Ponad dwumiesięczne przerwy między koncertami to coś, do czego zdecydowanie nie jestem przyzwyczajony. Tę najświeższą, dzięki ekipie Soulstone Gathering, udało mi się zakończyć z prawdziwym hukiem – koncertem Ufomammut w krakowskiej Kamiennej12. Emocje związane z przyjazdem Włochów do naszego kraju sięgnęły niemalże zenitu w momencie, w którym organizatorzy ogłosili udział szanowanej Doli w roli supportu. W niedzielny wieczór 19 listopada do stolicy Małopolski udałem się więc niezwykle podjarany i świadom, że czeka na mnie granie z najwyższej półki.

Przez Kamienną12 zostałem przywitany jeszcze przeze mnie nieznaną, chyba już czwartą aranżacją wnętrza, dostosowaną idealnie do wielkości ludzkiej masy, która postanowiła w ten wieczór pojawić się na koncercie. Na merchu nabyłem Eve autorstwa gwiazd wieczoru, po czym udałem się pod scenę, na której znajdowało się już eklektyczne trio otwierające wieczór. Każdy z dotychczasowych występów Doli, w jakim dane mi było uczestniczyć, był doskonały – niedzielny wieczór nie wprowadził w tym zakresie żadnych zmian. Panowie ponownie szybko porwali publikę, prezentując trzy kompozycje doskonale znane z ich płyt (-, Tam mnie nie ubijesz, Mistrzostwo we władaniu ogniem), oraz trzy jeszcze niewydane, momentami ocierające się o szaloną improwizację, niezwykle sprawnie żonglującą gatunkami. Od czasu mojego pierwszego koncertu Doli zespół zdążył porzucić sceniczne rekwizyty, to jednak mała strata, gdyż i bez tego muzycy potrafią zahipnotyzować słuchacza i przekazać mu całą gamę emocji. To były znakomite trzy kwadranse, które niejednego zostawiły ze szczęką w podłodze.

Kolejna była gwiazda wieczoru, a co za tym idzie całkowita zmiana klimatu. Parające się psychodeliczną mieszanką stonera, doomu i sludge’u trio z Piemontu na trwającej trasie promuje swój ubiegłoroczny album Fenice oraz wydaną w październiku EPkę Crookhead – oba te materiały panowie odegrali w całości, wzbogacając seta o fenomenalną interpretację Welcome to the Machine Pink Floyd oraz jedynie jeden starszy numer, którym była Stigma. Jak podsumowałbym to, co na scenie zrobili Włosi? Mógłby wystarczyć Wam fakt, że w okolicach rozpoczęcia ich występu w Katowicach miało miejsce tąpnięcie – podobno w kopalni, ale wydaje mi się, że timing nie jest tutaj przypadkowy. Jak Ufomammut przyłożył, to nie było już za bardzo czego zbierać. Highlightem, oprócz naprawdę świetnego coveru Floydów, zostało dla mnie odegranie Fenice, na żywo ten album zyskuje naprawdę mnóstwo (a przecież wersja studyjna również daje radę) i trio bardzo szybko przeniosło mnie w inny stan świadomości. Pomogło w tym też znakomite brzmienie, które mogłoby kruszyć mury okolicznych budynków. Zgadzało się wszystko, łącznie z dbającymi o psychodeliczną stronę występu syntezatorami oraz efektami nałożonymi na wokal Giovanniego Rossiego. Świetny, świetny i jeszcze raz świetny koncert, jeden z lepszych, na jakich w tym roku byłem. Ostatni raz tak dobrze bawiłem się na… tegorocznym Soulstone Gathering Festival. To chyba nie przypadek…

Setlista:
DUAT
KHEPERER
PSYCHOSTASIA
METAMORPHOENIX
PYRAMIND
EMPYROS
Crookhead
Supernova
Vibrhate
Welcome to the Machine
Stigma

W telegraficznym skrócie – lipy nie było. Supportująca Włochów Dola tradycyjnie dała radę, gwiazda wieczoru za to wyrwała mnie z kapci. Początkowo trochę żałowałem, że nie udało się choćby na pół godziny wcisnąć w lineup jeszcze jednej kapeli (od otwarcia klubowych bram do zakończenia koncertu minęły ledwie trzy godziny), to po fakcie stwierdzam, że zamiast szukania czegoś na siłę (choć akurat w słuszność ewentualnego wyboru w przypadku Soulstone Gathering wątpić nie potrafię), może lepiej utrzymać niebotycznie wysoki poziom przez całą imprezę. Tak też było w niedzielny wieczór – kto jeszcze nie sprawdził Ufomammut na żywo, niech żałuje.