Kilka dni temu byliśmy świadkami drugiej edycji Metal Mine Festival – jednego z najciekawszych festiwali muzyki metalowej w Polsce. Miejsce festiwalu to teren zrewitalizowanej Kopalni Węgla Kamiennego „Julia” funkcjonujący pod nazwą Stara Kopalnia – Centrum Nauki i Sztuki. Organizator po raz pierwszy sięgnął po headlinera dużego formatu, bowiem na scenie mogliśmy obejrzeć grecki Septicflesh z Krimhem (ex-Decapitated) za bębnami….ale po kolei.

Jako pierwszy na scenie zaprezentował się zespół Veal grający groove metal/metalcore. Chłopaki dwoili się i troili, chcąc rozruszać obecnych przed sceną fanów. Nie można im odmówić zarówno muzycznych umiejętności, jak i zaangażowania na scenie, jednak nie będę ukrywał, że nie jest mi po drodze z tym gatunkiem muzyki. Fanom twórczości Lamb of God ta kapela (jeśli jej jeszcze nie znają) zdecydowanie się spodoba. Nawiasem mówiąc świetną inicjatywą jest to, że na festiwalu mogą się zaprezentować lokalne zespoły z tzw. okolicy, bowiem Veal pochodzi z Mieroszowa. W ubiegłym roku zagrali: Warbell (Jelenia Góra) oraz Luna Ad Noctum (Wałbrzych).

Następną grupą, która zameldowała się na scenie był wrocławski F.A.M. grający mix death metalu z grincore’em. Kapela grała krótko, zwięźle i na temat, w setliscie znalazło się około 15 utworów. Występ był poprawny, ale zabrakło mi tutaj tego świńskiego szaleństwa, tej przaśnej grindowej otoczki, czyli latającego papieru toaletowego lub dmuchanych plażowych kół. Niemniej jednak zadanie, czyli rozgrzanie publiki, zostało wykonane na dobrym poziomie.

Po nich mogliśmy się przekonać o koncertowych możliwościach czeskiego death/thrash metalowego zespołu Antigod. Nasi południowi sąsiedzi w bardzo energiczny sposób wraz ze swoją muzyką zaatakowali uczestników festiwalu. Galopująca perkusja poprzecinana chwytliwymi riffami została odebrana nader pozytywnie. Występ zaliczam do udanych, ale bez specjalnych fajerwerków.

Po wypuszczeniu płyty No Way Out przez Eternal Deformity okazało się, że zespół wkrótce zostanie rozwiązany, więc ten występ na Metal Mine był nader szczególny. Podczas koncertu niestety odnotowałem nagłośnieniowe mankamenty, dźwięk nie był odpowiednio selektywny. Partie klawiszy wraz z melodiami wygrywanymi przez gitary przenosiły mnie w trans, a nawet do przeszłości, bowiem kapeli tej dość regularnie słuchałem jakieś 17 lat temu. Wielka szkoda, że era tego zespołu się pomału kończy. Tak czy inaczej wielkie dzięki za ten koncert!

In Twilight’s Embrace nie daje słabych koncertów. Cyprian emanujący swoją energią, takim wewnętrznym wkurzeniem, co rusz dorzucał do pieca, szalejąc na scenie z mikrofonem niczym John Tardy z Obituary. Szkoda, że reszta kolegów z zespołów na scenie była dość sztywna. Melodyjny a zarazem szybki i agresywny śmierć metal z nutą black metalu to jest „to”. Koncert bezbłędny od 1-szej do ostatniej sekundy. No i zakończenie, czyli tradycyjnie ITE coverujący piosenkę Opowieść Zimowa z repertuaru zespołu Armia.

Doomas to jak dla mnie było swego rodzaju objawienie, bowiem miałem pierwszy raz możliwość zobaczenia tego zespołu na żywo. Na pewno polecam ten zespół fanatykom starego Paradise Lost i Novembers Doom. Było klimatycznie, ciężko, monumentalnie, jak i melodyjnie, a w niektórych momentach Słowacy zapędzali się nawet w black metalowe klimaty. Mogę być tylko zły na siebie, że nie zdążyłem zakupić płyt CD przed „zwinięciem” stoiska.

