Fen – „Elemental (Part 1: Mourning Earth)”

Brytyjski Fen od lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli atmosferycznego black metalu z post-rockowym zacięciem. Album „Elemental (Part 1: Mourning Earth)” zapowiada kolejną podróż przez melancholijne pejzaże, monumentalne kompozycje i charakterystyczny dla zespołu klimat natury oraz egzystencjalnej refleksji. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier dzisiejszego dnia.

Noumena – „Maanääri”

Fiński Noumena wraca z nowym materiałem, który powinien zainteresować wszystkich sympatyków melodyjnego death metalu spod znaku Insomnium czy Omnium Gatherum. „Maanääri” ma szansę połączyć chwytliwe melodie z typowo fińską melancholią i ciężarem gitarowych riffów.

Mind Affliction – „No Future, No Light”

Po dziesięciu latach milczenia powraca polski Mind Affliction. Album „No Future, No Light” rozwija brzmienie zespołu na styku black i death metalu, oferując mroczną atmosferę, agresję oraz wyraźnie współczesne podejście do ekstremalnego grania. To bez wątpienia jedna z najważniejszych polskich premier tego tygodnia.

Deathgrave – „Hell Is Evil”

Amerykański Deathgrave pozostaje wierny brutalnemu połączeniu death metalu i grindcore’u. „Hell Is Evil” powinien przypaść do gustu fanom bezkompromisowego naporu, krótkich eksplozji agresji i brudnego, podziemnego charakteru ekstremalnej muzyki.

Street Tombs – „Existence Is Corruption”

Dla miłośników ciężkiego i oldschoolowego death metalu interesującą propozycją będzie nowy album Street Tombs. Już sam tytuł „Existence Is Corruption” zdradza zamiłowanie zespołu do dystopijnej tematyki i bezpośredniego, brutalnego przekazu.

Shabti – „Haze, Cacophony, and White Light”

Sympatycy bardziej wymagających form ekstremalnego metalu powinni zwrócić uwagę na Shabti. Album „Haze, Cacophony, and White Light” reprezentuje progresywny death metal, który stawia na technikę, niestandardowe aranżacje i rozbudowane struktury kompozycyjne.

Nethergate – „Sanguivoria”

Kolejną propozycją dla fanów technicznej odmiany death metalu jest „Sanguivoria”. Nethergate oferuje materiał skierowany do słuchaczy ceniących precyzję wykonania, skomplikowane partie instrumentalne i ekstremalną intensywność.

T.O.S. – „Heliophobic”

Na liście nie mogło zabraknąć czegoś dla fanów sludge’u i crustowego brudu. T.O.S. prezentuje album „Heliophobic”, który powinien zainteresować odbiorców szukających ciężkich riffów, nihilistycznego klimatu i surowej energii.

Teratum – „Ordnance of Spiritual Warfare” (EP)

Miłośnicy black/thrashowego uderzenia otrzymują dziś nową EP-kę Teratum. „Ordnance of Spiritual Warfare” zapowiada szybkie tempa, agresywne riffy oraz klimat inspirowany klasycznym ekstremalnym metalem przełomu lat 80. i 90.

Rapid – „Enter the Realm of Fire”

Zestawienie zamyka Rapid z albumem „Enter the Realm of Fire”. Połączenie black i speed metalu oznacza dużą dawkę energii, motorycznych riffów oraz bezpośredniego, oldschoolowego podejścia do gatunku. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów pierwszej fali ekstremalnego metalu.

To oczywiście tylko niewielki wycinek premier zaplanowanych na 21 sierpnia 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe wydawnictwa takich wykonawców jak Tokyo Blade, The Night Eternal, Oddland, Noveria, Fejd, Deceptor, Martyrium, Cobrafuma, Dysthymia czy Sylve. Jak zawsze warto samodzielnie przejrzeć pełną listę premier, ponieważ każdy piątek przynosi kolejne metalowe odkrycia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (24.07.2026): FEN, MIND AFFLICTION i osiem innych płyt, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Na nowym albumie Justin K. Broadrick i Ben Green ponownie rozwijają charakterystyczne dla Godflesh połączenie industrialnego chłodu, mechanicznej rytmiki, potężnego basu i przytłaczających gitar. „Decay” będzie następcą wydanej w 2023 roku płyty Purge.

