Są takie płyty, których nie trzeba nawet wkładać do odtwarzacza, aby wiedzieć, co na nich nagrano. Dokładnie takim przypadkiem jest wydany w marcu przez Old Temple debiut wrocławskiej grupy Frontschwein. Już sama nazwa zespołu budzi jednoznaczne skojarzenia, a jeśli zestawić ją z przedstawiającą żołnierzy okładką albumu, oraz jego tytułem Faces of War, wiadomo już wszystko – oto Marduk „made in Poland”.

No i rzeczywiście – duet o sugestywnie brzmiących aliasach (Vomit i Vermin) ewidentnie bardzo lubi nagrania Szwedów i sam gra na ich modłę. Na Faces of War znajdziecie więc sporo napędzanej blastami rzeźni, poprzeplatanej nieco bardziej stonowanymi i melodyjnymi fragmentami – zupełnie jak na ostatnich płytach Pancernej Dywizji. Całość zaś skąpana jest w wojennej otoczce – ponownie kłaniają się ostatnie dokonania Marduk, ze szczególnym naciskiem na to, z którego wrocławianie zapożyczyli nazwę.

Posłuchać tego można, bo w kwestiach gitarowo-garowych mamy tu do czynienia z całkiem sprawnym rzemiosłem. Moje pytanie brzmi jednak – po co, skoro będący wzorem dla zespołu Marduk wciąż robi to zdecydowanie lepiej (ostatnią płytą znów kręcąc się w okolicach gatunkowych wyżyn), a i wśród jego naśladowców nietrudno znaleźć coś lepszego (chociażby Panzerkrieg 666, choć to akurat nasi zachodni sąsiedzi)? Faces of War nie dość, że nie wnosi w tę „mardukowość” niczego nowego, to jeszcze zbiera u mnie dodatkowy minus za irytujący efekt nałożony na wokal. Szybsze bicie serca wywołał u mnie w zasadzie jedynie Balkan City of the Dead, a to trochę mało.

Wiem już teraz, że jedyny Frontschwein, jaki wróci do mojego odtwarzacza, to ten z 2015 roku. Wrocławianie nagrali płytę poprawną, muzycznie nawet całkiem niezłą, jednak niestety, na swojego Marduka Polska musi jeszcze poczekać. Całe szczęście, że na scenę blackową nie możemy narzekać i znajdziemy na niej całe mnóstwo bardziej wartościowych pozycji.

Ocena: 6/10

Frontschwein na Facebooku