No i mamy, Icanraz powraca jako UKĆ i dalej nic z tego nie rozumiem, ty też nie. Albo inaczej: rozumiem z tego jeszcze mniej niż ostatnio. Taki chyba już urok tego projektu.

Wiadomo, Łukasz ma CV muzyczne takie, jakie ma, i chociaż jest w nim na przykład Corruption, to i tak wszyscy się będą spodziewali po nim black metalu, bo przez kilka takich projektów się przewinął. Ale już na pierwszym albumie pod szyldem UKĆ zatytułowanym Coming Out był z tą szufladką problem, nie spodziewajcie się zatem, że na drugim będzie łatwiej. Upadek konającego ćwierćwiecza bardziej chyli się stylistycznie do jakichś alternatywnych prób rodem z lat 90-tych przemiksowanych z postowym vibem. Czegokolwiek byście się po tym albumie nie spodziewali – tego tu nie ma. Albo jest, ale nie takie, jak się spodziewacie.

O ile jeszcze np. Anomalie przedstawiają bardziej bezpośrednie podejście, łącznie z riffami granymi tremolo i blaścikami, to dalej jest jak w Alicji w krainie czarów – zdziwniej i zdziwniej. Album kręci się w przeważającej większości w dość średnich i wolnych tempach, żeby nie było za łatwo. Lubi jednak przyspieszać i zwalniać, jak w nieco symfonicznych Ślepych uszach, ale też dociskać emocjonalnie i przyduszać (Odmęty). Nie ima się jednej stylistyki czy pomysłu. Meandruje po rocku i metalu po swojemu.

Icanraz po raz kolejny dorzucił fajne partie perkusji, ale mam poczucie, że jednak się powstrzymywał, żeby nie przesadzić. Nie chciał też przegiąć z gitarami, które – poza kilkoma momentami – bliższe są roli dyrygenta niż pierwszych skrzypiec: narzucają tempo, trzymają wszystkie źródła dźwięku w ryzach, kontrolują dynamikę, ale nie wychodzą na front. Wielokrotnie przepuszczają do przodu klawisze i inne dźwięki, które ustalają temperaturę nagrań. W tej plątaninie jednak większość utworów oferuje momenty, na których łatwo się zahaczyć, które będą drzwiami do głębszego wejścia w ten album. Czy to fraza, czy to melodia – warto się za nimi rozejrzeć.

Ale chyba nie o warstwę muzyczną tu Łukaszowi chodziło najbardziej. Coming Out to coming out, nie ma nad czym się rozwodzić. Upadek konającego ćwierćwiecza, choć nie mam zielonego pojęcia co autor tytułu miał na myśli, zbliża się do katharsis. Łukaszowe melodeklamacje przykuwają uwagę do tego, co mówi – a mówi o miłości i jej braku, o śmierci i jej przeżywaniu, o samotności pośród ludzi. Tutaj właśnie jest języczek u wagi na Upadku – w tych śpiewanych niezbyt postawionym głosem refrenach, w tych wszystkich smutnych melodiach i klimacie czasami bliskim post czy doom metalowym zapędom a’la Blindead czy innego ROSK. Być może już ze względu na swój wiek słyszę tu też echa alternatywnych eksperymentów z polskich piwnic i podwórzy lat 90-tych. A musicie wiedzieć, że choć teraz, z perspektywy czasu wydaje nam się, że było wtedy kolorowo, to gówno prawda – było szaro i smutno.

W porównaniu z Coming Out drugi album UKĆ wydaje się lżejszy dźwiękowo, ale równie ciężki emocjonalnie. Z jednej strony Icanraz uśmiecha się przez to nieśmiało do nieco szerszej publiczności, z drugiej jednak nie rezygnuje z atmosfery i ciężaru gatunkowego. Podobnie jak w przypadku debiutu nie będzie to muzyka dla wszystkich – jedni będą kręcić nosem, że za mało przypomina to, co już znają, dla innych będzie zbyt blisko środka. Ale wystarczy dać albumowi ze dwie-trzy szanse, żeby zaczął mienić się wszystkimi odcieniami frustracji.

Ocena: 8/10