Oba wydawnictwa wyrosły z tej samej obszernej puli kompozycji. Broadrick najpierw wybrał utwory najlepiej odpowiadające koncepcji „Purge„, natomiast pozostały materiał zamierzał opublikować jako kolejny album. Wydanie płyty opóźniło się jednak ze względu na poszukiwania odpowiedniej wytwórni oraz późniejsze zmiany wprowadzone przez muzyka do ukończonych już nagrań.

Broadrick przyznał, że wieloletni, intensywny sposób śpiewania w Godflesh przyczynił się do pogłębienia problemów zdrowotnych. Wcześniej muzyk poinformował także o zakończeniu działalności koncertowej zespołu. „Decay” ma być przedostatnim pełnowymiarowym wydawnictwem w historii formacji.

Nowy materiał obejmie sześć kompozycji. Otwierający promocję singiel „Living/Ending” przynosi ciężkie, zapętlone riffy, pulsujący bas i bezlitosną rytmikę automatu perkusyjnego, pozostając rozpoznawalnym rozwinięciem brzmienia, które Godflesh kształtuje od końca lat 80.

Tracklista:

1. Master and Slave
2. Living/Ending
3. Feral Colony
4. Fear of Man
5. Fodder
6. Consume Me

Artykuł Brytyjski GODFLESH zapowiada przedostatni album „Decay”. Premiera singla „Living/Ending” pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół z Mechelen od początku swojej działalności konsekwentnie rozwija własną muzyczną tożsamość, łącząc potężne, złożone struktury rytmiczne z melodyjnymi detalami i rozbudowaną atmosferą. W twórczości Hippotraktor intensywne, przytłaczające fragmenty przechodzą w momenty wyciszenia, by następnie ponownie eksplodować ciężarem i kontrolowanym chaosem.

„Oblivion Walker” pokazuje charakterystyczną dla grupy równowagę pomiędzy fizyczną siłą brzmienia a emocjonalną głębią. Utwór zapowiada album, na którym techniczne zaawansowanie nie staje się celem samym w sobie, lecz służy budowaniu atmosfery, narracji i napięcia.

Annihilist ma rozwinąć eksperymentalny kierunek obrany przez muzyków, łącząc monumentalny ciężar z selektywnością, przestrzenią i melancholią. Fundament kompozycji stanowi wizja gitarzysty Chiarana Verheydena, jednak ostateczny charakter materiału został ukształtowany przez współpracę wszystkich pięciu członków zespołu.

Choć Hippotraktor najczęściej kojarzony jest z progressive metalem, post-metalem i sludge metalem, muzycy unikają zamykania swojej twórczości w sztywnych ramach. Na nowym wydawnictwie rytmiczna złożoność spotyka się z filmową atmosferą, wyrazistym groove’em oraz bardziej intymnymi i melancholijnymi fragmentami.

Album otworzy kompozycja „I Breathe, I Am„, natomiast całość zwieńczy zdekonstruowany finał „A Different Now„. Według zapowiedzi „Annihilist” ma być materiałem jednocześnie ciężkim, progresywnym i emocjonalnym, ale pozbawionym niepotrzebnej technicznej demonstracyjności.

Tracklista:

1. I Breathe, I Am
2. Courageous Apathy
3. Builder of Eden
4. Oblivion Walker
5. Annihilist
6. Everything Is Permissible
7. A Different Now

Artykuł HIPPOTRAKTOR zapowiada album „Annihilist”. Posłuchaj singla „Oblivion Walker” pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór ‘Radical Mystic’ zapowiada koncept album „Ama Nesciri”, opowiadający historię Mistyka rozdzieranego przez konflikt pomiędzy postrzeganym światem, a jego własnymi potrzebami duchowymi. Płyta podejmuje temat powszechnej ludzkiej potrzeby duchowości w każdym jej wymiarze, nawiązując do światowych religii i filozofii. W utworze ‘Radical Mystic’ tytułowa postać Mistyka rozpoczyna swoją podróż ku oświeceniu, jednak porywczość serca i zelotyzm kierują ją blisko religijnego fanatyzmu. Tekst utworu zainspirowany jest sufizmem, a w szczególności konceptem dążenia do świętości, aby stać się „walim” – filarem wiary, którego modlitwy podtrzymują świat.

Utwór ‘Radical Mystic’ zapowiada wydanie drugiego albumu backbone „Ama Nesciri”, który ukaże się w październiku 2026 r.

Artykuł BACKBONE prezentuje singiel „Radical Mystic” zapowiadając płytę „Ama Nesciri” pochodzi z serwisu KVLT.

