Amerykanie zjawili się u nas w ramach trasy nazwanej Battle of the Bays, na którą zaproszono także inną absolutną metalową legendę, klasyka thrashu- Exodus. Trudno w tym przypadku nazywać ten zespół supportem, bardziej pasowałoby określenie co-headliner. W trasie brały udział także Prong oraz King Parrot, więc można mówić o naprawdę zróżnicowanym zestawie.

Pod katowickim Mega Clubem zameldowałem się sporo przed czasem, bo na godzinę 18:00 miałem zaplanowany wywiad z Obituary, a dokładnie z Donaldem Tardy, jak się później okazało. Rozmowa była krótka, acz bardzo sympatyczna, a jej efekty możecie przeczytać tutaj. 

Przechodząc jednak do występu:
Wieczór rozpoczęli Australijczycy z King Parrot i był to początek piorunujący! Porównywanie ich ekspresji scenicznej do The Dillinger Escape Plan byłoby przesadą, ale trzeba przyznać, że na żywo King Parrot to petarda! Brylował przede wszystkim Matthew Young, szalony wokalista, przypominający trochę zachowaniem Barney`a Greenway`a. Biegał po scenie, pokazywał gołą dupę, oblewał fanów wodą, w pewnym momencie rzucił się w tłum pod sceną. Basista zaś wyglądem przypominał Arkadiusza Jakubika. Ja wiem, że Jakubik także ma swój zespół, ale wyobrażacie go sobie, jak zasuwa na basie w zespole wypluwającym z siebie jakieś szalone połączenie grindcore`a, punka i HC? Oglądanie w akcji Wayne`a Slattery`ego (bo tak się ów osobnik nazywa) było doznaniem równie surrealistycznym, hehe. Abstrahując jednak od zabawnego wyglądu muzyków, podkreślę, że muzycznie King Parrot to prawdziwa bomba. Zespół, mimo że młody, zgromadził pod sceną sympatyków krzyczących od pierwszej sekundy nazwę swojego ulubionego zespołu. Szacun!

Jako drugi na scenie zaprezentował Prong. Zespół, który lubię, ale który swego czasu zaniedbałem. Z ostatnich płyt słuchałem tylko Ruining Lives. Tommy Victor i jego koledzy swoim 50 minutowym występem pokazali mi, jakim jestem ignorantem podchodząc do ich twórczości bez należytej uwagi. Ten gig to było mistrzostwo! Przede wszystkim muzyczne- czy grali hity sprzed 20 lat, czy mniej znane utwory, ludzie (w tym oczywiście i ja) bawili się fantastycznie. Nie sposób jednak nie wspomnieć także o energii i pasji, jaka tryskała ze sceny. Na pewno zostanie mi w pamięci uśmiech nieschodzący z twarzy Tommy`ego, nawet wtedy, gdy po jednym ze swoich wyskoków źle wylądował, z powodu stojącego zbyt blisko odsłuchu. Oraz to, jak w pewnym momencie Art Cruz, nie przerywając gry na perkusji, rzucał swoją pałeczkę do technicznego, a ten odrzucał ją z powrotem. Widać, że zabawa przećwiczona, ale robiła wrażenie.

Pierwsze dwa występy był tak dobre, że gdyby po ich zakończeniu w całych Katowicach zabrakło prądu i tak miałbym poczucie, że to był jeden z najlepszych koncertów, jakie widziałem w tym roku. Na szczęście jednak o żadnych awariach nie było mowy. I dobrze, bo wtedy nie zobaczyłbym Exodusa.

A tenże Exodus zapodał taki gig, że głowa mała. Brakuje mi przymiotników, które oddałyby wielkość tego występu. I jest to dla mnie jednak niemałe zaskoczenie. Widziałem już ten zespół na żywo i nigdy mi tyłka nie urwali. Może z powodu Roba Dukesa za mikrofonem (Metal Hammer Festival 2011). A może dlatego, że innym razem grali (już z Zetro) za dnia na dużym festiwalu (Hellfest 2015)? Nieważne. Grunt, że teraz, w małym klubie, dowalili takim spektaklem, o którym będę opowiadał wnukom. To było prawdziwe thrash metalowe zniszczenie! Zarówno na scenie, gdzie Tom Hunting nie miał litości dla swoich bębnów, a panowie Lee Altus i Kragen Lum chłostali riffami i solówkami. I na dokładkę Steve „Zetro” Souza, który niby od niechcenia przechadzał się po scenie (chyba mu brzuch przeszkadza w napierdalaniu, hehe), ale gdy już ryknął do mikrofonu, to kapcie spadały. Zniszczenie jednak było także pod sceną. Już od pierwszych taktów the Ballad od Leonard and Charles wszyscy, i starzy i młodzi, rzucili się w wir zabawy. Pogo, ściana śmierci, crowd surfing (a tym samym kilka butów na moim ryju), i w przypadku niektórych fanów śpiewanie naprawdę wszystkich tekstów! To była naprawdę gorąca godzina, przepełniona szaleństwem, potem i fantastycznym metalem. Jestem kupiony. Następnego klubowego koncertu Exodusa w Polsce już nie odpuszczę.

