Na Vultures znajdziemy trzy kompozycje, utrzymane w jednym schemacie i klimacie amerykańskiego death/groove metalu. Technika melodyjnej i brutalnej gry w połączeniu z typowym „bujaniem” numeru. Inspiracje muzyków stylem Decapitated, Dormant Ordeal czy Lamb Of God są łatwo zauważalne, co też potwierdzają umiejętności zespołu w komponowaniu koncertowych numerów. W większości dominuje tu wzorowo odegrany motoryczny metal, a niedługi czas trwania materiału tworzy idealny set na krótki występ na żywo, np. gdy czekasz na spóźnionego z pracy kumpla i wypijasz pierwsze piwo. Cała EP pięknie przelatuje w tle, kolejne utwory można by potraktować jako wielowątkową kompozycję – może właśnie w takiej formule powinien odnaleźć się Unblessed Affiliction? Na przykład w tworzeniu monumentalnych kolosów z większym polem do improwizacji. Próby te pojawiają się w zamykającym Helplessness, ale to jedynie luźne fragmenty, dobre punkty wyjścia do stworzenia bardziej otwartych numerów. Póki co jednak mają dać potwierdzenie solidnego odrobienia lekcji w przygotowaniu nienachalnego materiału.

Trudno mi jednak jednoznacznie ocenić Vultures. To idealny przykład materiału, który możemy odpalić w trakcie poszukiwania czegoś bardziej ambitnego. EP na krótką podróż tramwajem, powrót do domu z zakupów, niezobowiązujące słuchanie muzyki w tle. Długość wydawnictwa zdecydowanie przemawia na plus, bo podejrzewam, że na ten moment nie dostalibyśmy większej ilości niespodzianek. Miejmy nadzieję, że to jednak tylko kwestia czasu i zespół zdoła rozwinąć swoje martwe skrzydła.

Ocena: 6/10

Unblessed Affiliction FB

Artykuł UNBLESSED AFFILICTION – „Vultures” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Debiutancka EP muzyków znanych chociażby z Hidden World, Panacea czy Weedcraft to niecałe 25 minut mrocznego crust/hardcore’a, którego klimat został osadzony właśnie gdzieś w tytułowym filmie Pana Smarzowskiego. W tym miejscu duży ukłon dla zespołu, bo muzyka idealne koresponduje z nazwą oraz tekstami utworów. Praktycznie od razu można poczuć ten patologiczny i zgniły klimat tragedii, która rozegrała się w domu Dziabasów. Dom Zły to konkretnie przemyślany materiał, którego dużym atutem jest chwytliwość kolejnych numerów. Singlowe Psy już pięknie zwiastowały dawkę ciężkich melodii zawartych na tym albumie, ale chyba najlepszym odzwierciedleniem jest właśnie tytułowy Dom Zły. Nieco melancholijny, rzekłbym, że nawet chwytający za serce, wciąż jednak uderzający swoją bezpardonowością. Dla mnie jednak najciemniejszym punktem całego wydawnictwa jest zamykająca „drzwi do domu” W Noc. Genialna aura, tekst, struktura i finał – numer perfekcyjny w każdym calu. Nieco gorzej wypada jednak jedyny anglojęzyczny numer Tramp. Jak muzycznie nie odstaje jakoś bardzo od reszty, tak brak polskiego tekstu daje słaby efekt końcowy i skutkuje klasyczną zapchajdziurę. 

Dom Zły to kolejna mocna pozycja w katalogu Unquiet Records, która ma ewidentnie dobrego nosa do dziwnych i pokręconych materiałów. Mam nadzieję, że zarówno wytwórnia, jak i zespół jeszcze nie raz połączą siły, bo jak sami możecie usłyszeć, taka współpraca daje co najmniej zadowalające efekty!

Ocena: 7,5/10

Dom Zły Facebook

Artykuł DOM ZŁY – „Dom Zły” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł PRĄD – „Prąd” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Album otwiera trwający 2 minut utwór tytułowy. Jest to utrzymana w średnich tempach, instrumentalna kompozycja, z ciężkimi, nawiązującymi do death metalu riffami. Następujący po nim Schismophrenia rozpoczyna się spokojnie, przechodząc w szybszy, wpadający w ucho motywu, po którym rozpoczyna się szaleństwo. Warto wsłuchać się w niespokojne jakby ogarnięte obłędem gitary oraz imponujące partie perkusji. Kawałek ten cechują zmiany tempa a co za tym idzie i nastroju. Ostatni utwór Desanctified By Sacrum to najszybsza kompozycja na płycie, w której usłyszmy trochę blastów oraz pędzących riffów. Podoba mi się pomysł na dodanie w refrenie lekkiego pogłosu na wokal, który i bez tego zabiegu brzmi złowrogi i wściekle. Celowo wspominam o partiach wokalnych pod sam koniec, gdyż wymagają one oddzielnego komentarza. Za krzyki i wrzaski odpowiada Paulina, a jej głos jest złowrogi i nasiąknięty nienawiścią. Poza tym brzmi tak naturalnie, jakby wydobycie z siebie takich dźwięków nie sprawiało jej żadnych trudności.

Ciężko jest ocenić zespół po zaledwie trzech utworach, ale potencjał jest. Wspomniane wokale, ciekawie zaaranżowane gitary i imponujące partie perkusyjne sprawiają, że chcę się tej muzyki słuchać. Trochę szkoda, że jest jej tak mało, więc pozostaje nam teraz czekać na pełnowymiarowe wydawnictwo. W międzyczasie zachęcam jednak do wypatrywania i zapoznania się z Deforming The Imperfection.

Artykuł HORN IMPALER – „Deforming The Imperfection” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.