10.09.2026 – Kraków, Klub Gwarek (wydarzenie)

Bilety można kupić tutaj.

Na czele przedsięwzięcia stoi basista i wokalista Geraldo „Incubus” Minelli, do którego dołączył były perkusista grupy, Armando „Leprous” Sampaio. Wspólnie z muzykami The Laws zaprezentują na żywo klasyczne kompozycje Sarcófago, w tym materiał z kultowego albumu „I.N.R.I.” z 1987 roku oraz dema „Satanic Lust”.

Koncert będzie niepowtarzalną okazją, aby usłyszeć utwory formacji, która wywarła ogromny wpływ na rozwój black, death i thrash metalu. Surowe brzmienie, bezkompromisowy wizerunek oraz ekstremalna muzyka Brazylijczyków stały się ważnym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń zespołów z całego świata.

Sarcófago powstało w 1985 roku w Belo Horizonte, w brazylijskim stanie Minas Gerais. Grupę założyli Wagner Lamounier, pierwszy wokalista Sepultury, oraz Geraldo Minelli. Zespół jest uznawany za jeden z fundamentów południowoamerykańskiej sceny metalowej oraz jeden z najważniejszych składów dla rozwoju black/thrash metalu.

Supporty: Herzoga i Sznyt

Wieczór otworzy krakowska Herzoga, wykonująca thrash metal inspirowany niemiecką i brazylijską sceną lat 80. W 2025 roku zespół wydał nakładem Virulent Records album „Evil Waits for Its Messiah”.

Drugim supportem będzie warszawski Sznyt, łączący black i death metal w szybkim, brudnym oraz oldschoolowym wydaniu. Formacja ma na koncie demo „2025” i przygotowuje kolejny materiał.

Artykuł Muzycy SARCÓFAGO zagrają kultowy materiał w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Mastodon – „Marrow Deep”

Jedna z najgłośniejszych premier tego tygodnia. Amerykański Mastodon powraca z albumem „Marrow Deep”, który według zapowiedzi kontynuuje charakterystyczne dla zespołu połączenie progresywnego metalu, sludge’u i rozbudowanych kompozycji. Dla wielu słuchaczy będzie to bez wątpienia obowiązkowy punkt dzisiejszych odsłuchów.

Flotsam and Jetsam – „Rats in the Temple”

Weterani amerykańskiego thrash metalu wracają z nowym pełnowymiarowym materiałem. „Rats in the Temple” powinien zainteresować zarówno wieloletnich fanów zespołu, jak i miłośników klasycznego, dynamicznego grania spod znaku starej szkoły thrashu.

Gorod – „The Ember Gone”

Francuski Gorod od lat pozostaje jednym z najciekawszych przedstawicieli technicznego death metalu. „The Ember Gone” zapowiada kolejną dawkę skomplikowanych aranżacji, instrumentalnej wirtuozerii i charakterystycznego progresywnego podejścia do ekstremy.

Kamelot – „Dark Asylum”

Fani melodyjnego i symfonicznego grania również mają dziś powody do zadowolenia. Kamelot prezentuje album „Dark Asylum”, który powinien dostarczyć wszystko, za co zespół ceniony jest od lat: chwytliwe melodie, bogate aranżacje oraz charakterystyczną epicką atmosferę.

Exumer – „Death Mask Messiah”

Niemiecki Exumer pozostaje wierny bezkompromisowemu thrash metalowi. „Death Mask Messiah” to propozycja dla słuchaczy szukających szybkich riffów, agresji i oldschoolowego ducha lat osiemdziesiątych.

Miscreance – „Reminiscence”

Dla sympatyków bardziej technicznego i nowoczesnego spojrzenia na thrash metal interesującą propozycją będzie nowy album Miscreance. Na „Reminiscence” zespół łączy elementy technicznego death i thrash metalu, tworząc materiał skierowany do wymagających odbiorców.

Static Abyss – „The Dying Hunt”

Miłośnicy cięższych i wolniejszych klimatów powinni zwrócić uwagę na Static Abyss. Album „The Dying Hunt” reprezentuje death/doom metal, a więc gatunek oparty na monumentalnych riffach, mrocznej atmosferze i przytłaczającym ciężarze.

Russian Circles – „Nine”

Choć Russian Circles funkcjonuje na pograniczu post-metalu i post-rocka, nowa płyta grupy tradycyjnie powinna zainteresować także metalową publiczność. „Nine” zapowiada kolejną porcję instrumentalnych pejzaży budowanych na ciężkich gitarach i hipnotycznych strukturach kompozycyjnych.

