Wraz z ogłoszeniem szczegółów albumu do sieci trafił pierwszy singiel „1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa”, który stanowi przedsmak kolejnej podróży przez historię, legendy i mroczny folklor włoskiego regionu Marche.

Powrót do mrocznych dziejów regionu Marche

„Picenum” stanowi bezpośrednią kontynuację ubiegłorocznego albumu Fra Li Monti Sibillini. Tym razem Hesperia rozszerza koncepcję na cały region Marche, którego starożytna nazwa – Picenum – posłużyła za tytuł nowego wydawnictwa. Większość materiału osadzona jest w realiach późnego średniowiecza i początków renesansu, ukazanych jednak przez pryzmat ich najmroczniejszych stron.

Album został podzielony na trzy główne części. Pierwsza skupia się na lokalnej historii i legendach, opowiadając m.in. o rodzie Da Varano, który w 1375 roku wystąpił przeciwko Kościołowi, tajemniczej Rocca di Pitino oraz owianej złą sławą twierdzy Roccaccia i związanych z nią opowieściach o nekromancie służącym diabłu.

Wilkołaki, wiedźmy i góry Sibillini

Druga część materiału poświęcona została lokalnemu folklorowi. Pojawiają się tu opowieści o marchijskim wilkołaku „Lu Lupu Mannà”, wiedźmie „La Sdrega” oraz innych istotach obecnych w regionalnych podaniach. Szczególnym elementem albumu są fragmenty narracji wykonane przez zmarłą babcię Hesperusa, która za życia przekazywała dawne legendy swojego regionu.

Finałowa i zarazem najobszerniejsza część albumu zamyka historię rozpoczętą na poprzedniej płycie. Hesperia ponownie zabiera słuchaczy w Góry Sybillińskie, gdzie rzeczywistość miesza się z lokalnymi mitami o wróżkach, królowej Sybilli i jaskini skrywającej tajemnice od stuleci fascynujące podróżników oraz kronikarzy.

Black metal zakorzeniony w historii

Pod względem muzycznym „Picenum” rozwija formułę znaną z poprzedniego wydawnictwa. Hesperia pozostaje wierny inspirowanemu latami 90. medieval black metalowi, wzbogacając go o elementy muzyki renesansowej, folkowe interludia oraz wpływy wczesnego proto-black metalu rodem z lat 80.

W przeciwieństwie do poprzedniego albumu fragmenty ambientowe i folkowe nie zostały wydzielone jako osobne utwory, lecz stanowią integralną część kompozycji, płynnie przechodząc pomiędzy blackmetalowymi partiami.

Posłuchaj pierwszego singla

Tracklista „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)”

1. Ver Sacrum: Picus Martius Picenos In Picenum Ducit (Prologo)
2. 1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa
3. Castrum Pitini: Il Castello Sopra La Necropoli Picena E Il Cimitero
4. La Leggenda Della Roccaccia: Il Necromante Signore Della Guerra
5. Lu Lupu Mannà
6. La Sdrega
7. Il Sentiero Delle Fate, Atto I: L’Ira Della Sibilla A Colfiorito
8. Il Sentiero Delle Fate, Atto II: Le Fate Caprine Non Si Accorsero Dell’Alba
9. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto I: L’Arrivo Del Cavaliere A. De La Sale A Mons Daemoniacus
10. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto II: Il Racconto Del Cavaliere Tedesco Che Tornò E Rimase Nel Regno Della Sibilla
11. Sfere Di Luce Sopra Il Monte Sibilla (Epilogo)

Artykuł HESPERIA zapowiada album „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)” pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów od wydawcy:

Od strony muzycznej „Bajki o Staruchu” to kontynuacja drogi obranej na „Czarnej dzikiej czerwieni” i „Klechdach”, czyli mieszanka nieoczywistego ethno-folku i pogańskiego black metalu, ze sporą dozą indywidualności, między innymi dzięki której Thy Worshiper znalazł się w zestawieniu jedenastu zespołów które przedefiniowały pojęcie folk metalu, opublikowanego przez redakcję brytyjskiego Metal Hammer.
Zespół jest opisywany jako posiadający imponująco groźną atmosferę, wyrażoną przez śpiewy i hipnotyczne riffy gitarowe. To nie jest muzyka dla osób o słabym sercu, ale to mroczna podróż, która nagradza i stawia wyzwania.

