Pochodzący z Göteborga KNIVAD od początku działalności porusza się na styku crust punka, D-beatu, hardcore’u oraz ekstremalnego metalu. Ich twórczość skupia się na mrocznych aspektach ludzkiej natury, społecznej degradacji oraz autodestrukcyjnych tendencjach współczesnego świata. Zespół łączy bezkompromisową agresję z przytłaczającym ciężarem i melancholią, tworząc muzykę równie brutalną, co emocjonalnie wyniszczającą.

Według muzyków „Lilla vackra människa” jest najintensywniejszym i najbardziej osobistym albumem, jaki stworzyli. Teksty koncentrują się wokół tematów śmiertelności, żałoby, choroby, psychicznego załamania oraz codziennej walki o przetrwanie.

Jak komentuje zespół:

„To bez wątpienia najbardziej osobisty album, jaki kiedykolwiek stworzyliśmy. Album o życiu. I o śmierci. O wiecznej walce związanej z koniecznością dalszego istnienia, nawet wtedy, gdy miłość innych ludzi nie zawsze wystarcza, by chcieć zostać.”

Muzycy podkreślają również, że podczas prac nad płytą zagłębili się w najbardziej bolesne doświadczenia związane z utratą, bezradnością i strachem:

„To album o próbie przetrwania, gdy choroba nieustannie wszystko niszczy. O bezsilności. Strachu. O obserwowaniu, jak ludzie odchodzą, pozostawiając po sobie wspomnienia, pytania i ciszę.”

Nowego singla „En utväg” można już posłuchać poniżej.

Album „Lilla vackra människa” będzie dostępny od 10 września, a przedsprzedaż ruszyła już za pośrednictwem Bandcampa wydawcy.

Tracklista „Lilla vackra människa”:

1. En utväg
2. Lilla vackra människa
3. Det de vet
4. Ett liv
5. Statistiskt sett
6. Bältad
7. Djuret inom mig
8. Slukad
9. Dagen det dödade dig
10. Jag har rätt att förstöra mig själv
11. Vad är det för fel på mig?

Artykuł KNIVAD zapowiadają nowy album „Lilla vackra människa”. Posłuchaj singla „En utväg” pochodzi z serwisu KVLT.

Grupa sama określa swoją twórczość mianem czarnego punka, w ich muzyce – poza zabarwionym czerniną d-beatem – słychać jednak też spore pokłady skocznego heavy metalu. Dorzucając do tego urokliwe, snute z gracją opowieści rodem z polskiej wsi (tu folkowe legendy, tam rabacja galicyjska) otrzymujemy album, który powinien chwycić za serce każdego miłośnika krajowego punk/black metalu.

Dominujące na płycie proste riffy, taneczne melodie i zapadające w pamięć okrzyki w refrenach, wyraźnie kierunkują Widy Styczniowe na konfrontację z żywą publiką. Sam zresztą przekonałem się o tym podczas urodzinowego koncertu labelu Piranha Music i muszę przyznać, że na żywo Mary prezentują się naprawdę okazale.

By nie było jednak tak słodko, mimo przeważnie udanych strzałów, są na płycie momenty trochę nierówne i takie, w których napięcie nieco spada (myślę tu o fragmentach Maski Turonia, Na marach (Dusza z ciała wyleciała) czy Ballady o Jakóbie Szeli). Zupełnie nie siedzi mi też numer z gościnnym udziałem Tui Szmaragd z Wija. O ile Przestwór uważam za jeden z ciekawszych albumów poprzedniego roku, o tyle w Czartowym Polu udział artystki kompletnie się nie sprawdził. Na szczęście po drugiej stronie słomianej barykady znajdują się songi, przy których nogi same rwą się do tańca. Mam tu na myśli przede wszystkim Ścięcie śmierci, Tańcz! Widy styczniowe, Wiedźma i najlepszy na płycie, kapitalny Powroty (Sznur).

Czy opłaca się sięgać po Widy Styczniowe? Na pewno warto dać im szansę, pomysł i potencjał jest tu nielichy i nawet pomimo pewnych niedoskonałości, debiut Mar można zdecydowanie zaliczyć do udanych.