Epicardiectomy – „Dismal Landscapes of Voluptuous Pustular Cadaverosis”

Jedna z najbardziej ekstremalnych premier dzisiejszego dnia. Czeski Epicardiectomy dostarcza nowy album utrzymany w stylistyce slam i brutal death metalu. Już sam tytuł wydawnictwa sugeruje, że nie będzie to propozycja dla osób o słabych nerwach.

Kulk – „Choosing to Die”

Na zakończenie coś dla fanów sludge’u, drone i doom metalu. Kulk na albumie „Choosing to Die” łączy ciężkie, powolne riffy z noise rockową surowością, tworząc materiał idealny dla słuchaczy poszukujących bardziej eksperymentalnych i dusznych klimatów.

Besvärjelsen – „Till glömskan ad oblivionem”

Szwedzki Besvärjelsen prezentuje nową dawkę stonerowo-doomowego grania wzbogaconego wpływami psychodelicznego rocka. „Till glömskan ad oblivionem” może okazać się jedną z ciekawszych propozycji dla fanów ciężkiego, ale bardziej klimatycznego grania.

To oczywiście jedynie niewielki wycinek premier zaplanowanych na 28 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Triosphere, Beseech, Ninth Realm, Noekk, Fane, Atomic Aggressor, Projector, Angoixa, Lord Carrion czy Enemies Everywhere. Jak zawsze warto przejrzeć pełną listę premier, bo każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia. 【1-a075f9】

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (28.08.2026): MASTODON, GOROD, EXUMER i siedem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Rok 2021 był dla Hulder jak wystrzał z katapulty. Godslatering: Hymns of a Forlorn Peasantry został okrzyknięty „amerykańskim Emperor”, „nowym Satyricon”, „nadzieją USBM”. Czy to było przesadzone? Oczywiście, że tak. Emperor i Satyricon to instytucje, a Hulder dopiero budował swój język. Ale jednocześnie nie dało się całkiem zaprzeczyć, bo w tamtym albumie było coś, co naprawdę rezonowało. Ten mroźny, „leśny” klimat, melodie podszyte melancholią, no i surowość, która nie była prymitywna, tylko świadoma.

To był moment, w którym ludzie chcieli nowego mitu, a Hulder idealnie wpasował się w tę potrzebę.

Przyszedł czas na trzecią odsłonę Hulder, Verbolgen, a wraz z nią nowe pomysły, bardziej rozbudowane partie muzyczne, ale także doświadczenie muzyków zaczęło przynosić oczekiwane efekty. Na tym etapie słychać, że muzycy już nie „szukają” swojego brzmienia. Oni je budują. Partie są bardziej rozbudowane, ale nieprzeładowane. Jakby wreszcie zrozumieli, że ich siła tkwi nie w surowości, lecz w umiejętnym łączeniu dzikości z narracją.

Verbolgen to trzeci pełny album Hulder, ale w praktyce pierwszy, który w pełni odsłania to, co od dawna było oczywiste. Necreon nie jest jedynie współpracownikiem, lecz drugim filarem tego projektu. Jego oficjalne wejście w rolę współlidera tylko sankcjonuje proces twórczy, który od lat funkcjonował jak dwugłowy organizm. Instynktowny, surowy, nieustannie ewoluujący.

Do tego rdzenia dołącza Keld, którego wkład jest czymś więcej niż ozdobnikiem. Jego dudy, dodatkowe gitary i klawisze przewijają się przez cały album jak pradawny oddech, nadając muzyce posmak średniowiecznej melancholii i dzikiej, naturalnej przestrzeni. To nie są dodatki, to kolejne warstwy krwi i kości, które sprawiają, że Verbolgen brzmi jak żywy, pulsujący byt.

Rytmiczny kręgosłup albumu jest równie złożony. Vapula i Vrolok dzielą obowiązki perkusyjne na całej trackliście, tworząc strukturę, która jest jednocześnie chaotyczna i precyzyjna, jakby dwa różne temperamenty próbowały ujarzmić ten sam żywioł. Ich gra nadaje albumowi dynamikę przypominającą rytuał. Nieprzewidywalny, ale nieodwołalny.

W tle pojawia się także Ianuaria na flecie sesyjnym, wprowadzając momenty, które brzmią jak przebłyski światła w gęstym lesie. To drobny, ale znaczący akcent. Subtelny kontrapunkt dla dominującej dzikości i mroku.

