Pięć lat zajął krakowskiemu Wężowi powrót z drugim albumem, następcą wydanego w 2020 roku krążka Sage. Recenzując tamto wydawnictwo wspomniałem, że według mnie zespół ma wszelkie atuty, aby ich druga płyta wyrwała mnie z kapci. Czy wydany przez Interstellar Smoke Records Monolith okazał się potwierdzeniem tej tezy?

Ciężko mi to jednoznacznie stwierdzić, ale skłaniałbym się ku temu, że niestety nie – choć Monolith mi się podoba, to do wyrwania z butów trochę niestety zabrakło. Najbardziej spodobało mi się to, że tym razem słyszałem tu o wiele więcej prog metalu. Po kilku latach nie pamiętam już Sage szczególnie dobrze, jednak nowa płyta Węża wydaje mi się zauważalnie cięższa. Ponownie respekt budzi mnogość riffów, pomysłów i ozdobników, od których aż kipi. Prog metal miesza się tu z prog rockiem, pojawiający się tu i ówdzie stonerowy groove romansuje ze space rockiem, a elektroniczne wstawki dodają całości klimatu.

Nie ma tu jednak momentów tak zwanego „opadu szczeny”, a do tego niestety ponownie trochę zawiodła chłopaków selekcja materiału – przede wszystkim przeciągnięte wydały mi się dwie najdłuższe, około 13-minutowe kompozycje, ale i w krótszych numerach zdarzają się mielizny. No i tak samo jak przy okazji osłuchiwania debiutu tria, tak i w przypadku Monolith nie mogę pozbyć się wrażenia, że z dobrym wokalem ta muzyka jeszcze bardziej by zyskała.

Drugi album krakowskiego Węża to przyzwoity krążek, którego jak najbardziej można posłuchać i spędzić przy nim miło czas. Nie jest to jednak ani płyta ponadczasowa, ani żadna nowa jakość nawet w obrębie niewielkiego katalogu zespołu. Zabrakło mi tu momentów, które pozostałyby ze mną na dłużej, były za to fragmenty, w których moje skupienie po prostu ulatywało. Cóż, być może zobaczę chłopaków na nadchodzącej edycji Summer Dying Loud – może na żywo materiał z Monolith zyska na odbiorze.

Ocena: 6.5/10

Wąż na Facebooku