Zoharum - KVLT

WHALESONG zapowiada nowy materiał

Rafał — Mon, 05 Jun 2023 06:32:40 +0000

Whalesong zaprezentował teledysk do nowego singla. Mowa o utworze Struggle, który zapowiada nadchodzący album pod tytułem Leaving a Dream. Materiał ukaże się 21 lipca jako 2CD nakładem Old Temple oraz Zoharum. Leaving a Dream to ponad 120 minut muzyki łączącej najróżniejsze gatunki muzyczne w jedną spójną całość. Dźwiękowa uczta złożona z oślepiającego światła, nadziei, snów. Swoisty niekończący się strumień świadomości, soniczne kino dla wszystkich, którzy uwielbiają zatracić się w dźwięku. Materiał ten rozwija znacznie brzmienie wykreowane przez Whalesong na ich poprzednim albumie – Radiance of a Thousand Suns, który ukazał się w 2020. Pre-ordem albumu dostępny tutaj.

Więcej o zespole:

Whalesong to eksperymentalny kolektyw z Tarnowskich Gór. Grupa ta wymyka się wszelkim możliwym szufladkom muzycznym – atakują ciężarem brzmienia, dynamiką, hipnotycznymi motywami i przytłaczającymi, nieraz trwającymi kilkanaście minut kompozycjami. Czerpią z takich gatunków jak industrial, noise rock, no wave, drone, jazz i post rock. Grupa korzysta z szerokiego instrumentarium – wśród nich są: gong, cymbały, dzwony rurowe, a także przedmioty natury przemysłowej – kawałki blach czy piły tarczowe. Dotychczas grupa współpracowała z takimi artystami jak Thor Harris (Swans, Wrekmeister Harmonies) czy Wacław Kiełtyka (Decapitated, Machine Head), a na najnowszym materiale pojawią się m.in. Attila Csihar (Mayhem) oraz Steve Blanco (Imperial Triumphant).

Tracklista:
01. Enter
02. Forgive
03. Believe Us
04. Leaving a Dream
05. Here I am
06. We Have Never Really Lived
07. Hope
08. Bright Behind Your Eyelids
09. Ascend!
10. Struggle
11. Drinking from the Gutters of Descension
12. We are Free
13. A Distant Memory
14. Endless
15. From the Ashes
16. shekissedmewithhervenomouslips

Artykuł WHALESONG zapowiada nowy materiał pochodzi z serwisu KVLT.

JARL – „Inner Domain” (2019)

Piotr — Thu, 24 Jun 2021 14:00:14 +0000

Dwupłytowy album Inner Domain, trzeci, jaki w barwach Zoharum firmuje Jarl, to odurzająca wręcz dawka psychoaktywnej elektroniki. Jego muzyka kojarzyć się może z dźwiękami, jakich możemy doświadczać na poligonach wojskowych podczas testowania różnych rodzajów broni, czy też z atmosferą laboratoriów badawczych. Może dlatego, że ten laboratoryjny chłód wprost się z niej wydobywa. Inner Domain nie odbiega specjalnie od konwencji, w jakiej porusza się Jarl. Tym razem inspiracją dla tego materiału był „paraliż”, jakiego doświadcza człowiek podczas śnienia. Na cały zestaw złożyły się rozdygotane i wręcz hałaśliwe tekstury, które z czasem nabierają mrocznego, psychoaktywnego klimatu. Jarl sam opisuje swoją muzykę jako „psychoaktywną i niezrównoważoną” – raz kojącą, innym razem niszczącą, pozbawioną wyraźnych struktur. Dwie osobne części, Hypnogogic oraz Hypnopompic, opowiadają o tym „paraliżu śnienia”. Przez blisko dwie godziny mamy dosyć ekstremalną przejażdżkę po dzikim labiryncie dźwięków, utkanym z hałaśliwych tekstur, przesterów, pogłosów. Nieraz bliżej mu do industrialnych zgrzytów niż ambientowej kontemplacji. Jako głównego instrumentu JARL użył generatora fal średnich. W sumie jego pomysł nie jest nowy, już pod koniec lat 60. formacja Silver Apples eksperymentowała z podobnymi urządzeniami, przez co sami stali się pionierami live electronics. Jarl próbuje osadzić te dźwięki w nieco innym kontekście, znajdując dla nich niszę w iluzorycznym świecie marzeń sennych, z tym że tchną one nieco złowrogą i mroczną aurą. Materiał nie jest nowy, ukazał się na dwóch osobnych kasetach magnetofonowych, wydanych nakładem wytwórni Autarkeia w latach 2007-2009. Co może wydawać się istotne, w całym tym procesie artysta w ogóle nie wykorzystał możliwości, jakie oferuje komputer. Postawił na bardziej prymitywną, wręcz surową narrację, co w dobie częstokroć wypolerowanych, studyjnych superprodukcji tylko uwypukla podziemny i nieco dziki charakter tej muzyki.