Na pierwszy singiel promujący Verbolgen wybrano trwający nieco ponad siedem minut, In Blood and In Earth. To akt wspólnotowego rytuału uruchomionego przez samą przyrodę. Utwór rozwija się od niepokojącego powściągnięcia do szerokiego, burzowego impetu, przedstawiając wytrwałość i przelaną krew nie jako tragedię, ale jako przymierze. Umowę między ciałem a ziemią, którą żywi dziedziczą po dawnych zmarłych.

Hulder odmienił oblicze USBM w sposób, który trudno zignorować. To jest ten moment, kiedy amerykański black metal przestał być traktowany jako ciekawostka czy „lokalna scena”, a zaczął być postrzegany jako pełnoprawna, silna gałąź gatunku, zdolna do tworzenia muzyki równie mrocznej, dzikiej i autentycznej jak to, co od dekad wychodzi ze Skandynawii.

Artykuł HULDER – „Verbolgen” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

I wszystko byłoby ok, gdyby nie to, że Mortem stało się regularnym tworem, który funkcjonuje i nagrywa nowe płyty. Pewnie to i dobrze, ale brakuje mi kultu Mortem z czasów demo Slow Death, namiętnie kopiowanego z kasety na kasetę w 1989 roku. Pre – Arcturus (chociaż sami muzycy odżegnują się od tego porównania) był wtedy zespołem kultowym, a teraz przybrał formę i fizyczność drugoligowego zespołu spod znaku symfonicznego black metalu.

Czy to oznacza, że się starzeję? Pewnie tak, ale znaczy to też, że pamiętam, jak wyglądała magia, zanim została zastąpiona dostępnością.

Debiutancki album Mortem, Ravnsvart, sprawił, że magia dawnych czasów powróciła z pełną mocą – z tym samym duchem, brutalnością i pierwotną dzikością, które definiowały oryginalne oblicze zespołu. Jednocześnie album wprowadził nowe elementy, nie burząc fundamentów, lecz wzbogacając je o świeży, mroczny klimat, tworząc dzieło balansujące między surowością a atmosferycznym horrorem. Niedługo później ukazały się w pełni przerobione kompozycje z Slow Death, jakby Mortem chcieli domknąć własną legendę, odświeżając jej najbardziej archaiczne fragmenty i pokazując, że przeszłość wciąż potrafi ugryźć z zaskakującą siłą.

Siedem lat po debiucie Mortem postanawia iść za ciosem i powraca z kolejną płytą, z premierowym materiałem. Niestety, osiem zawartych tu kompozycji okazuje się zaskakująco przeciętnych, pozbawionych wyrazu i jakiegokolwiek elementu świeżości. Zamiast rozwijać własny język, zespół zdaje się powielać dawno zużyte schematy, przez co album nie wnosi nic nowego w norweską scenę blackmetalową. Całość sprawia momentami wrażenie zmęczonej, wtórnej i rozczarowująco bezpiecznej, pozostawiając słuchacza raczej z poczuciem niedosytu, niż z chęcią ponownego odsłuchu.

Choć Mortem prezentuje materiał przygotowany z rzetelnością i techniczną dbałością, trudno oprzeć się wrażeniu, że nowy album nie przekracza granic wyznaczonych przez własne inspiracje. To poprawnie zrealizowana, lecz przewidywalna propozycja, która nie potrafi zaskoczyć, ani wywołać silniejszych emocji. W efekcie otrzymujemy wydawnictwo solidne, ale wtórne. Takie, które potwierdza kompetencje zespołu, lecz jednocześnie pokazuje, że Mortem wciąż czeka na moment, w którym odważy się wyjść poza bezpieczne ramy i zaproponować coś naprawdę własnego.

Artykuł MORTEM – „Mørketid” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fen – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)”

Brytyjski Fen od lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli atmosferycznego black metalu z post-rockowym zacięciem. Album „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” zapowiada kolejną podróż przez melancholijne pejzaże, monumentalne kompozycje i charakterystyczny dla zespołu klimat natury oraz egzystencjalnej refleksji. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier dzisiejszego dnia.

Noumena – „Maanääri”

Fiński Noumena wraca z nowym materiałem, który powinien zainteresować wszystkich sympatyków melodyjnego death metalu spod znaku Insomnium czy Omnium Gatherum. „Maanääri” ma szansę połączyć chwytliwe melodie z typowo fińską melancholią i ciężarem gitarowych riffów.