Nadeszła kolej na to, na co najbardziej czekałem. Obituary to moi death metalowi bogowie, o czym nie omieszkałem wspomnieć Donaldowi w czasie wspomnianego wywiadu. Na dodatek dają takie koncerty, że nie ma po nich co zbierać. A tymczasem tydzień temu w Katowicach coś mi nie zagrało. Czy zespół był w troszkę słabszej formie? Chyba nie. Był to koncert na szkolną piątkę, ale po fenomenalnym Exodusie nie robiło to już takiego wrażenia.
Dostaliśmy jednakże wszystko to, czego można oczekiwać od Nekrologu– ultra ciężkie brzmienie gitary Trevora Peresa; zwierzęce ryki Johna Tardy`ego; proste, ale mocne i precyzyjne bębny jego brata-Donalda, oraz zabójcze solówki „nowego” w zespole Kenny`ego Andrewsa. Do tego setlista, która jest marzeniem każdego, komu w 1991 roku zepsuł się magnetofon i od tamtego czasu nie jest na bieżąco z tym, co nagrywa zespół (są tacy, poważnie). Połowa występu to utwory z debiutu, do tego kilka rodzynków z dwójki, dwa covery Celtic Frost (oczywiście z lat 80). Były tylko dwa numery młodsze, niż 22 lata. I może to też jest jeden z powód, dlaczego ten koncert podobał mi się mniej? Zabrakło mi przełamania tej surowości jakimś soczystym groovem. Reakcja publiki także była słabsza, niż w przypadku Exodusa. Mimo wszystko to było dobre zwieńczenie fantastycznego wieczora.

Artykuł Obituary, Exodus, Prong, King Parrot – Katowice (12.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Donald, miło was znów widzieć w Polsce
Dzięki.

Jak wczorajszy koncert w Warszawie?

Było niesamowicie! Zawsze z przyjemnością do was wracamy. Miło jest widzieć jak bardzo kochacie metal i jak go wspieracie. Jesteśmy zaszczyceni mogąc grać dla publiczności, która tego naprawdę pragnie. Nie mogę się doczekać dzisiejszego koncertu.

Trasa nazywa się Battle of the Bays. Kto więc wygrywa tą bitwę? Jaki jest wynik?

Szybko się przekonaliśmy, że to wcale nie jest bitwa między zespołami, tylko świetna trasa. Obydwa zespoły są legendarne, obydwa jak dotąd na trasie dają fenomenalne koncerty. Exodus prezentuje fantastyczny set. Nie ma więc mowy o jakiejś rywalizacji, tym bardziej, że jesteśmy kumplami, którzy podróżują razem jednym busem, spędzają ze sobą czas i wieczorami grają metal dla swoich fanów.

Wspierają was także King Parrot i Prong. Jak fani reagują na tak zróżnicowany zestaw?

Naprawdę wspaniale! King Parrot wychodzą na scenę i zabijają swoją energią. Prong także. Tommy wie, które kawałki chce usłyszeć publiczność. Podoba mi się ich pałker, jest szalony, gra naprawdę fantastycznie. Mamy więc na trasie cztery zespoły, które się fajnie ogląda na żywo.

Popraw mnie jeśli się mylę, ale oprócz Obituary każdy z was ma także swoją „normalną” pracę…

Nie. To Obituary jest naszą pracą.

Wydawało mi się, że John (Tardy, wokalista-red) kiedyś mówił, że pracuje w przemyśle komputerowym. Ale nic to, po prostu nie odpowiesz mi na pytanie, czy trudno wam pogodzić swoje prace z tak długimi trasami po Europie

Zepsułem ci pytanie (śmiech) Obituary to nasze zobowiązanie, któremu poświęcamy 24 godziny na dobę. I to jest świetne. Wiemy co mamy robić, robimy to dobrze i mamy z tego frajdę.