Autorem recenzji jest Robert Moczydłowski.

Artykuł JARL – „Inner Domain” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

ARTUR RUMIŃSKI – „AR” (2020)

Piotr — Mon, 21 Jun 2021 16:33:58 +0000

Niespełna półgodzinny, debiutancki album Artura Rumińskiego to wytrawna dawka ambientowej elektroniki. Rumiński, na co dzień udzielający się w takich projektach jak: Thaw, Furia, Gruzja czy Mentor, znalazł czas i dokonał realizacji nagrań, jakie właśnie trafiły na tę płytę. To muzyka całkowicie instrumentalna, będąca zdaje się odbiciem jego wewnętrznego świata. Dominują tu minimalistyczne formy, niezwykle oniryczne, intymne. Z lekka psychodeliczne tła udanie splatają się z fascynacjami światem muzyki etnicznej. Czasem można odnieść wrażenie jakby Rumiński próbował na własną modłę, transformować echa hinduskich rag. Zatopione w pogłosach i ambientowych tłach, gładko wślizgują się w meandry podświadomości, tworząc wizję iluzorycznych światów. Niekiedy Rumiński łamie ich uspokojone, senne brzmienia, wprowadzając elementy kontrolowanego chaosu, jak chociażby w kompozycji IIII, która w dużej mierze bliska jest estetyce muzyki improwizowanej. To co może zaskakiwać przy spotkaniu z płytą to jej brzmienie, nieco brudne i rozdygotane, bardziej osadzone w stylistyce lo-fi. Z początku może to razić, ale najwidoczniej taki był właśnie zamysł samego Rumińskiego, który chciał zapewne uniknąć studyjnej sterylności i postawił na bardziej surowe, szorstkie brzmienie. Wydaje się, że 27 minut jakie zarezerwował na tym albumie w zupełności wystarcza. Przy dłuższym czasie materiał mógłby wydawać się nieco rozwlekły i nużący. A tak na pewno zaostrza apetyt i pozwala wierzyć, że solowa działalność Artura Rumińskiego nie skończy się na tej jednej płycie.

Autorem recenzji jest Robert Moczydłowski.

Artykuł ARTUR RUMIŃSKI – „AR” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

GENETIC TRANSMISSION – „Lullabies” (2020)