Dość szybko okazało się jednak, że panowie mają w zanadrzu więcej niż jedną sztuczkę. Modus operandi Hemelbestormer to rzeczywiście post metal, dodam, że z bardzo śladowym użyciem wokalu. W tych delikatniejszych fragmentach słuszne będą więc skojarzenia z post rockiem, gdzie indziej będzie bardziej progresywnie czy doomowo, a w niektórych miejscach (na przykład w Tiur) kwartet pokaże odrobinę inspiracji podchodzących pod black metal.

Każda z ośmiu przygotowanych przez zespół kompozycji, nazwanych imionami etruskich bogów, stanowi osobną podróż przez niezbadany wszechświat. Budowanie klimatu to jedna z jaśniejszych stron The Radiant Veil – Belgowie doskonale łączą delikatne pasaże z ciężkimi, przygniatającymi wręcz uderzeniami, brutalne uderzenia kontrastują z łagodnymi partiami, a pojawiające się tu czy tam syntezatory przypominają, że planeta Ziemia jest już daleko poza zasięgiem słuchacza. Mimo początkowych obaw, że liczące sobie ponad 10 minut instrumentale mogą mnie znużyć, nic takiego nie miało miejsca, zapewne dzięki wspomnianemu już niewielkiemu (ale jednak) użyciu wokali. Sądzę jednak, że nie jest przypadkiem to, że to właśnie te kompozycje, w których możemy usłyszeć Filipa Duponta czy Philipa Jamiesona (z zespołu Caspian) wypadają zdecydowanie najlepiej – ze szczególnym naciskiem na Turms, w którym łagodny śpiew wznosi tę kompozycję poziom wyżej od pozostałych. W takim Cel dostaniemy za to ciężki growl, tak więc nawet przy znikomym użyciu głosów formacja potrafi zamieszać. Nie będę jednak ukrywał, że drobny niedosyt pod tym względem jest, i nie obraziłbym się, gdyby w przyszłości zespół nieco odważniej postawił na wokal.

Czwarty pełniak Hemelbestormer zasila pokaźną grupę udanych wydawnictw wypuszczonych przez Pelagic Records. Dość pokaźny metraż okazał się niezbyt odczuwalny, The Radiant Veil płynęło sprawnie i naturalnie, zabierając mnie w interesującą przygodę bez potrzeby opuszczania kanapy. Obecnie patrzę na moje dotyczące go obawy z pewnym politowaniem – przecież to post metal z Belgii, to nie miało prawa być słabe. Jeśli macie godzinę z haczykiem, którą możecie w pełni poświęcić na skupienie się na odtwarzanej płycie, to ja wam ubiegłoroczny album kwartetu gorąco polecam – raczej nie pożałujecie.

Artykuł HEMELBESTORMER – „The Radiant Veil” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Amerykański Dreadnought, jedna z najbardziej nieoczywistych i wymykających się gatunkowym schematom formacji współczesnej sceny metalowej, powraca z nowym materiałem. Zespół udostępnił właśnie singiel „The Archive”, zapowiadający nadchodzący album „Wars Of Spirit // Wards Of Light”.

Nowemu utworowi towarzyszy teledysk, który doskonale oddaje atmosferę kompozycji. Klip utrzymany jest w filmowej, klimatycznej estetyce, podkreślając charakterystyczne dla zespołu połączenie ciężaru, przestrzeni i progresywnej wyobraźni.

Obejrzyj teledysk do „The Archive”

Utwór pochodzi z nadchodzącego albumu „Wars Of Spirit // Wards Of Light”, który ukaże się nakładem Vesperian. Według zapowiedzi będzie to najbardziej wyrazisty i jednocześnie najbardziej przełomowy rozdział w dotychczasowej działalności zespołu.

Na nowym wydawnictwie Dreadnought rozwija swoje charakterystyczne podejście do ciężkiego grania, wzbogacając je o syntezatory oraz elementy elektroniki. Materiał ma łączyć bezpośredniość kompozycji z rozbudowanym, atmosferycznym charakterem, a za produkcję odpowiada Julius Mauranen, znany między innymi ze współpracy z Oranssi Pazuzu.

Sami muzycy określają swoją twórczość mianem „World Building Metal Ethera”, podkreślając, że ich celem jest budowanie rozległych, wielowymiarowych muzycznych światów wykraczających poza tradycyjne ramy metalu.