Tracklista:
01. Straszno tu
02. Aniołkowi nie wierz
03. Cień
04. Sen
05. gra w kości
06. O kwiatku na grobie
07. Baba Jaga
08. Mgła

Artykuł Thy Worshiper powraca z nowym materiałem pochodzi z serwisu KVLT.

Hexenklad poprzednio opublikował teledysk do tytułowego utworu Heathenheart.

Tracklista:
01. Heathenheart
02. Cold Beauty of Winter
03. Huginn and Muninn
04. Dark Moon in Capricorn
05. Rootbound
06. The Raven Returns to the Knoll
07. A Thousand Paths to Wisdom
08. Olde Gods Awaken
09. Beware the Outstretched Hand
10. A Forest of Dead Trees
11. Upon the Wings of Valkyries
12. A Moment of Silence
13. We Raise a Horn

Artykuł Hexenklad – odsłuch albumu Heathenheart pochodzi z serwisu KVLT.

Zgodzę się, że trzeba podejść do tematu z odrobiną dystansu. Kto traktuje metal nazbyt poważnie, może nie kupić tego typu konwencji. Uspokajam jednak tych wszystkich, którzy boją się, że za żartem nie kryje się za wiele uczciwego grania – Drabataturk wie jak się to robi! Udaje się muzykom (muzykowi?) we frapujący sposób zmieszać melodyjne i wściekłe elementy, tworząc solidną black metalową muzykę środka w starym stylu, gdzieś na styku pierwszej i drugiej fali, z całym jej dobrodziejstwem.

Są na tym albumie niemal wszystkie składowe elementy, jakie tworzyły wczesną skandynawską scenę lat 90. – proste, punkowe rytmy (Goblin’s Procession czy przebojowy Goblin’s Dance), ale i trochę blastów i większej dawki jadu oraz rozpasania (To the Altar). Do tego w tych brudnych, goblińskich tańcach odzywają się skryte w tle, ale klimatyczne klawisze, dodające symfonicznego posmaku i przestrzeni (Hunting czy Throne). Od czasu do czasu pobrzmiewa nastrojowo akustyczna gitara (Goblin’s War: Prologue) – fragment Throw Uk-Kuzluk Forest skojarzył mi się nawet z pierwszymi płytami Opeth. A żeby było mało, to jest tu i ździebko elektroniki (The Spell) i ambientowy epilog w postaci Black Valley. Słychać na Drabataturk także coś na podobieństwo dęciaków (Goblin’s War: Prologue), niemal jak u legendarnych Master’s Hammer. Ciekawie to wszystko zaaranżowane i wyprodukowane czytelnie, choć ze szczerą dawką brudu, dzikości i nonszalancji.

Czasem warto spuścić nieco z tonu i pozwolić sobie na odrobinę zabawy. Enigmatyczny Drabataturk (nie wiem nawet ilu muzyków go tworzy – może to być i jednoosobowy projekt) to fajna odskocznia. Trudno wyrokować, czy sam pomysł wystarczy na kolejne wydawnictwa, ale debiutancki album to bardzo udana żonglerka znanymi, klasycznymi black metalowymi motywami w nie nazbyt mocnym wydaniu, z odrobiną różnych domieszek. Ja, wędrując po krainach Mork-K, bawiłem się przednio.

Artykuł DRABATATURK – „Drabataturk” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Saor wyrobił sobie pewną charakterystykę brzmienia swojej muzyki, której główną osią a zarazem kluczem do sukcesu jest przede wszystkim melodyjność tworzona za pomocą folkowych, celtyckich naleciałości. To ona stanowi element rozpoznawalny dla twórczości artysty. Nie inaczej jest na Forgotten Paths. Muzyk trzyma się sprawdzonych patentów z poprzednich wydawnictw, które rozbudowuje i szlifuje. Z jednej strony można by się czepiać, że nie ma tutaj powiewu świeżości, ale z drugiej czasem drastyczne zmiany nie wnoszą niczego dobrego.