Piotr — Tue, 15 Jun 2021 07:55:39 +0000

Lullabies to kolejna reedycja dokonań Genetic Transmission, jaką w 2020 r. wydała tłocznia Zoharum. Pierwotnie ten materiał miał swoją premierę w 2005 r. na limitowanej płycie CDr wydanej przez należącą do samego Tomka Twardawy wytwórnię Die Schone Blumen Musik Werk. To 5 długich kompozycji, w których Twardawa ukazuje rąbek swojego muzycznego świata oraz zainteresowań. To inna rzeczywistość, na którą składają się takie elementy jak: hałas, zgrzyty, deformacje, przemysłowe kolaże. Sam tytuł jest niezwykle przewrotny i można odbierać go wręcz jako kpinę z mniej zorientowanych w sztuce Twardawy. Oczywiście z klasycznymi kołysankami ta płyta nie ma nic wspólnego. To raczej zapis sennych koszmarów. Wykorzystując podobne instrumentarium, co na płycie Strychnina, w odróżnieniu od tamtego materiału na Lullabies słychać nieco więcej przestrzeni i czuć więcej powietrza. Zgrzytliwa faktura tych nagrań tchnie jakimś podskórnym napięciem. Nieustannie zmienia się też nastrój tych kompozycji, a zmiany te są dosyć gwałtowne i nieoczekiwane. Często całość balansuje tu na granicy absurdu, groteski czy też niemal czystego szaleństwa. Niczym we wspomnianym wyżej sennym koszmarze, który sam w sobie jest niecodzienny i nierzeczywisty. Industrialny brud, często na granicy przegięcia. Poszczególne dźwięki wydobywające się z instrumentalnego „złomowiska” Twardawy, brzmią niczym surowe nieprzetworzone sample. Z tą różnicą, że nie są generowane elektronicznie, lecz są efektem wytężonej fizycznej pracy ich twórcy, niczym w mikroskopijnej fabryce. Lullabies to mocny, bezkompromisowy materiał dla tych wszystkich, którym niestraszna jest podróż w krainę sennych koszmarów.

Autorem recenzji jest Robert Moczydłowski.

Artykuł GENETIC TRANSMISSION – „Lullabies” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

KRZYWDY – „Czary” (2020)

Piotr — Tue, 25 May 2021 07:59:13 +0000

Ten album spadł jak grom z jasnego nieba, jak dla mnie okazał się najlepszą płytą roku 2020. Uwagę zwraca już minimalistyczna, czarna okładka z symbolami runicznymi, odnoszącymi się do skandynawskiej sztuki. Krzywdy to wyjątkowy projekt, który w niezwykły sposób interpretuje etniczne motywy dalekiej Północy. Za tą nazwą kryje się Mateusz Szymański, który zaczynał od wydania EPki Krzywdy, jednak cała jego wizja ziściła się dopiero na tym pełnowymiarowym debiutanckim albumie – niezwykłym, dzikim, unikalnym. Wspomagany przez znaną z folkowego projektu OLS Joannę Oskierko, jak też kolegów z formacji ROSK, w której Mateusz gra na co dzień, przez blisko trzy kwadranse Krzywdy budują ulotną i mroczną atmosferę, kojarzącą się ze sztuką Skandynawii. Dyskretnie tkane głębokie plamy dźwięków mają w sobie coś z dronowo-ambientowych pomruków. Wplecione kobiece wokalizy, które doskonale wtapiają się w tę przestrzeń, kreują przedziwny świat puszczy o zmroku. Tajemniczej, nieodgadnionej, wręcz złowieszczej. Taki klimat wykreowany w utworze Mędrca Słowa I pozwala niemal wniknąć w tę ciemną, leśną przestrzeń, fundując niesamowity spacer pośród drzew aż do „mokradeł ludzkich myśli”. Gdy Krzywdy uderzają w bębny oraz struny gitar, na myśl przychodzą echa dawnych bitew – to wręcz wezwanie na Ragnarok. Spowite bitewnymi okrzykami, szczękiem broni, te bębnienia wplecione w wyjące górskie wichry odsyłają w ów pierwotny, dziki i okrutny świat wojowników Północy. Kolejna część, Mędrca Słowa II, nabiera rytualnego wymiaru. Ponownie można znaleźć się w ciemnej puszczy, gdzie tylko gęste mgły unoszą się nad taflą jeziora wraz z nocnymi widziadłami. Finałowy Ragnarok poniekąd stawia tu kropkę nad „i”. Gęste, wojenne bębny zwiastują nadciągającą zagładę, gdy armia umarłych z Walhalli wyleje się na świat, tratując i zmiatając po drodze wszystko. „Czary” to cudowna, wręcz mistyczna podróż, która nabiera niemal halucynogennego charakteru. Trudno nie ulec tym wizjom, skoro zostały podane w tak specyficzny sposób. Płyta absolutnie zjawiskowa, a już myślałem, że słyszałem wszystko. Sztos!