Dreadnought zapowiada „Wars Of Spirit // Wards Of Light”

Nadchodzący album ma połączyć chaos, melodyjność i potężną dawkę emocji, prezentując jednocześnie najbardziej dopracowane i ambitne oblicze zespołu. Jeśli „The Archive” jest reprezentatywną zapowiedzią całości, fani progresywnych i eksperymentalnych odmian ciężkiej muzyki zdecydowanie mają na co czekać.

Artykuł DREADNOUGHT prezentuje nowy singiel „The Archive” wraz z teledyskiem pochodzi z serwisu KVLT.

Amerykańska instrumentalna formacja If These Trees Could Talk powraca z nowym albumem zatytułowanym „The Hidden Hand”, który ukazał się 10 lipca 2026 roku nakładem Metal Blade Records.

O nowej płycie „The Hidden Hand”

Na nowym materiale muzycy skupili się przede wszystkim na budowaniu potężnego, przestrzennego brzmienia. Trzy gitary pracujące w różnych zakresach częstotliwości tworzą wielowarstwowe kompozycje, które funkcjonują niczym ścieżka dźwiękowa do nieistniejącego filmu. Efektem jest pełna emocji instrumentalna podróż, balansująca pomiędzy kontemplacją a eksplozjami gitarowej energii.

„Fascynuje nas to, co niewyjaśnione i niepoznawalne, szczególnie w obszarach wpływu, kontroli i przewodnictwa. Symbole oraz znaki ukryte na widoku są dostępne wyłącznie dla tych, którzy naprawdę ich szukają” – wyjaśnia perkusista Zack Kelly, współzałożyciel zespołu.

Wśród najważniejszych momentów albumu znajduje się „Blurry Creatures”, oparty na monumentalnych riffach, ambientowych gitarach oraz dynamicznych kontrastach. Z kolei „Sea Of Glass” prezentuje bardziej melodyjne i melancholijne oblicze grupy, prowadząc słuchacza przez rozległe krajobrazy dźwiękowe przed emocjonalnym finałem.

Na uwagę zasługuje również utwór „Metanoia”, który wyróżnia się inspiracjami sięgającymi estetyki lat osiemdziesiątych. Progresywne partie gitarowe, pulsująca sekcja rytmiczna i rozbudowana solówka przywołują skojarzenia z klasycznym stylem Davida Gilmoura.

„The Hidden Hand” w streamingu oraz formie fizycznej

Najnowsza płyta jest dostępna do odsłuchu na popularnych platformach streamingowych oraz w formie fizycznej:

• Lava Red Marble (USA)
• Solar Flare Marble (USA)
• Purple Galaxy Marble (USA)
• 180g Black (Europa, limit 1000 szt.)
• Tropical Sunset Marble Orange/Purple/White (Europa, limit 500 szt.)
• Orange Oxblood Merged (Europa, limit 250 szt.)
• CD digipak

Tracklista „The Hidden Hand”

1. Archons
2. Moon Machine
3. Sea of Glass
4. Blurry Creatures
5. Silence Between Mountains, Pt. 1
6. Silence Between Mountains, Pt. 2
7. Metanoia
8. Flim
9. Endlessly Connected

Artykuł Post-rockowy IF THESE TREES COULD TALK wydał nowy album „The Hidden Hand” pochodzi z serwisu KVLT.

Nazwa zespołu nie jest przypadkowa. Jak można przeczytać w opisie grupy:

„Złocień to kwiat o wielu znaczeniach. Dla jednych symbolizuje stratę i smutek, dla innych długowieczność i radość. Podobnymi kontrastami staramy się operować w naszej muzyce”.

Nowy utwór „Egida” przygląda się skomplikowanej i bezwarunkowej relacji człowieka ze światem. Kompozycja stawia pytania o granicę pomiędzy opieką a zaniedbaniem, budując napięcie za pomocą współpracujących ze sobą gitar, organów Hammonda oraz precyzyjnej sekcji rytmicznej.

„Egida” przygląda się trudnemu i bezwarunkowemu uczuciu do świata. Stawia pytania o granicę między opieką a zaniedbaniem.

Pod względem stylistycznym utwór osadzony jest w estetyce post-metalu, nie stroniąc jednocześnie od blackmetalowych wpływów. To kierunek, który zespół zamierza rozwijać również w kolejnych wydawnictwach.

Jak sami muzycy podkreślają:

„Jest w nas sporo post-metalu, jednak wspomagamy się również wpływami z black metalu i sludge’u”.

