Cursed Be Thy Kingdom amerykańskiego Bewitcher miała duże szansę podzielić los dziesiątek płyt, których premiery rok rocznie notuje kątem oka, lecz nigdy na tyle uważnie, by na dłużej wziąć je na tapet. Słyszałem w okolicach premiery jakieś urywki, zapamiętałem okładkę i odłożyłem w głowie do niekończącej się poczekalni.

Trudno uznać, że cokolwiek poza zbiegiem okoliczności sprawiło, że przed kilkoma dniami zarzuciłem trzeci długograj diabłów z Portland na ruszt… i tym razem przepadłem. Niby to nic nowego, w końcu z takiego szatańskiego speed/black thrash/zwał jak zwał metalu od lat soki wyciska cały tabun grajków (wystarczy przywołać Midnight, Toxic Holocaust, Evil Invaders czy Hellripper), ale nie od dziś wiadomo, że od przybytku..

Tym bardziej, że muzycy Bewitcher żenią tę stylistykę ze specyficzną teatralnością, która dodaje ich muzyce bardzo ciekawego, gotyckiego zabarwienia (w deseń In Solitude, Idle Hands, Tribulation i wczesnego Ghost). Diabelska iskra (choć jest to oczywiście czart radośnie jasełkowy i wypchany pierzem) nęci do tego stopnia, że naprawdę trudno nie oddać się beztroskim tańcom w rytm wygrywanych przez zespół melodii. I to melodii nie byle jakich – przebojowość i groove to na Cursed Be Thy Kingdom główny składnik menu. Od pięknej americany/dark country w intro, przez wspomniane Tribulation, które romansuje już tylko z pierwszą falą black metalu, po czysto rock’n’rollowe riffy, w pas kłaniające się Motörhead, Angel Witch, czy Pentagram (który został zresztą na krążku scoverowany). No petarda.

Jeśli jeszcze jakimś cudem nie przesłuchaliście Cursed Be Thy Kingdom, koniecznie nadrabiajcie zaległości. Mnie poharatali zawodowo.

Ocena: 8/10