Bardzo przypadł mi do gustu utwór promujący krążek Bròn z żeńskim wokalem w wykonaniu Sophie Rogers. Nie przypominam sobie, żeby we wcześniejszym dorobku Saor stworzył podobne połączenie, które nadaje takiej lekkości i niezwykłej przystępności w odbiorze danej kompozycji. Linia wokalna Sophie świetnie wpasowuje się w celtycki zamysł materiału. Z kolei w numerze tytułowym możemy przysłuchiwać się płynącym wokalizom Neige’a z Alcest, które podbijają nostalgiczny charakter muzyki. Trochę do życzenia pozostawiają krzyki samego Andy’ego, które mogłyby zostać nieco bardziej wyeksponowane i zmiksowane, aby nie zlewały się w jedną całość z gitarowymi riffami.

Podobnie jak na Guardians, wszystkie teksty zostały zapożyczone z dorobku szkockich poetów, tym razem Neila Munro oraz Williama Rentona. To pokazuje jak silnym fundamentem twórczości Saor jest dziedzictwo kulturowe tamtejszego regionu.

Choć słuchacz otrzymuje trzy ponad dziesięciominutowe numery i czterominutowy instrumentalny epilog Exile z gościnnym udziałem Gloryi Lyr, to Forgotten Paths nie dłuży się ani przez sekundę. Liczne zmiany nastrojów, tempa i melodii sprawiają, że płyta przemija tak niezauważenie jak trzy lata pomiędzy Guardians a nowym materiałem Saor.

Ubolewam, że nie zdążyłam na cały występ Andy’ego Marshalla podczas tegorocznego Brutal Assault, a lejący z nieba deszcz skutecznie rozpraszał mnie, abym mogła w pełni wczuć się w klimat materiału na żywo. Mam nadzieję, że jeszcze będzie okazja do nadrobienia tego momentu, tym bardziej że Saor wstąpił do stajni Season of Mist.

Najnowszy krążek szkockiego muzyka jest mocnym punktem w jego dyskografii. Choć nie możemy spodziewać się rewolucji, to jeżeli jesteście przywiązani do klimatu, jaki buduje artysta – bez obaw możecie sięgnąć po ten album. Nie zawiodą się także ci, którzy po prostu lubią melodyjny folk black, czy atmospheric black. Forgotten Paths nie zostanie szybko zapomniane.

Ocena: 7/10

Saor na Facebooku

Artykuł SAOR – „Forgotten Paths” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

A muzycznie? O dziwo jest nieźle, a nawet rzekłbym świetnie (przynajmniej momentami). O dziwo dlatego, że przedrostek „melodic” zazwyczaj pasuje jak pięść do oka do black metalowych dźwięków i rzadko kiedy udaje się w tej konwencji zaproponować coś interesującego, nie będącego jakąś przesłodzoną wydmuszką. A na czwartym LP Szwedów, zatytułowanym The Insidious Star (tą „podstępną” gwiazdą jest oczywiście Słońce), ta sztuka się powiodła. No, przynajmniej moim skromnym zdaniem, bo po każdym kolejnym przesłuchaniu poszczególne kompozycje „wchodziły lepiej” i trudno było nie tupać nogą, albo zanucić sobie któregoś z refrenów. Niewątpliwie maniacy, dla których black metal to niezaprzeczalnie i wyłącznie mroczna krucjata, mogą kręcić z dezaprobatą kudłatymi głowami. Jeśli jednak połączenie ekstremalnego metalu z bardziej przystępnymi, czasem wręcz skocznymi, wpadającymi w ucho tematami nie wydaje się komuś zbrodnią wobec muzyki, może propozycję Istapp sprawdzić. A nawet powinien!

Uspakajam jednak, że mimo wszystko nie brak tu blastów, a także konkretnych, chłoszczących riffów oraz wrzaskliwych wokali (choćby w Muspelheim), czasem podanych w wolniejszym tempie (tytułowe The Insidious Star). Momentami to black aż się patrzy, nie nazbyt ekstremalny, ale jednak. Bo The Insidious Star to jednak propozycja na wskroś metalowa, a nie udająca metal, jak to się czasem zdarza z tymi różnymi melodyjnymi eksperymentami. To duży plus. Ale oprócz tego mamy tutaj parę naprawdę przebojowych momentów (hiciarsko, ale w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu brzmi Snowball Earth), podniosłych, pełnych pasji, czystych wokali (najdobitniejszym przykładem Natten då Gud blundade (1888)) oraz folkowego zacięcia, uwydatniającego się w co bardziej żwawych fragmentach, czasem bliskich staremu dobremu Amorphis. Nie każdy to przełknie, nie każdy natęży ucho, ale przecież nie jest to rzecz dla miłośników garażowych rozwiązań.

