KALT VINDUR – „The Void of Time” (2026)

Już na 27 listopada tego roku zapowiedziana została premiera czwartego albumu Kalt Vindur zatytułowanego The Void of Time. Płytę wyda The Circle Music, która ukaże się w trzech formatach: LP, CD i w wersji cyrowej. Wersje winylowe będą dwie: niebiesko-czarny lub różowo-czarny. Miałem przyjemność recenzować dwa wcześniejsze albumy podkarpackiego hordu, zatem jest mi on znany dobrze. Ostatni krążek, Magna Mater, otrzymał ode mnie maksa i szczerze mówiąc, zdziwiłem się, że band po tym dziele nagrał tak szybko kolejny album. Poprzeczka została zawieszona cholernie wysoko. Czy band ją przeskoczy? O tym poniżej.
Byłem bardzo ciekaw kierunku rozwoju po Magna Mater, drzwi stały bowiem szeroko otwarte. Styl zespołu na tym albumie pozwalał na wiele. Osobiście spodziewałem się silnie atmosferycznej płyty. Atmosferycznej, ale zarazem pełnej blackowego groove’u. Wpływy nowego Satyricon na tamtym krążku bardzo mi odpowiadały i podejrzewałem, że zespół dobrze się w tej materii czuje. Jak się okazuje, moje wszystkie oczekiwania się nie sprawdziły, a album okazał się zaskoczeniem (przynajmniej dla mnie). Pierwszy z wniosków, jaki nasunął mi się od razu, był taki, że zespół nagrał najkonkretniejszy z dotychczasowych album. Wydaje mi się też, że najszybszy. The Void of Time czerpie silnie z klasyki black metalu lat 90., bardzo mocno manifestując swoją przynależność do czarnej sceny. Jednocześnie pojawiające się dosyć gęsto momenty atmosferyczne są bardzo wysokiej jakości. Muzycy napisali album tak, by wymaksować każdą partię, by brutalne kipiały wulgarnością, a atmosferyczne wzruszały klimatem. Jest tu grane totalnie pod kontrast, co mi odpowiada, daje to bardzo dynamiczny efekt, i z założenia dobrze buduje emocje. Jednakże, czy po całości mnie wgniotło, to nie powiem.
W okolicach połowy płyty straciłem nieco skupienie na muzyce. Nie znaczy to, że poszczególne, wybrane utwory są złe. Całość słuchana ciągiem wbija mnie jednak w monotonię. Początek płyty za każdym razem wywołuje pozytywne emocje, ale dalej zespół mnie traci. Najgorsze jest w tym to, że naprawdę nie mam czego bezpośrednio muzykom zarzucić i pisząc te słowa, czuję wręcz wyrzuty sumienia. The Void of Time oferuje kupę zgrabnie i solidnie skonstruowanych songów. Nie wiem, ale może faktycznie za szybko powstał kolejny album, może Epka byłaby lepszym rozwiązaniem na tym etapie, a może za dużo wymagam.
Faktem jest, że The Void of Time mnie nie wgniotła, ale też nie zawiodła jakoś drastycznie. Dwa otwierające utwory uważam za absolutne petardy i gdyby utrzymać całość na takim wysokooktanowym poziomie, to bym mógł dać maksa tak jak Magna Mater. Ostatecznie uważam, że czwarte dzieło Kalt Vindur może dostać ode mnie zasłużoną solidną siódemkę. Poza tym, poprzednim albumem zespół dołączył w moich notowaniach do profesjonalnych bandów i dlatego teraz nie ma mowy o taryfie ulgowej.
- KALT VINDUR – „The Void of Time” (2026) - 20 listopada 2026
- CADAVER – „Demos & Live 1988–1991” - 19 listopada 2026
- ACID DRINKERS – „The State of Demo Report” (2026) - 18 listopada 2026