Okolice listopada są w Toruniu równoznaczne z kolejną odsłoną festiwalu Post Mortem. Edycja nr #19 zgromadziła w line-upie cztery składy, prezentujące – jak zwykle – muzykę zespojoną szeroko rozumianym przymiotnikiem „post” (black, doom, death, progressive i czego człowiek by jeszcze do gara nie dorzucił).

Miejscem zgromadzenia był tradycyjny dla tej inicjatywy klub NRD, można więc było spodziewać się odpowiednio kameralnej, jednocześnie też jednak (biorąc pod uwagę uznaną markę festiwalu) frekwencyjnie udanej imprezy.

Sobotni wieczór rozpoczęła pochodząca z Trójmiasta formacja Soma. Muzycy niezdradzający swoją stylówą absolutnie żadnych gatunkowych tropów, posługiwali się na scenie tak dużą ich liczbą, że nietrudno było o zawrót głowy. Mimo mnogości inspiracji (od math i hardcore’a, przez sludge, po progrockowe melodie) kapela potrafiła na szczęście zachować rozsądną spójność kompozycyjną, co w połączeniu z urokliwą sceniczną swobodą, pozwoliło gdańszczanom w udany sposób rozpocząć sobotni event.

Drugim składem występującym tego wieczoru w Toruniu była warszawska grupa Traces to Nowhere. Tym razem próg wejścia był dla mnie znacznie niższy. Pomijając już daleko bardziej czytelną i przyswajalną muzykę, miałem w przypadku zespołu przewagę znajomości obu jego dotychczas wydanych albumów. Pełna melodyjnych, dźwiękowych opowieści, wzbogacanych bardzo wyrazistym (choć zdecydowanie mniej agresywnym niż na płytach) wokalem Karoliny Mazurskiej, post-rockowo/metalowa podróż wpisała się idealnie w konwencję festiwalu, będąc jednocześnie chwilą oddechu między mocniejszymi akcentami line-upu. Znakomitą robotę robiły też w trakcie występu światła i wizualizacje widoczne na scenicznym ekranie, które pozwoliły kapeli stworzyć zgrabnie uzupełniające się show. A już wisienką na torcie było zaprezentowanie na finał planszy i melodii, będącej ukłonem w stronę miłośników Twin Peaks (do którego w końcu odwołuje się bezpośrednio nazwa składu). Po takim akcencie nie było siły, bym nie zapałał do Traces to Nowhere szczególną sympatią.

Wraz z trzecim zespołem, klimat oraz gatunkowe ukierunkowanie zmieniły się w klubie NRD diametralnie. Swoją black/death metalową pożogę rozpoczął litewski Sisyphean. Grupę widziałem już wcześniej na żywo w Jarocinie podczas festiwalu Black Waves Fest, wówczas jednak nie zrobiła ona na mnie godnego zapamiętania wrażenia. Swój niemały udział w odbiorze tamtego koncertu miał z pewnością efekt zmęczenia (kapela występowała przed niedobitkami na samo zamknięcie festiwalu), postanowiłem więc podczas Post Mortem dać formacji drugą szansę. Tym razem było zdecydowanie lepiej, wciąż jednak daleko do rozpoczęcia ekspedycji w poszukiwaniu szczęki. Na niekorzyść koncertu zagrał na pewno fakt, że pod sceną było zdecydowanie za głośno – rozumiem intensywność i brutalność muzyki, czasem jednak (jak pokazał występ Litwinów) po prostu nie warto kłaść na jej ołtarzu komfortu słuchania. Mocną kartą w talii grupy nie był też wokalista, który poza właściwą sceniczną prezencją nie dokładał zbytniej wartości swoim monotonnym i mało wyrazistym wokalem. Dużo lepiej radzili sobie za to instrumentaliści, tnący całkiem okazałe i gęste riffy, dzięki którym całość występu złożyła się na niezły performance, utrzymujący przyzwoity poziom tej edycji Post Mortem Festival.

Finał imprezy przypadł na koncert białoruskiego zespołu Dymna Lotva. Rozpalający wyobraźnię w wielu miejscach sieci, okazał się dla mnie największą zagwozdką sobotniego wieczoru. Jeśli miałbym bowiem ocenić występ składu wyłącznie przez pryzmat poziomu kompozycyjnego, nie byłaby to nota zbyt pochlebna. Muzykę grupy można opisać jako mało angażujący i niezbyt wyszukany post doom/black metal z wyraźnym folkowym zacięciem. Ocena ta nie uwzględnia jednak elementu, który na żywo diametralnie zmienił moją percepcję. Było nim – jak łatwo się domyśleć – sceniczne zachowanie wokalistki białoruskiej załogi. Nokt podczas koncertu popadła w autentyczny trans, odgrywając na scenie NRD prawdziwy taniec wiedźmy. Wiła się, szczerzyła „spróchniałe” uzębienie, nawiązywała odważny kontakt wzrokowy z publiką, wydzierała się (ciężko było to nazwać śpiewem) bez jakiegokolwiek poszanowania swoich strun głosowych, oddając się opętańczemu przedstawieniu bez reszty. W takich okolicznościach bardzo trudno było zwracać uwagę na aspekty czysto muzyczne, gdyż sam pokaz wynagradzał jakiekolwiek mankamenty. Nie sądzę, bym zaprzyjaźnił się z zespołem w wydaniu studyjnym, ale jeżeli kiedyś będę miał okazję ponownie zobaczyć go na żywo, to z pewnością sobie tej przyjemności nie odmówię.

Post Mortem Festival, dostarczając jak zwykle solidnej dawki różnorodnej, nieoczywistej i intrygującej muzyki, dołożył w sobotę kolejną cegiełkę do swojej – od lat budowanej z powodzeniem – marki. Cieszy niezmiennie spore zainteresowanie wydarzeniem, pozwalające organizatorom już dziś planować kolejne jego odsłony. Którymi rzecz jasna sam będę żywo zainteresowany.

(autorką zdjęć jest Beata Wiśniowska Fotografia / Instagram)