Szczęśliwie też Szwedzi nie wpadają w pułapkę przesytu. Kompozycje Istapp obywają się choćby bez nadmiaru klawiszowych dźwięków (te odzywają się właściwie tylko w jednym numerze). Należy pochwalić band za aranżacje, bo zespoły parające się atmosferyczno-symfoniczno-melodyjnymi odmianami metalu popełniają nader często grzech silenia się na epickość, bombastyczności za wszelką cenę, skłonności do skomasowania wszystkich możliwych elementów w jednym punkcie, przez co często efekt finalny bywa niezgrabną karykaturą. A na The Insidious Star – mimo programowego rozmachu i użyciu różnych środków wyrazu – udaje się zachować pewną oszczędność, klarowność, co przy dobrych melodiach i pomysłach, daje całkiem ciekawy efekt.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł ISTAPP – „The Insidious Star” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Ocena: 6,5/10

Artykuł CRUACHAN – „Nine Years of Blood” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsza płyta to kompozycje utrzymane w dotychczasowej konwencji atomspheric balck metalu z silnie zaznaczonymi akcentami folkowymi. Trudno mówić o jakichś ścisłych ramach muzycznych w przypadku muzyki A. Lunna, ponieważ artysta śmiało przekracza wszelkie granice blackmetalowego gatunku. Niemniej jednak nie brakuje tutaj melodyjnych riffów, muzycznych pejzaży natury oraz porywczości i agresji w pracy perkusji. Klimat, klimat i jeszcze raz klimat – to najlepsze określenie do wszystkich kawałków zawartych w pierwszej części albumu. Nie brakuje także przejmujących i emocjonalnych solówek jak na przykład w numerze Blåtimen. Dynamiczne i płynne zmiany nastroju – od nostalgicznej sielanki, po niepokojące pasaże chociażby w Sheep in Wolves Clothing świadczą o niezwykle rozwiniętych zdolnościach multiinstrumentalnych muzyka. Ogromną rolę w nadawaniu nastrojowości tej partii materiału dodają dźwięki natury – odgłosy leśnych zwierząt, trzaski ogniska, szum wody i wiatru. W połączeniu z refleksyjnym brzmieniem gitary akustycznej w pełni oddają folkowe zacięcie kompozycji – taki nastrojowy przerywnik stanowi A Ridge Where The Tall Pines Once Stood. To swoista cisza przed blackową burzą riffów oraz blastów z kolejnych na liście kawałków. Pierwszy krążek kończy się kompozycją Snow Burdened Branches poprzedzoną monologiem starszego mężczyzny, który wprowadza pewien element autorefleksji/zadumy (jego interpretację pozostawiam Tobie, słuchaczu, czytelniku).

Druga część kompilacji przenosi nas w bardzo nostalgiczny, spokojny klimat. Przedstawia drugie oblicze twórczości A. Lunna. Klimaty country/bluegrass, diametralnie różniące się od zestawu z pierwszego krążka. Otwierający The Wandering Ghost jest skocznym i żywym numerem, okraszonym zachrypniętym śpiewem muzyka, nieodparcie przywodzącym mi na myśl manierę Toma Waitsa. I gdyby artysta przez kolejne 9 utworów utrzymywał niską skalę wokalną, każdy z nich brzmiałby idealnie. Niestety, moje ucho nie mogło znieść partii, w których śpiew muzyka wchodził w wyższe rejestry, jak Echoes In the Snow. Ponadto w moim odczuciu poszczególne kawałki różnią się od siebie pod względem jakości nagrania oraz aranżacji – wypieszczony A Cross Abandoned nijak ma się do  „niedbałego” na swój sposób i minimalistycznego The Devil Walked The Woods.

