Na okładce nowego albumu pochodzącej z Puław formacji Weedcraft rogata postać gotuje w kotle coś, co tytuł krążka pozwala uznać za żur (w booklecie znajdziemy zresztą informację, czym dokładnie jest ta zupa – trochę nauki polskiego folkloru przyda się fanom z obczyzny). Z kotła unosi się gęsty zielony dym, i choć gotowanej potrawy nie widać, to już po kilku minutach z Żurem wiadomo, że kucharz doskonale wie co robi.

Na swoim drugim pełniaku kwartet nadal nie odkrywa w stoner doomowej szufladce niczego nowego, choć wydaje mi się, że cały materiał jest nieco cięższy niż wydany sześć lat wcześniej Satan’s Weedcraft Heavy Spliffs, przy czym ciężar ten ma różne oblicza. Taki Low Orbit Onion Cannon brzmi jak wyrwany z katalogu mistrzów przydymionego riffowania z Belzebong (nie brakuje nawet sampli), przebojowy A Man’s Gotta Eat siadłby na którymś krążku Dopelord, Solanum skręca w bardziej heavy metalowe rejony (te solówki…!), a Personal Vampire Protection Device przypomina te agresywniejsze kompozycje Electric Wizard, których duch zresztą unosi się nad całością albumu. Ponownie nie zabrakło też łagodniejszych fragmentów – takie usłyszymy w znakomitym Black Pudding. Znakomity jest zresztą każdy z pięciu pełnoprawnych numerów składających się na Żur i to pomimo tego, że zespół ponownie zdecydował się na krążek w pełni instrumentalny. Po raz kolejny odnoszę wrażenie, że odpowiedni wokal wyniósłby tę muzykę jeszcze wyżej, a mnie razem z nią.

Składniki, z jakich puławski zespół ugotował swój Żur, są doskonale znane wszystkim fanom stoner doomu, no ale co z tego? Trzeba jeszcze umieć upichcić z nich coś zjadliwego, a w tej kategorii panowie tworzący Weedcraft spisali się na medal i mogą z podniesioną głową stawać w szranki z ubiegłorocznym Songs For Satan stołecznego Dopelorda. Kto lubi takie dźwięki i jeszcze nie miał okazji posłuchać tej formacji niech nadrabia jak najszybciej.

Ocena: 9/10

Weedcraft na Facebooku