Rozmawiamy cztery dni po wyborach prezydenckich w Twoim kraju. Zapytam więc, czy po trasie wracacie do Stanów, czy zostajecie w Europie trochę dłużej, na przykład cztery lata?

(śmiech) Nie mamy nic przeciwko temu, aby zostać jeszcze trochę, ale wrócimy do domu. A tak poważnie, to Ameryka sobie poradzi. Nawet pomimo tego, że nie nauczysz ignoranta myśleć logicznie. A ci, którzy myślą logicznie wiedzą, że Stany to kraj dla wszystkich ludzi.

Ok, zmieniamy temat. Na potrzeby Inked in Blood, waszego ostatniego albumu, zbieraliście pieniądze poprzez Kickstartera, ale zapowiadaliście, że to pierwszy i ostatni raz, jeśli sprzedaż będzie w porządku. Była?

Tak, jest ok. Poza tym crowdfunding był ciekawym doświadczeniem. Wcześniej nie miałem pojęcia co to takiego jest. Mieliśmy przy tym sporo zabawy. Nie chcemy tego jednak powtarzać. Jesteśmy zadowoleni z naszej współpracy z Relapse, mamy swoje studio. Nasza sytuacja jest dobra, jesteśmy samowystarczalni. Relapse to nie jest duża wytwórnia, ale są bardzo zorganizowani i mają doświadczenie w tym, jak wydawać i promować swoje wydawnictwa. Myślę, że spotkaliśmy się w odpowiednim momencie i że ta współpraca przynosi satysfakcję obu stronom.

Czyli wszystko jest w porządku i nie ma potrzeby abyście przestali grać death metal i zajęli się czymś innym, na przykład produkcją metamfetaminy?

Nie, nie musimy tego robić (śmiech) Naprawdę na nic nie narzekamy. Wszystko jest ok, każdy z nas ma z grania sporo radości. Jakiś czas temu dołączyli do nas Terry (Butler, basista- red.) i Kenny (Andrews, gitarzysta- red.), pojawiła się extra pasja. Jesteśmy zorganizowani i przyjacielscy. Wiemy też jak ze sobą nie zwariować, a to ważna część naszego sukcesu.

Wspomniałem o tej metamfetaminie nie przez przypadek (trzy lata temu były, wieloletni gitarzysta Obituary, Allen West, został aresztowany za wytwarzanie tego narkotyku-red.)

Wiem

Nie jestem nostalgicznym typem, ale niektórzy fani zastanawiają się czy jeszcze kiedyś zagracie razem z Allenem. Nie dlatego, że nie są w stanie pogodzić się z jego podejściem, ale dlatego, że wiesz, życie bywa krótkie. Frank (Watkins, były basista Obituary-red.) zmarł rok temu, więc może czasem lepiej coś zrobić, zanim będzie za późno.

Nigdy nie przestaliśmy się przyjaźnić z Allenem, to po pierwsze. Po drugie to on przez swoje skłonności do samozniszczenia zrezygnował z zespołu. Nie radził sobie z długim czasem poza domem, z koniecznością bycia zorganizowanym, z życiem w trasie. Granie to nie jest godzina koncertu na scenie, to także pozostałe 23 godziny- pracy, podróżowania, zaangażowania, bycia odpowiedzialnym za swój zespół. Allen tego nie chciał. Nie poradził sobie z byciem profesjonalnym muzykiem. Podkreślam jednak, że wciąż jesteśmy dobrymi przyjaciółmi. Wiemy co się u nas wzajemnie dzieje, mamy stały kontakt, piszemy do siebie. A jeśli kiedyś znów zapragnie zrobić coś razem, wie gdzie nas może znaleźć.

Rzuciłem okiem na setlist.fm i wiem, że gracie praktycznie same oldskulowe kawałki z początków działalności.

