W piątek 13-tego stycznia światło dzienne ujrzał nowy singiel modern metalowego zespołu PALE PATH. “Two Black Hills” jest to pierwszy utwór wydany od czasu świetnie przyjętego EP “Primal” (2019) jednocześnie zapowiada płytę “Flat Line”.

“Two Black Hills” opisuje rzeczywistość, w której większość na własne życzenie oddaje kontrolę fałszywym liderom. Jest to przestroga przed lenistwem, niechlujstwem i brakiem zainteresowania własnym losem. Motywacją do działania i angażowania się w kwestie dotyczące naszego życia.

Jak wielokrotnie podkreślał sam zespół, główną jego ideą jest bezkompromisowość. Dokładnie tak jest i w przypadku nowego singla. Zrealizowany przez Filipa Hałuchę
(Heinrich House Studio), nagrany m.in. w Nebula Studio i zmiksowany przez Szwedzkiego mistrza nowoczesnego metalu – Henrika Udd’a, odpowiadającego za brzmienia takich zespołów jak Imminence, Architects czy Bring Me the Horizon, singiel “Two Black Hills” to utwór obok, którego nie da się przejść obojętnie.

Tak o samym teledysku wypowiada się sam zespół:
Już z samego założenia ten teledysk miał sieknąć mocno i miał być bardzo graficzny. Impakt muzyczny chcieliśmy przełożyć na glitch. Tyle czy w tak popularnym efekcie jak glitch da się zrobić jeszcze coś świeżego? Może na przekór słowom z utworu “curiosity kills” chcieliśmy sprawdzić. Szybko ten klip stał się dla nas filmem eksperymentalnym.

Pierwszym polem do eksploracji glitchy był plan zdjęciowy. Razem z autorem zdjęć Adrianem Kucielem używaliśmy szeregu zabiegów, by wzbogacić obraz. Na zespoł
rzucaliśmy obraz z projektora kinowego wyświetlając różne graficzne animacje. Ale już ten obraz był dystorsowany przez pryzmaty. Tak samo pryzmatów i specjalnych filtrów
używaliśmy przed samymi obiektywami, by uzyskać rozczepienie obrazu. Nawet światło efektowe wprowadzaliśmy w drgania, by rzucane odbłyski były nieregularne.

Ale nagrany obraz, po montażu Weroniki Bystrowskiej i kolor korekcji Piotra Putko, był dopiero bazą do dalszych eksperymentów. Kasia Olejarczyk wprowadziła szereg zabiegów graficznych, które pasują do estetyki glitchy. Używaliśmy sortowania pikseli, rozciągnięcia pikseli, specjalnych modulacji obrazu zamieniającymi postacie w linie. Dodaliśmy chmury punktów wykonanych lidarem pokazujących zespół, czy skany 3D muzyków, które również zglitchowaliśmy. I dopiero na końcu wspomagaliśmy się klasycznym już dla glitchy efektem ‘mapowania przemieszczeń’ – sugerującego zakłócenia obrazu. W teledysku można też podziwiać fizycznie mózg animatorki – pojawia się też medyczny skan jej głowy.