Obscure Sphinx. Bądź tu mądry i wyraź to, co się działo podczas najlepszego koncertu na festiwalu. To była totalna ekstaza. Zosia wiła się po scenie, atakując delikatnym i czystym głosem, jak i potężnym growlem, a muzycy wygrywając swoje partie, wbijali mnie w ziemię. Podczas odgrywania utworu Nastiez zostałem totalnie zniszczony, a szczękę zgubiłem. Jakiś czas temu redakcyjna koleżanka w relacji koncertu tego zespołu napisała „wyszli, zajebali, zeszli”. I jest to bardzo trafne określenie. Grupa dostała najlepsze nagłośnienie podczas całego festu, jednak ponarzekam na zbyt słabe oświetlenie. Całkiem niepotrzebnie bałem się, że z jedną gitarą elektryczną cały występ straci na mocy. Akustycy wykonali swoją pracę perfekcyjnie. Koncert – cios przeokrutny!

Septicflesh to znana marka na scenie symfonicznego death metalu. Ten zespół daje dobre lub bardzo dobre koncerty, nie schodząc poniżej pewnego poziomu. Już na wstępie zwróciłem uwagę na bardzo dobrze nagłośnioną gitarę basową lidera zespołu. Formację tę miałem przyjemność widzieć już jakieś 3-4 razy, i tego dnia, jak i poprzednio, sztuki były w zdecydowanej mierze oparte na piosenkach z dwóch najlepszych według mnie płyt, czyli Communion oraz The Great Mass. Nie zabrakło również Prototype i Prometheus z Titan, jednak szkoda, że nie zagrali chociaż jednego utworu z nadchodzącej płyty Codex Omega, bo singiel Dante’s Inferno to jest koncertowy masakrator. Seth miał bardzo dobry kontakt z publiką i co chwila podżegał do mocniejszych reakcji, jednak teatralne odliczanie do 3 połączone z frazą „let’s destroy” powodowało u mnie śmiech, tudzież zażenowanie.

Acid Drinkers na koncertach nigdy nie zawodzi. Poznaniacy postawili na sprawdzony i najlepszy otwieracz w postaci kvltowego utworu Anybody Home? Atmosfera została podkręcona singlem z najnowszej płyty Become a Bitch, przy którym nie sposób nie pomachać głową. Panowie podzielili się również Riffem za ćwierć dolara oraz klasykami z IC w postaci Drug Dealer, The Joker oraz Slow and Stoned, po którym trzeba przyznać, że Bobby ma jeszcze do nadrobienia lekcje śpiewu. Na koniec poleciał hicior – Hit The Road Jack, którego oryginalnym wykonawcą jest Ray Charles. Porcja kwasu została zaaplikowana w 100%.

Jakieś 10-15 minut po północy na scenę wyszła śląska Furia. Nihil rozpoczął koncert słowem „dobranoc”, po czym wylały się dźwięki utworu Opętaniec. Horda w charakterystycznym makijażu, półnadzy, zagrała kapitalny jak dla mnie set, złożony głównie z ostatniej (znakomitej swoją drogą) płyty Księżyc Milczy Luty (Za ćmą w dym, Ciało, Grzej, Zabieraj łapska), następnie Nocel (Opętaniec, Zamawianie drugie) oraz flagowe kompozycje, jakimi są Kosi ta śmierć i Są to koła. Muzycznie zgadzało się wszystko, każdy dźwięk, każde wybicie na perkusji, jak i każda szarpnięta struna na gitarze. Ten koncert to było idealne zakończenie wieczoru.

Nie da się ukryć, że było to bardzo udane wydarzenie muzyczne. Ciekawy zestaw kapel i znakomite nagłośnienie oraz przede wszystkim kapitalna miejscówka. Zaobserwowałem, że wzrosła ilość fanów festiwalu o około 30% w stosunku do roku poprzedniego. Należałoby jeszcze poprawić kwestie gastronomiczne (kolejki do budki z piwem oraz średnie jedzenie) i będzie idealnie. Już teraz zacieram ręce na przyszłą edycję z ciekawością małego dziecka, oczekując nazwy pierwszego zespołu, który uświetni Metal Mine Festival 2018 \m/

Autorem zdjęć jest Aleksander Honc / Photocoder – kąt fotografii różnej