Artykuł Avenged Sevenfold – Wrocław (22.06.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Powiedzieć, że polska metalem stoi, to jak nic nie powiedzieć. Ten wyświechtany frazes zdaje się nie oddawać istoty rzeczy. W naszym kraju nietrudno znaleźć ludzi, którzy mają ambicje nagrywać własne spojrzenie na różne gatunki, romansując przy tym z natchnieniami pochodzącymi z wielu źródeł. Nie inaczej jest w przypadku projektu Kamila Bolesty, który starannie konstruuje utwory, sięgające wspomnieniami o trzy dekady wstecz. Na przestrzeni siedmiu kompozycji Svar zabiera słuchacza w podróż po meandrach melodyjnego black metalu, podsyconego inspiracjami pagan metalu. Nie za szybko, nie za wolno – tak w sam raz.

Album In the Land Called Night otwiera numer Through Lakes, Forests and Swamps. Solidny otwieracz, bez zbędnego rozmarzania się, od razu wprowadza na pierwszy plan ciężkie działa. Pierwsze skojarzenie? Wiodący riff przywodzi na myśl Wolves ov Siberia Behemotha. Bolesta ciągnie temat w podobnym kierunku, ustępując na chwilę melodyjnym solówkom, które zresztą stanowić będą nieodłączny element również kolejnych kompozycji.

To właśnie ku melodic black czy też death metalowi często przechyla się szala inspiracji. Stojący za projektem muzyk zerwał ze swoim podążaniem za stylistyką Mgły, która obecna była na dwóch epkach Svar. Tutaj za to nieco więcej Uady, nie tyle w wokalach, co w melodiach i riffach. Wszystko podrasowane westchnieniami do starego dobrego Dissection czy też ostatnich wydawnictw Thulcandry.

Mnogość wpływów i inspiracji z różnych zakątków spotyka się w kotle o nazwie In the Land Called Night. Tu w każdym numerze czuć, że artysta doskonale wiedział, jaką wersję siebie chciał zaprezentować światu. Świetnie buja The Essence of Decline, gdzie przewodni motyw od razu kojarzy się z tematem z serialu The Walking Dead. Nawet te ciut wolniejsze tempa w Heart of Stone, przypominające dokonania Imperium Dekadenz, robią robotę. Z kolei w kawałku Venomous Word of Virtue czuć ducha solowej twórczości Abbatha. Krótko mówiąc, Svar porywa słuchacza w podróż sentymentalną, będąc nie tyle zwyczajnym przewodnikiem, ile postacią kreującą alternatywną wizję ostatnich trzech dekad muzyki metalowej.

Debiutancki longplej krakowskiego one-man bandu to świetnie skomponowany, perfekcyjnie zagrany, a do tego również bardzo dobrze wyprodukowany hołd klasykom gatunku. To swoista lekcja nostalgii za minionymi czasami w wykonaniu młodego chłopaka, który „stare dobre czasy” pamiętać może jedynie z relacji starszych. Album In the Land Called Night to jednak wciąż bardzo świeże spojrzenie na metal ze szwedzkim melodic black metalem w centrum zainteresowania. Krążek, który może i nie namiesza, w żaden sposób nie zredefiniuje naszego spojrzenia na klasykę, ale zagwarantuje dobrą czterdziestodwuminutową inwestycję czasu.

Svar to projekt, któremu będę kibicował. Wam też radzę go sprawdzić. Jest to kawał dobrego metalu, a przy tym także jedna z lepszych polskich płyt 2024 roku.

Artykuł SVAR – „In the Land Called Night” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

In2Elements

fot. Natalia Krymska

Artykuł Tides From Nebula, In2Elements – Gdańsk (23.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Wielki Mrok

Soma

fot. Natalia Krymska

Artykuł Gruzja, Wielki Mrok, Soma – Gdańsk (23.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Odium Humani Generis

Zmarłym

fot. Natalia Krymska

Artykuł Arkona, Odium Humani Generis, Zmarłym – Gdańsk (15.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznę od krótkiej dygresji. Decyzja o rozwiązaniu formacji właśnie teraz wydaje się słuszna i w pełni zrozumiała, bowiem relacje między wszystkimi muzykami pozostają ponoć co najmniej dobre, wydany w tym roku podwójny album zatytułowany Heaven :x: Hell zyskał uznanie zarówno fanów, jak i krytyków, a sam Whibley ma 44 lata. To prawdopodobnie najlepszy wiek, by odpuścić sobie odgrywanie na żywo hitów kierowanych do nastolatków początku pierwszej dekady XXI wieku, bowiem lwią część owych numerów skomponowano ponad 20 lat temu, na długo zanim popularny frontman opuścił mury szkoły średniej.

Wróćmy do początku. Punktualnie o 20:45 z głośników poleciało legendarne T.N.T. pochodzące oczywiście z repertuaru AC/DC, czyli intro mające rozgrzać oczekujących. Nagle na scenę wtargnęło pięciu muzyków, rozpoczynając od Motivation połączonego zgrabnie z solówką gitarową oraz niemalże metalcore’owym breakdownem zapożyczonym ze słynnego 88 z kultowego albumu Chuck. Chwilę później zorientowałem się, że dolna część mojej szczęki po prostu opadła. To z powodu fantastycznej pirotechniki, a konkretniej: kilkupiętrowych, pionowych słupów ognia wzniecających się z różnych obszarów konstrukcji. Wtórowało im rewelacyjne nagłośnienie Atlas Areny. Oj, akustycy pracujący tego wieczoru w obiekcie zasłużyli na niemałą podwyżkę! Już od pierwszych dźwięków wszystkie instrumenty pozostawały odpowiednio selektywne, a wokal nieustannie przemierzającego estradę Derycka górował nad miksem. Co więcej, jego głos brzmiał dokładnie tak, jak na nagraniach zarejestrowanych w okolicach roku 2000.

