A jeśli kogoś soft rockowa stylistyka nie odstrasza, niech da płycie Streets of Chance szansę. Powiedzmy sobie wprost: nie jest to najlepsze wydawnictwo Tony’ego – dużo ciekawiej wypada choćby jego solowy debiut. Piosenki zawarte na tym albumie są tyleż poprawne, co przewidywalne i żadna z nich się nie wyróżnia. Płyta wysłuchana w całości trochę nuży, choć nie można jej zarzucić nic pod względem produkcji, a sam Mills dysponuje wysokim, czystym, dobrze postawionym głosem (w którym brak jednak pazura). Czuć tutaj klimat lat 80-tych i nawiązania do pop rockowych, amerykańskich legend, takich jak Journey. Od czasu do czasu pojawiają się na Streets of Chance ciut mocniejsze riffy, hardrockowe wręcz (Dream On, Legacy, Seventh Wonder), ale klawiszowe plamy i ciepły głos Tony’ego, któremu towarzyszą fajne chórki, przesuwają środek ciężkości w stronę popową. Owszem, fani wczesnego Bon Jovi oraz spokojniejszych dokonań Whitesnake czy Europe, też znajdą tu coś dla siebie.

Problemem nie jest jednak, że Tony Mills obrał taką, a nie inną stylistykę, bo w muzyce rockowej jest wiele dróg i każda może zaprowadzić w ciekawe rejony. Niestety album Streets of Chance jest przyzwoitym soundtrackiem do podróży samochodem, ale już nie płytą, w której można się zasłuchać. Brak tutaj jakiejś perełki, choć trzeba przyznać, że i wpadki udało się uniknąć. Ale skoro zaproszeni muzycy, to zawodowcy, to nic dziwnego, że wszystko brzmi jak należy. Szkoda tylko, że nie porywająco i nie przebojowo.

Oficjalna strona na Facebooku

Artykuł TONY MILLS – „Streets of Chance” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydany przez Battlegod Productions krążek jest drugim pełnym wypustem Wyruza (Wyruzów? Czy ktoś może wymyślić lepszą odmianę?). Zawiera trzynaście kawałków napakowanych deathrashem z elementami groove’owymi i melodyjnymi, czyli jedną frazą to coś, co często jest uosabiane z kwintesencją metalu jako muzyki. Płyta trwa ponad pięćdziesiąt minut.

Gdybym tą recenzję czytał zamiast pisać, odpuściłbym sobie odsłuch już po poprzednim akapicie. Death/thrash w większości przypadków przestał mnie bawić już spory czas temu, to samo muzyka uznawana za „kwintesencję” czegoś. Dodajmy do tego dwukrotnie za długi czas trwania krążka i w efekcie dostaniemy stanowcze veto. W teorii przynajmniej. W praktyce Wyruz okazuje się zaskakująco przyjemny w odbiorze. Jest tu kilkanaście miłych uchu i do tego całkiem ostrych riffów, jest sporo zagrywek melodyjnych i groove’owych, bujających do tańca. Jest także całe multum motywów pomiędzy, uzupełniająco-zapychających płytę, na szczęście słuchanie ich nie boli. Ot, po prostu mnóstwo podobnych do siebie fragmentów wrzuconych głównie po to, żeby coś grało. Zauważyłem też ciekawą tendencję wedle której wstęp do każdego kawałka jest najlepszą jego częścią. Czy to mowa o melodiach (przypominających mi te znane z Dark Tranquillity) w Carved In Stone lub The Final Sigh, czy nawałnicy blastów w In Hell czy agresja w Fury, introsy zawsze brzmią najlepiej i szkoda, że reszta elementów nie jest utrzymana na takim poziomie. Niemniej i tak wychodzą z tego fajne piosenki. Klawa solówka w Cripple The Slaves, groove’owy mosh w Not The Enemy, czy Public Enemy nr. 1, to tylko część przysmaków ukrytych w Judge And Jury. Płyta okazuje się zbieraniną typowych, przyznaję, jednak miłych uchu strzałów, idealnych żeby przy niej coś porobić. Wtedy działa najlepiej, bawi najbardziej i mija najprzyjemniej. Skupiając się na niej odczuwałem częstą wtórność i upływ czasu, niezauważalne podczas puszczenia Wyruza „w tle”.