Mind Affliction – „No Future, No Light”

Po dziesięciu latach milczenia powraca polski Mind Affliction. Album „No Future, No Light” rozwija brzmienie zespołu na styku black i death metalu, oferując mroczną atmosferę, agresję oraz wyraźnie współczesne podejście do ekstremalnego grania. To bez wątpienia jedna z najważniejszych polskich premier tego tygodnia.

Deathgrave – „Hell Is Evil”

Amerykański Deathgrave pozostaje wierny brutalnemu połączeniu death metalu i grindcore’u. „Hell Is Evil” powinien przypaść do gustu fanom bezkompromisowego naporu, krótkich eksplozji agresji i brudnego, podziemnego charakteru ekstremalnej muzyki.

Street Tombs – „Existence Is Corruption”

Dla miłośników ciężkiego i oldschoolowego death metalu interesującą propozycją będzie nowy album Street Tombs. Już sam tytuł „Existence Is Corruption” zdradza zamiłowanie zespołu do dystopijnej tematyki i bezpośredniego, brutalnego przekazu.

Shabti – „Haze, Cacophony, and White Light”

Sympatycy bardziej wymagających form ekstremalnego metalu powinni zwrócić uwagę na Shabti. Album „Haze, Cacophony, and White Light” reprezentuje progresywny death metal, który stawia na technikę, niestandardowe aranżacje i rozbudowane struktury kompozycyjne.

Nethergate – „Sanguivoria”

Kolejną propozycją dla fanów technicznej odmiany death metalu jest „Sanguivoria”. Nethergate oferuje materiał skierowany do słuchaczy ceniących precyzję wykonania, skomplikowane partie instrumentalne i ekstremalną intensywność.

T.O.S. – „Heliophobic”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla fanów sludge’u i crustowego brudu. T.O.S. prezentuje album „Heliophobic”, który powinien zainteresować odbiorców szukających ciężkich riffów, nihilistycznego klimatu i surowej energii.

Teratum – „Ordnance of Spiritual Warfare” (EP)

Miłośnicy black/thrashowego uderzenia otrzymują dziś nową EP-kę Teratum. „Ordnance of Spiritual Warfare” zapowiada szybkie tempa, agresywne riffy oraz klimat inspirowany klasycznym ekstremalnym metalem przełomu lat 80. i 90.

Rapid – „Enter the Realm of Fire”

Zestawienie zamyka Rapid z albumem „Enter the Realm of Fire”. Połączenie black i speed metalu oznacza dużą dawkę energii, motorycznych riffów oraz bezpośredniego, oldschoolowego podejścia do gatunku. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów pierwszej fali ekstremalnego metalu.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 21 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Tokyo Blade, The Night Eternal, Oddland, Noveria, Fejd, Deceptor, Martyrium, Cobrafuma, Dysthymia czy Sylve. Jak zawsze warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, ponieważ każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): FEN, MIND AFFLICTION i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Czwarty studyjny album zespołu stanowi najbardziej dojrzały rozdział ich rozwijającej się mitologii, który niczym pajęcza nić łączy wszystkie wcześniejsze wydawnictwa w jedną, coraz bardziej klaustrofobiczną narrację. Tym razem centrum opowieści zajmuje Junko, studentka dryfująca na granicy depresyjnego odrętwienia i emocjonalnej nieobecności. Jej izolacja nie jest stanem psychicznym, a jednocześnie pełnoprawnym krajobrazem. Zimnym, rozległym, podatnym na infiltrację. W tej pustce pojawia się sekta Ethereal Blood – kult o estetyce tak samo uwodzicielskiej, jak niepokojącej, oferujący jej pozorne ukojenie, które w rzeczywistości jest precyzyjnie zaplanowaną pułapką. Album splata tę historię z przesadną, teatralną ornamentyką visual kei, tworząc brzmienie jednocześnie barokowe i drapieżne. Współpraca z Avantgarde Music nadała całości surowy, artystycznie bezkompromisowy szlif. Jakby zespół próbował uchwycić moment, w którym samotność przestaje być schronieniem, a staje się idealnym miejscem na rytuał.

Pierwszy singiel z albumu to Kara no Bara (pusta róża). To utwór, który prezentuje Junko, główną bohaterkę albumu Fangdriller: Scars Beneath Memory’s Wrist, rzucając światło na jej zmagania z izolacją przed niefortunnym spotkaniem z Ethereal Blood, a także stanowiąc metaforyczną analizę własnych zmagań Splatterpvnka z samotnością i depresją.