Autorem recenzji jest Robert Moczydłowski.

Artykuł KRZYWDY – „Czary” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

GENETIC TRANSMISSION – „Strychnina (Music For Acoustic Installations)” (2020)

Piotr — Tue, 25 May 2021 07:40:10 +0000

Wydawana przez oficynę Zoharum seria GT Archive Series ma za zadanie dokumentowanie i ocalenie rozproszonych publikacji rodzimego tuza muzyki industrialnej, Tomasza Twardawy. Ten zmarły w 2020 r. gliwicki artysta, dzięki swoim niecodziennym, radykalnym eksperymentom stał się niemal „twarzą” sceny industrialnej w Polsce. Album Strychnina (Music For Acoustic Installations) to jeden z jego najważniejszych manifestów. O tyle istotny, że całość została nagrana przy użyciu akustycznych obiektów, samodzielnie skonstruowanych przez Twardawę. Za studio posłużył artyście strych, na którym wykonał tę mozoloną pracę. Oryginalnie ten materiał ukazał się na niskonakładowej płycie CDr w roku 2005. Nowa edycja dostępna na CD i winylu, pozwala spojrzeć na ten album z nieco innej perspektywy. W tym radykalnym manifeście Twardawa skumulował w całość wszystkie wątki, jakie kształtowały jego muzyczny styl. To dźwiękowa dekonstrukcja, w której przenikają się w naturalny sposób elementy awangardowe, kolaże, dadaistyczna groteska, przemysłowy hałas, abstrakcyjne formy. Dla Twardawy najważniejszy był dźwięk, szukał jego zakrzywień, odkształceń, deformacji, jak i czegoś co było wynikiem ubocznym jego brzmienia. To właśnie w tym brudzie, hałasie, zgrzytach, piskach, szmerach rozwijała się sztuka Genetic Transmission, by w pełni osiągnąć swoją dojrzałość. Twardawa stał na straży tego „rasowego, pierwotnego industrialu”, będącego efektem cywilizacyjnego zgiełku, jaki wytworzył się w wyniku maszynowego przyspieszenia. Ukazywał go w całej tej surowości, dosłownie i bez upiększeń. Wytworzone jego ręką instrumenty/obiekty mogą budzić fascynację, zresztą w oprawie graficznej tego albumu nie zabrakło ich unikalnych fotografii. To ponury, zdeformowany czarno-biały świat, którego na co dzień nie chcemy oglądać, a który jednak istnieje obok nas. Niełatwa, acz fascynująca sztuka, która jest czymś więcej niż tylko awangardowym wygarem dla garstki nawiedzonych fanatyków.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł GENETIC TRANSMISSION – „Strychnina (Music For Acoustic Installations)” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

VIDNA OBMANA & DAVID LEE MYERS – „Tracers” (2020)