Zaraz potem „poprawiono” innym klasykiem, czyli The Hell Song. Jak kończyć karierę, to z przytupem! Mimo że łódzka hala daleka była tego wieczoru od wyprzedania, żywiołowe reakcje publiczności nie zawiodły. Gromkie brawa, niekończące się oklaski i głośne śpiewanie refrenów towarzyszyły ekipie z Ontario przez cały czas trwania występu. Doceniał to także sam Whibley, który poinformował zgromadzonych, że Sum-41 przestaje działać, ale dzisiaj spotkaliśmy się tu wszyscy, by świętować dwadzieścia siedem lat kariery pełnej wzlotów i upadków.

Ponadczasowe evergreeny przeplatano nowszymi kompozycjami, dbając o odpowiedni mariaż pop-punku z późniejszym, bardziej metalowym obliczem zespołu. Niemniej najczęściej było nam dane usłyszeć utwory ze wspomnianego wyżej Chuck oraz najnowszego Heaven :x: Hell. Między kawałkami Deryck wielokrotnie pozwalał sobie na dłuższą konferansjerkę. Podkreślał, że owa sobotnia noc pozostaje szczególnie ważna tak dla fanów, jak i samych artystów. Nie zabrakło zachęcania do wspólnego skandowania poszczególnych partii wokalnych, synchronicznego podskakiwania na klasykach takich jak Fat Lip czy In Too Deep, niemalże intymnego wspominania momentów z kariery Kanadyjczyków, a także podziękowań charakterystycznym thank you, thank you, thank you, wypowiadanym również w akompaniamencie przygaszonych świateł.

To nie wszystko. Sum-41 zadbało o aspekt wizualny swoich ostatnich koncertów. W drugiej połowie setu za muzykami nagle zmieniła się gigantyczna, podwieszana płachta (ta pierwsza nawiązywała do ostatniego albumu kapeli), a później za podestem perkusyjnym pojawił się pozdrawiający środkowym palcem Bonesy, czyli wielka, dmuchana maskotka Kanadyjczyków, łypiąca zewsząd świecącymi w ciemności, czerwonymi oczyma. Oprócz wspomnianych wcześniej słupów płomieni (uruchamianych zresztą wielokrotnie), ze sceny poleciała także ogromna ilość konfetti i papierowych łańcuchów, a bezpośrednio za muzykami w pewnym momencie zaczął spadać… prawdziwy wodospad zimnych ogni.

Cały ten spektakl trwał ponad dwie godziny, a grupa jedynie dwukrotnie zniknęła za kulisy, by powrócić na kilka zamykających wieczór numerów. Największą konsternację stanowił bis numer dwa, mający miejsce już po długich pożegnaniach i ukłonach z estrady, kiedy sporo osób zaczęło się już kierować do wyjścia. Wtedy na odchodne zespół zagrał przedłużone So Long Goodbye, a po nim metalowe Welcome to Hell, spajające i tak doskonale wyważony set.

Na sam koniec pozostaje mi jedynie zaznaczyć, że w Łodzi Deryck Whibley wraz z kolegami udowodnili, że Sum-41 pozostaje w rewelacyjnej formie koncertowej i z całą pewnością byłoby w stanie dostarczać świetnych występów jeszcze przez kilka ładnych lat. Zgromadzone w nieoszczędzających się w headbangingu i wymachiwania gitarami artystach pokłady energii wciąż robią bowiem niemałe wrażenie. Kompletnie nie spodziewałem się aż tak mocnej formy od „podstarzałych” pop-punkowców.

Prywatnie jestem przekonany, że Kanadyjczycy będą powracać co kilka lat na pojedyncze koncerty (coś w stylu pojawiającego się to tu, to tam Slayera), jednakże każdy, kto nie dotarł listopadowego wieczoru do Atlas Areny, powinien żałować swojej nieobecności. Sam zapewne również bym tego żałował, czytając niniejszą relację.

Setlista:
Motivation / 88
The Hell Song
Over My Head (Better Off Dead)
No Reason
Out for Blood
Underclass Hero
War
Noots
Landmines
Dopamine
We’re All to Blame
Some Say
Screaming Bloody Murder
Walking Disaster
With Me
Makes No Difference
My Direction / No Brains / All Messed Up
Solówka perkusyjna Franka Zummo
Preparasi a salire
Rise Up
Pieces (Deryck grający na fortepianie)
Fat Lip
Still Waiting

Summer
Waiting on a Twist of Fate
In Too Deep

So Long Goodbye (przedłużona wersja)
Welcome to Hell

Artykuł Sum-41 – Łódź (09.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Oddland

Trope

fot. Natalia Krymska

Artykuł Soen, Oddland, Trope – Gdańsk (02.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Valkyrja

Impalement

Undead

fot. Natalia Krymska

Artykuł Marduk, Valkyrja, Impalement, Undead – Gdańsk (15.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Borknagar

Seth

fot. Natalia Krymska

Artykuł Rotting Christ, Borknagar, Seth – Gdańsk (01.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Celeste

Sunken

fot. Natalia Krymska

Artykuł Harakiri For The Sky, Celeste, Sunken – Gdańsk (21.06.2024) pochodzi z serwisu KVLT.