Muzyka Saidan wyrasta z tradycji gothic black metalu, ale nie po to, by ją odtwarzać, a raczej, by przywołać echo epoki, która nigdy nie istniała, a jednak wydaje się dziwnie znajoma, jak sen pamiętany z dzieciństwa. Ich kompozycje brzmią jak artefakty z równoległego świata. Melancholijne, przesycone teatralnym mrokiem, a jednocześnie zaskakująco intymne. Splatterpvnk, odpowiedzialny za wokale, gitary, bas i klawisze, buduje szkielety tych utworów z obsesyjną precyzją, jakby każdy riff był fragmentem zaginionej kroniki. Hundosai dopełnia całość perkusją, która nie tyle nadaje rytm, co wprowadza ruch, puls przypominający bicie serca świata, który istnieje tylko w ich wyobraźni. Razem tworzą muzykę, która nie jest rekonstrukcją, lecz fantazją o przeszłości. Mglistą, pękniętą, pełną melancholii za czymś, czego nikt nie przeżył, a co mimo to brzmi jak powrót do domu.

Ten album jawi się jako pełnoprawny koncept, który nie tylko scala poszczególne utwory w jedną narracyjną całość, lecz także buduje własny, sugestywny świat. Gęsty, wielowarstwowy i emocjonalnie wymagający. To dzieło, w którym ambicja nie polega na rozmachu czy eksperymentach dla samych eksperymentów, lecz na konsekwentnym tworzeniu spójnej wizji. Od symboliki, przez brzmieniową architekturę, aż po dramaturgię prowadzącą słuchacza przez kolejne etapy opowieści. W efekcie powstał album, którego nie tyle się słucha, co doświadcza. Jak rytuału, jak podróży, jak historii, która mogłaby istnieć tylko w tej formie.

Muzyka Saidan od pierwszych sekund przywołuje skojarzenia z bardziej agresywną, pozbawioną jakichkolwiek ozdobników wersją Children of Bodom, w której melodyjność wciąż odgrywa kluczową rolę, lecz została osadzona w znacznie brutalniejszym, bardziej bezpośrednim kontekście. Choć oba zespoły operują podobną dynamiką i zamiłowaniem do chwytliwych motywów, Saidan świadomie unika power‑metalowego zabarwienia tak charakterystycznego dla CoB, zastępując je surowością, chłodnym tonem i wyraźnie blackmetalową ekspresją. Dzięki temu ich brzmienie pozostaje intensywne i melodyjne, ale jednocześnie wolne od patosu, bardziej skupione na drapieżności niż na heroicznej narracji, tworząc własną, wyrazistą tożsamość stylistyczną.

Fangdriller: Scars Beneath Memory’s Wrist ostatecznie pokazuje, że Saidan pogłębia własną mitologię, wchodząc w jej najbardziej gnijące, osobiste warstwy. To album, który nie szuka przebaczenia ani uznania. Istnieje jak rana, którą ktoś wreszcie przestał zasłaniać. Splatterpvnk nadał temu materiałowi gęstą, duszną klarowność, a Seiyak17 ponownie dopiął całość wizualnie, jakby jego ilustracje były naturalnym przedłużeniem tych dźwięków. W efekcie dostajemy wydawnictwo kompletne: brutalne, intymne i niepokojąco szczere.

Saidan wraca w formie, która nie próbuje niczego udowadniać. Po prostu odsłania to, co zawsze było pod powierzchnią. Fangdriller jest najmocniejszy tam, gdzie boli najbardziej, a jego spójność brzmieniowo‑wizualna sprawia, że trudno o bardziej wyrazisty rozdział w ich historii.

Artykuł SAIDAN – „Fangdriller: Scars Beneath Memory’s Wrist” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Vader

Deafheaven

Wardruna

Satyricon

Artykuł Brutal Assault Dzień 4. – Jaromer (08.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Eivor

Misþyrming & Nergal play Behemoth’s Sventevith

Artykuł Brutal Assault Dzień 3. – Jaromer (07.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Death Angel

Kittie

Psychonaut

Artykuł Brutal Assault Dzień 2. – Jaromer (06.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fit For An Autopsy

Solstafir

Triptykon

Batushka

Witch Club Satan

Artykuł Brutal Assault Dzień 1. – Jaromer (05.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.