Piotr — Fri, 21 May 2021 10:00:09 +0000

Rodzima tłocznia Zoharum kolejny raz przypomina zaginione skarby muzyki ambient, w jej najbardziej esencjonalnej formie. Nagrywający pod nazwą Vidna Obmana Dirk Serries to centralna postać ambientowej elektroniki, która obficie czerpie z filozoficznych strategii określonych przez samego ojca tego gatunku, Briana Eno. Według wizji Eno, muzyka ambient miała w prosty sposób integrować się z otaczającą przestrzenią. Można było poświęcić jej nieco więcej czasu, jak też odtwarzać w tle zbytnio nie wsłuchując się w nią . Wspólny album Vidna Obmana i Davida Lee Myersa „Tracers” wydaje się jednak stać w opozycji do tej definicji. Paradoksalnie czerpie z jego pomysłów, ale w swej konstrukcji okazuje się być czymś zdecydowanie innym. Oryginalnie materiał ukazał się w 2003 r., nakładem tłoczni Klanggalerie. Wspólne spotkanie Serriesa i Myersa dało im też pole do popisu na punkcie pozyskiwania i przetwarzania dźwiękowej materii. Przez blisko godzinę obaj artyści fundują nam podróż przez krajobrazy, które przypominają odbicie porannych mgieł unoszących się nad taflą jeziora. W kolejnych fragmentach podróży zapadamy się w tę wodną toń. Pozbawione zupełnie pulsu rytmicznego plamy dźwiękowe przenikają się wzajemnie. Nie brak w tych nagraniach bardziej hałaśliwych fragmentów, jak np. w otwierającej całość kompozycji Sector 01. Z czasem kolejne etapy tej opowieści wydają się być bardziej wyciszone, ale też i bardziej halucynogenne. Świetny album, który znakomicie wpisuje się w kontemplacyjny wymiar muzyki ambient, na przekór wizji Briana Eno.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł VIDNA OBMANA & DAVID LEE MYERS – „Tracers” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

CATHEDRA – „Time Was Away 1992-1997” (2019)

Piotr — Sun, 10 Jan 2021 11:00:26 +0000

Poboczne projekty różnych muzyków często okazują się równie ciekawe, jak te właściwe. Poniekąd to właśnie tam realizują pomysły, jakie nie mają szans ziścić się w ich podstawowych składach. Mark Crumby znany jest z tego, że udzielał się w Codex Empire czy post-industrialnym Konstruktivists. W wolnych chwilach tworzył pod nazwą Cathedra. Jego rozproszone publikacje ukazywały się nakładem takich podziemnych wytwórni, jak Ant Zen, Jara Discs czy nasz rodzimy Obuh. Często w formacie kaset magnetofonowych, płyt CDr czy 7-calowych winyli. Ponieważ są to trudno dostępne wydawnictwa, powstała idea, aby zebrać je i wydać w formacie CD. Wynikiem jest dwupłytowy album Time Was Away 1992- 1997, który sumuje cały okres działalności projektu Cathedra. Całość została podzielona na dwie części, pierwszy dysk opatrzono tytułem Burning Is Irreversible, drugi zaś The Memory Cage. Muzyka Cathedry oscyluje wokół przetwarzanych wątków etno, ambientu i sztuki sakralnej. Tak jest na pierwszym dysku, gdzie blisko tym nagraniom do rytualnego transu. Drugi ukazuje bardziej chmurne oblicze Cathedry. Dźwięki, skąpane w przyciemnionych pasażach, kreują tu nieco dekadenckie, mroczne krajobrazy bliskie estetyce dark ambient. Mocna, halucynogenna muzyka która niesie nastrój rezygnacji i melancholijnego zwątpienia. Jednak wyjątkowo ujmująca i piękna, idealna do słuchania podczas głębokiej ciemnej nocy. Bardzo udany portret Marka Crumby, ukazujący zupełnie nieznane oblicze jego muzycznej działalności.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł CATHEDRA – „Time Was Away 1992-1997” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

PAS MUSIQUE & RAPOON – „Composited Reality” (2019)

