoroczny album, Man With The Green Gloves, w którym Duchy nawiedzają klimaty drone, nie zapominając o swoich inspiracjach mrocznym ambientem. Teraz serwują nam trzy epizody Travel Loops. Nazwa kompozycji idealnie oddaje ich stylistykę, opierającą się na melodyjnej podróży przez zapętlenia. Powtarzające się dźwięki, które zahaczają o światy elektroniki, ambientu i industrialu, tworzą pewnego rodzaju obraz pustki, wynikający zapewne z inspiracji przemianami, jakie dokonały się w historycznej stolicy Śląska na przestrzeni ostatnich stu lat.

Ostatnie słowo na Circuit Intégré Volume 2 należy do projektu Ixora, za który odpowiedzialni są muzycy GAAP KVLT i Micromelancolié. Trzy numery Untitled tworzą przeciwwagę dla poprzednich sześciu kompozycji na albumie kompilacyjnym wydawnictwa Zoharum. Jest to zwrot ku zaskakującym uderzeniom z pogranicza gatunku noise i industrial. Mocne, agresywne dźwięki przemysłowe przerywają delikatne, ambientowe tło, szczególnie w drugiej części tryptyku Ixory. Monumentalne przejścia i niespodziewane zwroty akcji przepełniają Untitled, tworząc atmosferę niepokoju i niepewności. Współpraca muzyków zaowocowała zburzeniem atmosfery zbudowanej przez Docetism i Ghosts.

Kompilacja trzech z pozoru podobnych klimatów, a jednak tak bardzo różniących się od siebie, daje dobry przekrój tego, co obecnie dzieje się na polskiej scenie eksperymentalnej w dziedzinie muzyki elektronicznej. Jest to album wymagający specjalnej oprawy, nie wyobrażam sobie słuchać takiej muzyki na przykład podczas jazdy samochodem. Ale gdy już stworzy się odpowiednią atmosferę i pozwoli jej na symbiozę z dźwiękami wydobywającymi się z Circuit Intégré Volume 2, to można bez wahania odpłynąć w stronę tajemniczych krain. Do tego też zachęcam z całych sił.

Artykuł DOCETISM, GHOSTS OF BRESLAU, IXORA – „Circuit Intégré Volume 2” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Ogólnie to tak: ja ambient bardzo lubię, tylko niespecjalnie wiem, jak to opisywać, co może się odbić na długości i jakości tej recenzji. Dla mnie ambient jest muzyką tła, podkładem, czymś, co przygrywa obok a na czym ciężko jest się skupić. Tak też jest w tym przypadku. Aquavoice to polski projekt ambientowy, rozpoznawalny i ceniony na tym poletku w naszym kraju. Sam w ambiencie głęboko nie siedzę i styczność z nazwą mam po raz pierwszy. Recenzowane dziś Early Recordings to dwupłytowe wydanie, nie zgadlibyście, zawierające wczesne nagrania. W środku znajdziecie dwie płyty. Na jednej zarejestrowany jest materiał z Water Music, na drugiej znajdują się kompozycje z Dreamdesigner i Soundchaser, będących podobno rarytasami tak rzadkimi, że już nieosiągalnymi, oraz zupełnie nowy track Tam na Łemkowynie. Suma sumarum dostajemy dwie godziny muzyki elektronicznej, spokojnej, odprężającej, łagodnej. Muzyki tła.

Ciężko mi jest napisać o tym coś konkretnego. Dużo łatwiej powiedzieć jak te płyty odbieram. Dla mnie są to idealne krążki na wyciszenie. Muzyka tu jest płynna, ładnie się łączy i nieustannie płynie dalej. Jest też spokojna i wyciszająca, co czyni ją idealnym soundtrackiem na wieczór (bynajmniej nie uznaję za wadę tego, że usypia, wręcz przeciwnie). Choć na samym początku doszukałem się dźwięków dziwnie kiczowato-horrorowych, od których momentalnie skojarzył mi się Scooby-Doo, potem robi się w pełni sielsko. Choć to może złe słowo, gdyż przywodzi ono na myśl klimat wsi, rzeczki, lasu, słońca i spokoju. Water Music zaś dużo bardziej kojarzy mi się z atmosferą science fiction. Płyta brzmi jak spokojna podróż przez wszechświat i leniwe spoglądanie przez okno rakiety, za którym rozpościera się nieskończone morze łagodności. Właśnie tak mi się ta płyta jawi, jako dryfowanie wśród przestrzeni. Powiedziałbym, że utwór Dagobah System jest poparciem mojej tezy, ale że następny pojawia się Lothlorien, pozostawię to jako interpretację.

Druga płyta też ma podobnie usypiający klimat. Także składa się w większości z dźwięków elektronicznych (choć od czasu do czasu wybrzmi coś mniej syntetycznego), też jest kojąca. Jest też dużo mniej do siebie dopasowana. Nie chodzi o dysonanse czy coś zaburzającego klimat. Tu po prostu nie ma tej płynności przechodzenia z jednego w drugie, co zresztą łatwo zrozumieć biorąc pod uwagę fakt, że to po prostu kompilacja. Nadmienić muszę, że Tam na Łemkowynie jest utworem cudownym. Tak, macie racje, ze względu przez wokalistkę.

Czy płyta mi się spodobała? W sumie to tak, choć nie widzę w niej nic przełomowego. Jeżeli szukacie czegoś do relaksującej drzemki to Aquavoice się nada. Wrażeń co prawda nie zapewni, ale wyciszy. Choć z drugiej strony ja sam do snu znam lepsze projekty, z Azamem Ali i Robertem Richem na czele. No, ale wyrocznią ambientu nie jestem.

A nie, jednak recenzja wyszła normalnej długości.

Artykuł AQUAVOICE – „Early Recordings” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.