Artykuł MARY – „Widy styczniowe” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Szczerze mówiąc, nie miałem do tej pory kontaktu z tym projektem, a nawet nazwą, co uważam za wielką stratę, którą z pokorą mam zamiar nadrobić. Arvsynd okazał się strzałem, który wbił się we mnie niczym naostrzony grot, bez problemu i głęboko. M:40 porusza się w klimatach, jakie osobiście bardzo lubię, a które ostatnio były nieco za mocno na rynku eksploatowane, co zaowocowało pewnym spadkiem ich jakości. M:40 jednak jest przedstawicielem gatunku godnym, z krwi i kości, nierozłącznie związanym ze sceną. Mowa tu o crust/d-beat, który w Szwecji ma dobre tradycje za sprawą legendarnego Disfear czy Wolfbrigade. Maksymalnie gniewny, agresywny i przybrudzony styl M:40 kopie zad każdym ciosem, a kilka lżejszych partii wcale nie osładza tematu, a tylko uwypukla uderzenie tych bezpośrednich.

Album jest nieco dłuższy niż większość płyt w tym gatunku muzyki, trwa prawie czterdzieści minut, a każdy fan d-beatu wie, że najlepsze albumy, to 30 minut łupanki i do widzenia. Lekko się wystraszyłem tej długości, ale wraz z poznawaniem materiału okazało się, że band wie, co robi, urozmaicając kompozycje na tyle, by nie sprawić uczucia przesytu. Jako przykładu użyję zamykającego, najdłuższego utworu, Ondska, który wprowadza w płytę sporo klimatu. Wokalista drze się tu bez zmian wniebogłosy, ale wraz z nieco odpuszczoną agresją w całości robi to niebanalne wrażenie, wywołując nawet ciary. W końcówce kompozycji uderza stylizowany na black metal riff, dzięki któremu atmosfera zostaje podbita na wyżyny, a cisza po nim następująca zmusza do ponownego wciśnięcia przycisku play.

Tak, taki jest ostatni album M:40. Zespół zrobił na mnie potężne wrażenie i dołączył on w moim rankingu do czołówki gatunku, obok wspomnianego Disfear i Tragedy (w porównaniu do tego drugiego jest może nawet lepszy, przynajmniej na tym albumie). Zostałem okopany po nerach konkretnie i z masochistycznym zboczeniem mam zamiar skazywać się na kolejne kopania regularnie.

Artykuł M:40 – „Arvsynd” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

No cóż, jak ma się to połączenie aktorskiej i muzycznej finezji z niszczycielską siłą? Grupę Hasselhoff Messerschmitt tworzą muzycy związani m.in. z metalowo-grindcore’owymi kapelami Abnormal Sickness i Offence. 2 czerwca br. kwartet wydał za pośrednictwem GOP Records debiutancki materiał Nie jest git, który, jak twierdzi gitarzysta Sewko, jest mariażem metalu z niemetalem.

Odpalając ten album, zastanawiałem się z jakim „niemetalem” zespół się zmierzył, i już pierwsze sekundy otwierającego utworu zdradziły te inklinacje. Dolna granica normy rozbrzmiała bardzo punkrockowo ze swoją skoczną i prostą rytmiką, ciężkimi gitarowymi riffami oraz niskim, siłowym wrzeszczącym wokalem uzupełnianym przez krzykliwe chórki. Wyraźnie zapachniało tu legendą polskiego punk rocka – Siekierą, a zwłaszcza jej początkami, zbliżonymi do crust punkowej stylistyki. To był jedyny utwór z gitarową solówką (notabene kąśliwą), ale nie jedyny z tematem przodującego basu.

Drugi kawałek, Zwłoka, wprowadza więcej metalowych gitarowych schematów i zmian tempa – jest połączeniem thrashu, death grindu i dynamicznego hardcore’a.

Z kolei kompozycja Martwy punkt to totalne zaskoczenie, gdyż jest to polskojęzyczna wersja Grinding Halt z 1979 roku, utworu The Cure. W wykonaniu Hasselhoff Messerschmitt kawałek zachowuje swoją skoczną i nieco luzacką melodykę, nabrał jednak cech crust punkrockowego grania, ciężkiego i bardzo dynamicznego, oczywiście z wokalistyką typową dla Hasselhoff Messerschmitt.