Płyta oczywiście ma swoje wady. Od czasu do czasu trafisz na zbędny sampel, wrzucony z powodu, którego nawet Latający Potwór Spaghetti nie zna. Utwory, jak już powiedziałem, są w sumie wtórne, a niektóre uznaję za zupełnie zbędne (Limitations przede wszystkim). Irytuje mnie też powtarzalność sekwencji zwrotka-przejście-refren oraz śpiewy czyste. No one po prostu nie wychodzą, na dodatek złego są używane zbyt często. Głównie w refrenach, przez to Wither, No Serenity i kilka innych tracą punkty. Poza tym jest spoko.

Kwestia produkcyjna także została rozwiązana na poziomie. Wodotrysków nie ma, zbytniego mięsa też, ale brzmienie pasuje do grania, a i umiejętności muzyków są na tyle wysokie, że nie zastanawiałem się kiedy znowu coś nie pyknie. Przyczepiłbym się do ciut syntetycznej perkusji tylko. Reszta gra porządnie. Layoutu nie widziałem.

Judge And Jury jest dobrym krążkiem. Nie świetnym, nie ciekawym, kategorycznie nie idealnym albo przełomowym, ale za to przyjemnym i miłym. Serce mi krwawić nie będzie jeżeli jeszcze kiedyś to usłyszę, a mam wrażenie, że fani zespołów typu Legion Of The Damned będą naprawdę usatysfakcjonowani.

Artykuł WYRUZ – „Judge And Jury” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Ta płyta jest do bólu przeciętna. Nie ma sensu jej recenzować. To kolejny thrashowy wypust, jakich milion już jest a kolejne miliony nadejdą. Niczym się nie wyróżnia, niczym nie imponuje, niczym nie przytrzymuje na dłużej. Słychać tu mnóstwo ech większych od Harm: solówki Megadeth, riffy Destruction, Slayerowe tempa. October Fire to parada wtórności. Masz swój ulubiony zespół thrashowy? Jeżeli nie wyrasta w żaden sposób, jak Coroner albo Voivod, to znajdziesz tu jego echa. Niby można słuchać tej płyty bez krzywienia się, ale na ki chuj? Devastator zaczyna się jak Reign In Blood, pseudoballadkowy utwór tytułowy widocznie uwielbia twórczość Mustaine’a a na Trying to Grow Wings jest moshpart pięknie podpatrzony u scenicznych młodziaków, chociażby pierwszego Crisix. Słuchanie tego to totalna strata czasu. I nie chodzi nawet o to, że Harm jest zły, bo tak po prawdzie nie jest. Po prostu jest wyjątkowo nieoryginalny, nie przekazuje niczego od siebie. Na kiego grzyba potrzebna ci kolejna taka sama płyta?

Chyba jedyną zaletą nagrania jest produkcja. October Fire brzmi bardzo dobrze, wręcz idealnie dla modernowego thrashu. Urzekł mnie bas, w końcu słyszalny i przyjemny. Wokalista też nieźle się sprawdza, choć brak mu i charyzmy i naturalnego talentu. O layoucie się nie wypowiem bo nie dostałem. A okładka wygląda jak z fantasy, sam stwierdź czy to zaleta.

I to by było na tyle. Naprawdę nie musisz tego słuchać. Słyszałeś już lepsze. Harm sprawdzi się co najwyżej jako tło na koncertach, pioseneczki puszczane ot, tak po całym show lub w przerwie technicznej. Nie mówię żebyś October Fire unikał, tak jak nie mówię, żebyś omijał jakiś kamulec na drodze. Po prostu jedno i drugie jest tak samo zajmujące.

Artykuł HARM – „October Fire” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.