Plebiscyt roku 2025 na najbardziej odjechany koncept w black metalu wygrał pochodzący z Bazylei Vígljós. Szwajcarzy na wydanym we wrześniu, nakładem Les Acteurs de L’Ombre Productions, albumie Tome II : Ignis Sacer kontynuują swoją podróż przez średniowieczną wieś, odwiedzając w jej trakcie prowincjonalne pasieki i grunty rolne. Mało? Zerknijcie na to, w jakim robią to outficie – gwarantuje wam, że wiklinowe kosze i chochoły zdobiące twarze muzyków wprawią was w niemałą konsternację.

Podróż przez dawne szwajcarskie pola uprawne nie odbywa się bynajmniej na trzeźwo. Zakażeni wywołującym narkotyczne wizje sporyszem, pątnicy snują po drodze szaleńcze opowieści o dekadencji, degeneracji i zgniliźnie, która zamyka i otwiera jednocześnie niekończący się cykl życia i śmierci.

Muzycznie jest tu nie mniej ciekawie. Opętańcze wokale nadają muzyce surowości, użycie melotronu podkreśla odpowiedni ton epoki, podobnie jak nasiąknięte staroszkolnym black metalem riffy, które potrafią zarówno poderwać do żywiołowego tańca, jak i skłonić od refleksji nad marnością ludzkiego bytu.

Są na Tome II : Ignis Sacer utwory wyjątkowo udane (A Seed of Aberration, Dellusions of Grandeur, czy absolutnie hiciarski Claviceps), zdarzają się też takie, przy których napięcie nieco siada (Decadency and Degeneration, Harvest), sumarycznie jednak płyta pozostawia wyraźnie pozytywne wrażenia.

Jeżeli nie mieliście jeszcze okazji skosztować muzycznego dekoktu z miodu i halucynogennych grzybów, nadrabiajcie czym prędzej. Nie zapomnijcie przy tym o włosienicy, lnianych szatach i pokutnym kadzidle. Danse macabre sam się nie zatańczy.

Ocena: 7/10