Piotr — Thu, 07 Jan 2021 11:13:54 +0000

Wspólny album Robina Storeya (Rapoon) oraz Roberta L. Peppera (Pas Musique) jest wielowątkowym tworem, w którym krzyżują się elementy etniczne i postindustrialne. To jedna, trwająca ponad 50 minut kompozycja. Rapoon znany jest z wnikliwego sondowania rubieży cywilizacji, głównie świata arabskich pustynnych obszarów. Jednak aby dokonać dźwiękowych rejestracji udał się do takich miejsc jak: Nowy Jork, Indonezja czy Newcastle. Zebrany tam w postaci nagrań terenowych materiał posłużył jako szkielet dla całego przedsięwzięcia. Całość zaczyna się niemal rytualnym biciem bębnów. Wydawałoby się, że to kolejny album z cyklu „etniczna muzyka świata”. Jednak dalej z minuty na minutę ujawniają się kolejne warstwy całości. Dobiegające z oddali postindustrialne hałasy, szmery, deformacje przybierają na sile, tworząc coś na kształt wielkomiejskiej mantry. Z czasem etniczna pulsacja zostaje całkowicie zagłuszona na rzecz tego gęstego, cywilizacyjnego kolażu. Ten zaś nabiera psychodelicznego wymiaru, w którym tkanka dźwiękowa zyskuje widmową, zwielokrotnioną przestrzeń, a w finale przeradza się w niemal czysty hałas. Ciekawy zlepek i zarazem wizja dwóch światów: tego pierwotnego i pochłaniającego go cywilizacyjnego zgiełku. Warto sprawdzić, jak te brzmienia nie tylko wzajemnie się przenikają, ale starają się przemówić wspólnym językiem.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł PAS MUSIQUE & RAPOON – „Composited Reality” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

ANGST78 – „78-Angst” (2019)

Piotr — Tue, 05 Jan 2021 16:12:55 +0000

Angst 78 to duet: Patryk Gęgniewicz i Łukasz Szałankiewicz. Ich album 78-Angst okazuje się jedną z najciekawszych pozycji na rodzimym rynku muzycznym ostatnich lat. Obydwaj artyści w swoich poszukiwaniach odwołują się do szeroko pojętej muzyki techno. Ich utwory są zawiłymi, dość abstrakcyjnymi konstrukcjami, dalekimi od klubowej sieczki, z jaką zwykle kojarzono ten styl. W swoich kompozycjach Gęgniewicz i Szałankiewicz niczym przez gęste sito filtrują elementy muzyki ambient, dubu, eksperymentalnej elektroniki i podrasowują je surową pneumatyką a’la minimal techno. Doskonale odrobili lekcje z awangardy gatunku. Na płycie 78-Angst można wyłapać ich fascynacje brzmieniami, jakie swego czasu dostarczały tak uznane wytwórnie, jak Kompakt, Basic Channel, Chain Reaction czy ambientowa Fax +49-69/450464. Nie jest to płyta zorientowana tylko i wyłącznie na klubowe parkiety. Na dobrą sprawę więcej na niej ambientowej, eksperymentalnej elektroniki. Otrzymujemy zatem blisko 80-minutową petardę, gdzie w naturalny sposób przeplatają się wysmakowana muzyka tła i nieubłagana rytmika techno. Te koncepcyjne nagrania powstawały w latach 2013-2019. Śmiało można twórczość Angst 78 dołączyć do grupy rodzimych artystów, których twórczość obraca się wokół nowoczesnej muzyki technicznej: Jacka Sienkiewicza, Skalpela, Igora Boxxa. Kapitalny album, podczas słuchania którego za każdym razem odkrywa się nowe brzmienia. Warto na koniec dodać, że nazwa pochodzi od filmu Geralda Kargla z 1983 r., zaś cyfra to po prostu rok narodzin twórców tego projektu. Mam tylko nadzieję, że nie jest to jednorazowa akcja i doczekamy się kolejnych nagrań. Znakomite w swojej klasie.

Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł ANGST78 – „78-Angst” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Zoharum - KVLT

WHALESONG zapowiada nowy materiał

JARL – „Inner Domain” (2019)

ARTUR RUMIŃSKI – „AR” (2020)

GENETIC TRANSMISSION – „Lullabies” (2020)

KRZYWDY – „Czary” (2020)

GENETIC TRANSMISSION – „Strychnina (Music For Acoustic Installations)” (2020)

VIDNA OBMANA & DAVID LEE MYERS – „Tracers” (2020)

CATHEDRA – „Time Was Away 1992-1997” (2019)

PAS MUSIQUE & RAPOON – „Composited Reality” (2019)

ANGST78 – „78​-​Angst” (2019)

ANGST78 – „78-Angst” (2019)