Nieporozumienie, najbardziej dosadny tekstowo utwór na płycie, jest też najbardziej metalowy, prezentując m.in. wściekłe, blastujące zagrywki. Wokalnie również jest najbardziej agresywny i wielogłosowy – to tu słychać najwięcej growli i zwierzęcych wrzasków. Jedynie krótka solowa basowa zagrywka w połowie utworu przypomina o punk core’owych zamiłowaniach zespołu.

Materiał wieńczy Przyszły tydzień temu, podsumowująca całość albumu. Skoczne i mocne hardcore’owo punkowe granie z przytupem, połączone z metalowym ciężarem i brutalnością. Druga połowa kawałka zaserwowała krótką melodyjną wariację wokalną chórku na tle sekcji rytmicznej, wprowadzając trochę koncertowy, a może raczej stadionowo-meczowy klimat.

Po analizie Nie jest git odkryłem, że kompozycje rzeczywiście agresywnie prują przestrzeń muzyczną niczym zabójczy Messerschmitt niebo podczas ataku. Ale co ma do tego David Hasselhoff? Najczęściej oglądana gwiazda telewizyjna na świecie i bożyszcze kobiet w okresie 1980-2000. Chyba wiedzą to tylko sami twórcy zespołu.

Artykuł HASSELHOFF MESSERSCHMITT – „Nie jest git” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Formaty fizyczne i cyfrowe albumu będą również dostępne od 02.06.2023 r.

Artykuł HASSELHOFF MESSERSCHMITT startuje z debiutanckim albumem pochodzi z serwisu KVLT.

Death Crusade wywodzi się ze sceny hardcore’owej. Pierwszą płytę nagrał skład silnie związany z tą odmianą muzyki, ale, co mnie zawsze cieszyło, kapela została dobrze przyjęta zarówno na scenie HC, jak i metalowej. Od tego czasu formacja przeszła kilka zmian, więc w Znów płonie niebo za mikrofonem stanął Wojciech Michalak znany z HIV, a na basie zagrał Piotr „Zvierzak” Kawalerowski znany choćby z Blindead. Tak wzmocniony trzon zespołu (Michał Jędrejek – gitara, Paweł Szymański – perkusja; obaj ex-Filth of Mankind) pcha dalej swoją Krucjatę Śmierci przez chrześcijańskie ziemie ku całkowitemu obaleniu otaczającego nas systemu politycznego i religijnego. Death Crusade nie boi się głośno wyrażać poglądów, teksty grupy komentują patologię rzeczywistości. Dołączone do kompozycji intra, by wspomnieć o wystąpieniu „ojca narodu” Jarosława Kaczyńskiego wykorzystanym w Izolacji czy urywku z filmu Faraon obecnym w singlowym Czasie Końca, wzmacniają przekaz. Wszystkie te dodatki wraz z tytułowym utworem zamykającym budzą wrażenie obcowania z materiałem dobrze przemyślanym, dopracowanym w każdym calu.

Kompozycje składające się na Znów płonie niebo wypadają na bardziej urozmaicone w stosunku do debiutu, są bogatsze w środki. Zespół zadbał o to, by całość była zróżnicowana, wobec czego częste blasty i średnie tempa przeplata zwolnieniami, dynamizując całość. Chociaż Death Crusade to nadal załoga grająca crust/D-beat, mam wrażenie, że jej nowa twarz jest nieco bardziej grindowa. Kapela nie boi się korzystać z inspiracji metalowych i obok wpływów z muzyki Extreme Noise Terror pobrzmiewają również te z twórczości choćby Napalm Death czy Birdflesh. Nadal słychać scenę D-beatową i oddziaływanie kapel takie jak Tragedy i Disfear, ale, co ważne, muzycy już są świadomymi artystami, którzy nie ulegają pokusie ślepego naśladownictwa. Formacja miesza zatem dobrą klasykę ze swoimi pomysłami, dając nowy, atrakcyjny produkt.

Znów płonie niebo to brutalny wybuch, którego potęgę najlepiej przyjmować w całości, delektując się jego siłą i brzmieniem (nagrano w Drive Studio Gdańsk, a zmiksowano w Satanic Audio). Nie odnajduję tu słabszych kompozycji, a wybranie faworytów wymagałoby wchodzenia w przestrzeń wyszukanych niuansów. Death Crusade to projekt bardzo wyjątkowy i odosobniony na naszej scenie, poletko które uprawia nie ma wzięcia wśród modno ubranej młodzieży, więc musi podbić niszę wśród prawdziwków, którzy zjedli zęby na setkach zespołów. Stojące przed grupą zadanie nie będzie łatwe, wierzę jednak, że jej druga płyta ma szansę sporo namieszać. Liczę też, że Death Crusade zostanie częstym gościem koncertów i większych imprez, bo taka muzyka na żywo pokazuje swój pełny potencjał. Dobra robota, drodzy koledzy, powodzenia!

