Drugi longplay komanda z Wielkiej Brytanii utrzymuje bardzo równy poziom osiemnastu numerów i tyluż minut. Wszystko wskazuje też na to, że wydawanie płyt w jednym labelu jest w Grindlandii nadal nielegalne, więc żeby być jak najbardziej prawilnymi, Human Cull niemalże i w tej kwestii dobiło do osiemnastki. Pozwólcie więc, że tu nadmienię tylko moje ulubione WOOAAARGH, zaś resztę, standardowo, znajdziecie w tagach.

Powyższym wstępem najprawdopodobniej wyczerpałem tygodniowy limit zbędnych słów. Human Cull zaś zbędnymi elementami gardzi i nie prezentuje niczego choćby przypominającego zapychacz. Przez cały odsłuch płyty będziesz bombardowany grindcore’ową przemocą w całkiem nowoczesnym stylu, i równocześnie z oldschoolowym podejściem. Agresja przybiera tu bardzo chaotyczną, powykrzywianą i morfującą postać. To znaczy, non stop cię bije, ale co chwila jakoś inaczej. Blood jest całkiem niepokojące. Baleful Foundation rozwalcuje cię jak naleśnik. Like an Emissary into the Abyss sprawia, że rzeczywiście trochę tak się czujesz. The Worms of God to po prostu obłęd. Think in Only Lies i Flesh mają dziwny styl, który określiłbym jako numetalowy, gdyby ten nurt nie kojarzył się tak źle. W każdym jednak wypadku Revenant zachwyca. Tu wszystko niszczy/gniecie/kosi/wybierz swój ulubiony czasownik do opisywania wpierdolu. Bez wątpienia to najdoskonalsze, co dotychczas nagrali. Również pod względem brzmienia, surowego i mocarnego.

To jedna z najlepszych płyt, jakie w tym roku przesłuchałem, może wręcz najlepsza. Jest idealnie skomponowana i podana. Kończę już, bo aż mnie nosi by puścić ją po raz kolejny.

Human Cull na Facebooku

 

Artykuł HUMAN CULL – „Revenant” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydany przez WOOAAARGH, Buriedinhell Records, Aural Onslaught Records, Anarchotic Records i Made In The Meth Lab siedmiocalowy splicior zawiera dwa utwory od Oblivionized i pięć od Human Cull. Trwa coś jakby osiem minut i składa się z przemocy, gniewu i ohydnego przeświadczenia o marności wszelkiej. Biały winyl, który do mnie doszedł (notabene, świetnie opakowany. Zarówno grafika zewnętrzna, jak i kopertowa podobają mi się jak produkcje studia The Asylum.) atakuje oczy skrytym z strony Oblivionized napisem „you’re a disgusting cunt and you deserve nothin”. W tych słowach jest zawarta cała idea muzy brytyjskiego trio.

Niby dwa utwory to niewiele, ale Ghost Of An Assault i Whore Dogs gwałcą słuchacza bardziej niż większość pełnych płyt. To jest muza pełna agresji i depresji jednocześnie. Oblivionized wylewa na odbiorcę ogromne wiadro wyciągnięte z szamba pogardy do ludzkości i siebie samego, wkurwienia na niemożność działania i pragnienia śmierci całego świata. To jest cholernie ostra muza, wielu osłuchanych w metalu gości pewnie uzna to za zbyt mocne. Dźwięki te najtrafniej określić jako techniczny deathgrind. Bardzo techniczny i bardzo grind. Muzyka jest szybka do oporu, pełna wszelkich treści i chaotyczna, a przy tym bardzo mądrze przemyślana i poskładana. Beszta słuchacza, wgniata w glebę treścią i rozwiązaniami muzycznymi. Atmosferę tą bardzo podkreśla wokalista brzmiący jak osoba krańcowo zmęczona życiem, rzucająca się w nagłym przypływie furii na wszystko wokół. Jest też bardzo dobrze dopasowany do reszty instrumentów (choć w mojej opinii brzmi to wszystko trochę za głucho) i dopełnia się z nimi. Zdaję sobie sprawę, że nie napisałem dużo o samych utworach. I nie napiszę, sami musicie je przeżyć. Nie dostaniecie taryfy ulgowej.

Human Cull wypada nie aż tak genialnie, ale słuchanie ich też potrafi człowieka ruszyć. Ta ekipa prezentuje już czysty, bardzo punkowy w korzeniach grindcore. Furiacki i bezpardonowy, bardziej agresywny, niż w przypadku Oblivionized. Znajdziecie tu elementy zalewające blastami, znajdziecie świetny motyw przewodni na Ignoring Fact i równie dobry Abandonment. Wszystko bardzo zacnie nagrane, nawet basu bym nie zmieniał. Problem tu polega na tym, że Human Cull zostawia poczucie niedosytu. Muzycznego (na pewno znacie uczucie, że coś powinno być dłuższe/inaczej zbudowane. To właśnie to), ale także emocjonalnego. I może to nie jest do końca wina chłopaków, że nie potrafią tak przeorać jak ich poprzednicy, może to tylko źle dobrana kolejność. Nie zmienia to faktu, że Oblivionized a Human Cull to jak Muhammad Ali a John Cena jeżeli chodzi o stan, w jakim cię zostawią. Zupełnie inny poziom bicia.

Pomimo tego, split i tak jest materiałem w moim odczuciu obowiązkowym. WOOAAARGH udostępnia wam go za darmo, zatem czym prędzej odpalajcie zalinkowany player. Sieka totalna.

Artykuł OBLIVIONIZED / HUMAN CULL – „This Septic Isle” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.