Dobrym pomysłem było wypuszczenie wszystkich pomysłów drzemiących w głowie multiinstrumentalisty Panopticon na dwóch oddzielnych krążkach. Daje to pewną spójność kompozycyjną w poszczególnych częściach wydawnictwa. Trafnie również oddaje charakter muzyki, jaką para się A. Lunn. The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness I and II zdecydowanie bardziej skradł moje bębenki i serce w odróżnieniu od Autumn Eternal. Z jednej strony porywczy, chłodny i surowy, a z drugiej swojski, nostalgiczny i refleksyjny. I choć drugi krążek po pewnym czasie zaczynał mnie nużyć, nie mogę odmówić mu pewnego uroku, który pozwala się odprężyć oraz wyciszyć. Szczerze odradzam słuchania obydwu krążków z wydawnictwa jednym ciągiem, bo to zaburza odbiór poszczególnych partii materiału.

Nie da się ukryć, że sternik projektu Panopticon na tym albumie mocno rozwinął skrzydła, ale myślę, że warto się przebić przez gąszcz jego muzycznych pomysłów, bo niemal w każdej nucie zamknięta jest pewna cząstka natury i tajemnica, którą odkrywa się z dużą przyjemnością.

Artykuł PANOPTICON – „The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness I and II” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”861″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Varmia – Gdynia (20.08.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Pomimo obecności wokalu i tekstów, Guradians jest przede wszystkim materiałem instrumentalnym. W tej warstwie przekazywanych jest najwięcej emocji, obrazów i samej historii. To wszystko rysują właśnie melodie tworzone przez linie gitar oraz perkusji, jak i typowo folkowe instrumenty: dudy, skrzypce, bodhrán (irlandzki bęben obręczowy – jak podpowiadają internetowe źródła). Dźwięki są o wiele bardziej żywe niż na Aura. Wszystko za sprawą zaangażowania się muzyków sesyjnych. Choć Marshall na poprzedniej płycie poradził sobie naprawdę dobrze, to jednak nawiązanie współpracy wyszło mu – ale przede wszystkim nowej płycie – zdecydowanie na plus.

Osobiście wsiąknęłam w muzykę na płycie dopiero od epilogu The Declaration przy duecie gitarowo-skrzypcowym, jednak to Autumn Rain przekonał mnie ostatecznie swoim kojącym początkiem, do którego po chwili dołącza perkusja z marszowym rytmem i pięknie „zawodząca” gitara. Po dwóch dość szybkich i agresywnych numerach, taka chwila wyciszenia i oddechu jest jak znalazł. Mimo że w późniejszym fragmencie znów następuje przyspieszenie, to nadal słuchacz jest wiedziony głównie melodią gitary prowadzącej. Czarujący jest też motyw prawie czysto folkowy z chórem i ludowymi instrumentami dętymi. Już w tym momencie można odpłynąć w wyobraźni do krajobrazów Highlands. Kolejny Hearth nie pozostaje dłużny swojemu poprzednikowi. Zwraca uwagę bardzo udanymi harmoniami skrzypiec i perkusji oraz męskim podniosłym chórem. Charakter utworu został też ładnie ujęty w akustycznym fragmencie. I zamykający Guardians – Tears of the Nations – chyba najbardziej ze wszystkich oddaje szkocką, folkową nutę, a dudy są tu najwyraźniej wyeksponowane. Szkoda, że tylko w jednym i to końcowym kawałku.

To utworowe trio jest swoistą esencją tej płyty. Black metalowe motywy są odpowiednio podszyte ludowym brzmieniem w tle. Jednocześnie nie brakuje klimatycznych fragmentów, które pozwalają zupełnie oderwać się od rzeczywistości.

Co na nowym wydawnictwie Saor nie do końca zadowala, to wokale. Odniosłam wrażenie jakby growl, a właściwie krzyk, w momentach, w których pojawia się na płycie był ukryty za ścianą dźwięków i nie mógł się przez nią przebić. Drugi minus za trochę dłużący się i mało ciekawy kawałek tytułowy. Słuchałam go wielokrotnie, ale za każdym razem nie wywoływał u mnie żadnych emocji. Po prostu jest poprawny i otwiera album.

Guardians przynosi trochę świeżości w postaci żywych instrumentów ludowych, natomiast nadal jest to trzymanie się utartych blackowo-folkowych schematów. Nie mam jednak wątpliwości, że Marshall potrafi w każdym skomponowanym dźwięku zamknąć historię Szkocji, ból, tęsknotę, ale jednocześnie radość i piękno północnych krajobrazów tego kraju. Warto się udać z nim i muzyką Saor po raz kolejny w tę sentymentalną podróż.

Artykuł SAOR – „Guardians” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.