Artykuł DEATH CRUSADE – „Znów Płonie Niebo” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła video do utworu Czas Końca.

Tracklista:
01. Szary
02. Izolacja
03. Ku wsteczności
04. Posłuchaj
05. Szczujnia
06. Ode złego
07. Lęk
08. Czas końca
09. Zrównani
10. Mur
11. Znów płonie niebo

Artykuł Streaming nowej płyty zespołu DEATH CRUSADE pochodzi z serwisu KVLT.

Głównym założeniem bandu jest tworzenie na sposób D.I.Y (Do It Yourself), nie siląc się na lans i roczne sesje w studiu na H. Na swe potrzeby nazwał swą muzę Helvettik Punkiem, czyli nie inaczej niż Punkiem Piekielnym, co ma przełożenie na muzykę – ich sztuka miesza w sobie wpływy thrashującego black metalu z d-beatowym, motorycznym łojeniem. Jedyne, co odróżnia Horned od mocno rozbudowanej sceny crust punkowej to brzmienie, zupełnie nie to klasyczne szwedzkie. W przypadku naszych polskich black pancurów więcej tu słyszę soundu starego Bathory niż soczystych brzmień Disfear, przez co porównać ich bym mógł bardziej do Nocturnal Breed, Impaled Nazarene czy nawet do Necromatia. Sound jest na tyle skierowany w rejony unholy metalu, że punkujące riffy i rytmy przywołują w mojej wyobraźni nazwę Sodom i ich pierwsze nagrania i debiut. Czytając bio kapeli, nie jestem pewny, czy będą z takich porównań zadowoleni, ale jakby nie specjalnie mnie to uwiera, ponieważ śmiem twierdzić, iż takie nazwy wstydu im nie przynoszą.

Osiemnaście minut Epki zawiera cztery kompozycje, oferujące sporo zmian stylistycznych, zabawę formą i najzwyklejszy brak nudy. Na tym etapie nie mogę wypomnieć zespołowi żadnych większych błędów, jak na taki krótki materiał wszystko ma swoje miejsce i nie pozwala na zrzędzenie. Szkoda natomiast, że brak tu utworu polskojęzycznego (mam wrażenie, że mógłby w tej materii dobrze siąść).

Nie mam pojęcia na ile Horned Cült będzie w stanie utrzymać moją uwagę na pełnym krążku, ale na etapie Epki jest dobrze. Prostota zawarta w kompozycjach kopie silnie, a old schoolowy sound cofa do lat 80. Są to elementy wielce uwielbiane na polskiej scenie, więc jeżeli zespołowi wystarczy uporu na dalsze wojaże, to sądzę, że nie powinienem się martwić o jego przyszłość.

Horned Cült na Facebook’u.

Artykuł HORNED CÜLT – „War Not Love” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Crust/Punk/D-Beat prezentowany przez Amerykanów nieco się różni od tego, do którego jestem przyzwyczajony. Ubrany w obowiązkowy brud i agresję uderza także znaczną ilością punkowej melodii, co w takim ułożeniu odbieram jako ciekawy zabieg. Skojarzenia wiodą mnie w stronę zmieszania dzikości Disfear z melodyką naszej legendy hardcore, czyli 1125. Utwory mają należytego kopa, ale muzycy nie zapominają, iż punk to nie tylko postawa, ale i specyficzne podejście do riffowania. Dominują tu szybkie tempa i „tłusty”, zdarty głos wokalisty. Utwory napakowane są odpowiednią dawką groove, dzięki czemu dosyć jednostajny styl kapeli nie nudzi. Całość urozmaicają lekko metalizowane riffy bądź stylizowane na klasycznym, nowojorskim HC. Płytę otwiera HC/punkowy cios o tytule Delirium, który pięknie przedstawia słuchaczom z czym będą mieli do czynienia przez następne trzydzieści minut. Z dwójeczką wjeżdża Machine, który nadal nie spuszcza z tempa i takie utwory mi siedzą na tej płycie najbardziej. Przyznaję także szczerze, że na płycie znalazło się kilka mniej atrakcyjnych dla mego ucha momentów, w postaci zbyt prostolinijnych zagrywek, ale tu stawiam nacisk na słowa „dla mego ucha”. Całość jednakże wypada zdecydowanie pozytywnie, mocno, i jak to powinno bywać przy muzyce około hardcore’owej – koncertowo. Energia bije niemal z każdej sekundy płyty, a taki Nightfall i jego wręcz bezczelna melodyka jest gwarantem gęsiej skórki przy każdym odtworzeniu.