Kocham wszystkie nasze albumy. Kiedy jednak masz 10 płyt i jakieś 120 utworów, to ciężko jest ułożyć setlistę, która zadowoli każdego. Podjęliśmy wspólną decyzję, że skoro ruszamy na trasę z Exodus, to zagramy przede wszystkim dla najwierniejszych maniaków, którzy żyją metalem od lat. Postanowiliśmy, że oprzemy nasz występ przede wszystkim na naszych dwóch pierwszych albumach, żeby biczować dźwiękiem fanów pod sceną (śmiech) Mamy jednak tyle albumów, że możemy grać co tylko chcemy przez następnych kilka tras. Może zagramy w przyszłości całe The End Complete, bo naprawdę kocham tą płytę, brakuje mi grania tych numerów! Podobnie World Demise, to według mnie jeden z naszych najlepszych albumów. Ale jak wspomniałem- to niemożliwe, aby zadowolić każdego. Nie tylko fanów, ale także nas- muzyków. Jest nas pięciu w zespole i każdy udzieli ci innej odpowiedzi na pytanie co chciałby dziś zagrać. Moje ulubione albumy już znasz. Jeśli zapytasz o zdanie Terry`ego, odpowie, że woli nowsze kawałki. Podobnie Trevor (Peres, gitarzysta- red.). Kenny z kolei krzyknie, że oldskul rządzi. Moglibyśmy się o to kłócić cały dzień! Niemniej jednak teraz postanowiliśmy pograć coś starszego, bo na naszej następnej trasie na pewno pojawią się utwory z nowej płyty.

Macie już coś na nowy album?

Album już zrobiony, czekamy na premierę.

Poważnie?

Oczywiście. Płyta jest nagrana, zmiksowana, zrobiony jest mastering i okładka.

Kiedy premiera?

W marcu 2017 roku. Już nie możemy się doczekać! Jesteśmy z tego albumy naprawdę dumni. Jestem przekonany, że go pokochacie. Pokazuje zespół, który osiągnął szczyt swoich możliwości. Nagrałem najlepsze bębny w karierze. W niektórych utworach zarejestrowałem najszybsze partie w historii Obituary. Ale bez obaw, są także numery wolniejsze, ze świetnymi riffami, w fajnym rytmie. Naprawdę ciężko nam czekać te pół roku, kiedy album jest już zrobiony. Wychodzimy na scenę i gramy starsze kawałki, ale w każdym z nas aż kipi chęć, by zaprezentować już fanom coś nowego.

Donald, słychać w waszej muzyce inspirację Celtic Frost, gracie na koncercie ich kawałki. Zresztą na Cause Of Death zamieściliście swoją wersję Circle of the Tyrants. Czy jest szansa, że zrobicie kiedyś coś wspólnie z Tomem Gabrielem Fischerem?

Mam nadzieję. Zarówno dla mnie, jak i dla całego naszego zespołu to byłoby coś niesamowitego. Zrobilibyśmy to w stu procentach. Zostaje kwestia zaproszenia Toma, czy to na scenę czy do studia. Tom jest legendą, pionierem, prawdziwym początkiem tego rodzaju muzyki. Gdyby nie on, muzyka Obituary na pewno byłaby inna.

Pewnie mówiłeś już o tym w wywiadach setki razy, ale przyznam Ci się, że w ogóle nie pamiętam tej kwestii… Dlaczego nazwaliście swój zespół Nekrolog?

Bo byliśmy wtedy nastolatkami, którzy uważają, że ta nazwa jest cool. Wcześniej nazywaliśmy się Executioner, ale okazało się, że w Bostonie jest już kapela o tej nazwie, więc chcąc wydać album musieliśmy zmienić nazwę. Chyba mój brat, John, wtedy rzucił nazwę Obituary. To już historia (śmiech)

Donald, dziękuję Ci za rozmowę. Chcesz coś na koniec powiedzieć waszym fanom w Polsce?

Czekajcie na nasz nowy album! Inked in Blood przyniosła sporo radości, zarówno nam, lecz także fanom i wytwórni, ale nawet nie potrafię wyrazić, jak się cieszymy, że nadchodzi płyta, którą uważamy za jeszcze lepszą. Wypatrujcie jej więc w marcu i wypatrujcie nas, bo z pewnością wrócimy z koncertami do Polski!

Artykuł DONALD TARDY (Obituary): „wiemy co mamy robić i robimy to dobrze” pochodzi z serwisu KVLT.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”446″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”2″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Obituary – Warszawa (11.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”445″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Exodus – Warszawa (11.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

11.11.2016 – Warszawa, Progresja Music Zone (wydarzenie)
12.11.2016 – Katowice, Mega Club (wydarzenie)

W konkursie mamy do wygrania po dwa bilety na każdy koncert. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine oraz Metal Mind Productions.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule OBITUARY2016_miasto oraz odpowiedzieć na pytanie Który album Obituary był najlepszym sprzedającym się w historii w kategorii „death metal”?
4) Do maila dołączcie link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na odpowiedzi czekamy do niedzieli (06.11.2016) do godziny 20:00. Rozstrzygnięcie tego samego dnia o godzinie 20:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.

Artykuł Wygraj bilet na Obituary&Exodus pochodzi z serwisu KVLT.