Generalizując i nie owijając zbędnie w bawełnę, tak jak zespół to robi w swej muzyce, hardcore/punk to prostota i silny liryczny przekaz. War//Plague wie jak grać, wie jakie ma poglądy i pokazuje je na każdym kroku. Nie jestem w stanie powiedzieć, że Into the Depths jest objawieniem na scenie crust/punk, ale bezapelacyjnie mogę stwierdzić, że jest to album solidny i pełen dobrych utworów. Wyprodukowany przez Adama Tuckera w Signature Tone Minneapolis kosi także brzmieniem, co daje pełen produkt warty zainwestowania naszych pieniędzy.

War//Plague na Facebook’u.

Artykuł WAR//PLAGUE – „Into the Depth’s” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Recenzując debiutancki album Dispyt, postawiłem mu dosyć wysoką ocenę, „wesoły” black/d-beat przypadł mi do gustu i nadal w stu procentach podpisuję się pod tym tekstem. Jednakże obcowanie z albumem numer 2 uświadomiło mi, że nie spodziewałem się aż takiego przeskoku jakości po zespole w niedalekiej przyszłości. Under Tiden Jag Sålde Min Själ Till Satan bije na głowę poprzednika pod wieloma względami. Przede wszystkim muzyka Dispyt jest dojrzalsza i bardziej naturalna, zniknęła napinka spod znaku „stwórzmy album black/d-beat”, i muzycy mając ugruntowany już kręgosłup stylu, pozwolili sobie na więcej wpływów z innych gatunków dzięki czemu można tu zaobserwować stricte blackowe wstawki czy pociąg do rock’n’rolla (co osobiście lekko kojarzy mi się z wczesnym Kvelertak). Słychać również, iż muzycy są bardziej zgrani i pewni tego, co chcą tworzyć, przez co płyta wydaje się prawdziwsza, bardziej szczera.

Wraz z większą świadomością styl Dispyt znacznie stwardniał, wokale są brutalniejsze, a muzyka przepełniona jadem. Płyta „gniecie” praktycznie przez całą długość trwania, nie pozwalając na wpuszczenie do pomieszczenia powietrza. Utwory, czy bardziej metalowe, czy punkowe, nastawione są na jazdę naprzód, a soczyste i przybrudzone brzmienie uzyskane w Wolfthrone Studios wyciska z dźwięków maksimum diabła. Energia to zdecydowanie jeden z ważniejszych elementów Under Tiden Jag…, witalność kompozycji zaraża i bardzo chciałbym mieć okazję zweryfikowania Dispyt na żywo.

Z grona silnych d-beatowych ciosów w moje ucho wbił się z dużą skutecznością utwór z numerem trzecim, czyli Total Jävla Ångest, który brzmi jak trochę szybszy In the Shadow of the Horns legendarnego Darthrone’a. Rock’n’rollowy flow, czerń metalu i hipnotyczny riff zwracają na siebie uwagę, jest coś „rytualnego” w tych nutach.

Generalnie, czego by tu nie pisać, Dispyt uderzył z wielką skutecznością i na rok 2020/21 jego kondycja prezentuje się wyśmienicie. Wydaje mi się, że Under Tiden Jag Sålde Min Själ Till Satan nie jest albumem skierowanym tylko do fanów black metalu, jego siła jest w stanie porwać thrashowców, a nawet fanów sceny hardcore/punk, bo dobra płyta to po prostu dobra płyta, a nie szuflada z naklejonym miejscem w szeregu.

Dispyt na Facebook’u.

Artykuł DISPYT – „Under Tiden Jag Sålde Min Själ Till Satan” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.