Brzmienie zespołu Złocień opiera się na zestawieniu przeciwieństw. Zespół zestawia brudne, ciężkie riffy, blasty i tremolowe partie gitar z bardziej przestrzennymi oraz spokojniejszymi fragmentami. Ważnym elementem ich muzyki są również organy Hammonda, które nadają kompozycjom charakterystycznego klimatu.

„Egida” jest drugim opublikowanym utworem grupy. Na jesień 2026 roku zespół planuje pierwsze koncerty, a także premiery dwóch kolejnych singli.

Premiera i pre-save

Od 15 lipca 2026 roku singiel „Egida” jest dostępny we wszystkich najważniejszych serwisach streamingowych.

Artykuł ZŁOCIEŃ: post-metalowa formacja z Wrocławia prezentuje nowy singiel „Egida” pochodzi z serwisu KVLT.

UNVERKALT prezentuje teledysk do „Ænæ Lithi”

Tytuł „Ænæ Lithi” można przybliżenie przetłumaczyć jako „Wieczne Zapomnienie”. Utwór odnosi się do tragicznych wydarzeń z lat 1914-1923, kiedy greckie społeczności zamieszkujące Pont, Jonię i Trację Wschodnią były poddawane prześladowaniom, deportacjom i masowym mordom w schyłkowym okresie Imperium Osmańskiego.

Muzycznie kompozycja łączy pełne napięcia dysonanse, monumentalne partie perkusji oraz tradycyjne instrumenty, takie jak klarnet czy qanun. Całość dopełniają greckojęzyczne teksty wykonywane przez wokalistkę Dimitrę Kalavrezou, nadające utworowi wyjątkowo osobisty i emocjonalny charakter.

Teledysk został wyreżyserowany i zmontowany przez gitarzystę zespołu Themisa Ioannou. Klip wykorzystuje autentyczne fotografie dokumentujące wydarzenia związane z Katastrofą Małoazjatycką.

„To dla mnie ogromny zaszczyt stworzyć i udostępnić ten teledysk. Historia stojąca za utworem ‘Ænæ Lithi’ jest dla mnie bardzo osobista, ponieważ stanowi część historii mojej rodziny. Dedukuję go mojej ukochanej babci i ojcu, których nie ma już z nami. Ten film jest dla nich oraz dla milionów ludzi, którzy stracili życie lub zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów podczas i po Katastrofie Małoazjatyckiej” – komentuje Themis Ioannou.

Utwór pochodzi z albumu Héréditaire, który ukazał się 27 lutego 2026 roku nakładem Season of Mist.

Powstały w 2017 roku UNVERKALT tworzą muzycy związani zarówno z Niemcami, jak i Grecją. Grupa szybko zwróciła na siebie uwagę debiutanckim albumem L’Origine du Monde, a kolejny materiał A Lump of Death: A Chaos of Dead Lovers ugruntował jej pozycję na scenie post-metalowej. Najnowszy Héréditaire jest pierwszym wydawnictwem zespołu dla Season of Mist i jednocześnie najambitniejszym dziełem w jego dorobku.

Na nowym albumie zespół rozwija swoje charakterystyczne połączenie atmosferycznego post-metalu z blackmetalową agresją, wzbogacając brzmienie o ekstremalne wokale, mroczne tekstury i jeszcze większy ładunek emocjonalny. Wśród gości pojawia się również Sakis Tolis (Rotting Christ się wokalnie w utworze „I, The Deceit”.

Tracklista „Héréditaire”

1. Die Auslöschung
2. Oath Ov Prometheus
3. Ænæ Lithi
4. A Lullaby for the Descent
5. Penumbrian Lament
6. Introjects
7. I, The Deceit (feat. Sakis Tolis)
8. Death is Forever
9. Maladie de l’Esprit

Artykuł UNVERKALT prezentuje poruszający klip do „Ænæ Lithi” z albumu „Héréditaire” pochodzi z serwisu KVLT.

Stało się – Blindead w końcu powrócili na całego. W mocno przemeblowanym „nowym-starym” składzie i pod delikatnie zmodyfikowaną nazwą, ale powrócili. Wydana dwa lata temu niezbyt satysfakcjonująca (przynajmniej mnie, choć Let Them Speak na zawsze w serduszku) EPka Vanishing okazała się jedynie odpowiednikiem strzału ostrzegawczego i czymś na przeczekanie piekiełka wydawniczego, w którym ugrzązł ich zapowiadany dużo wcześniej pierwszy pełniak. Koniec końców udało się wszystko spiąć, a krążek Deuterium dzięki Mystic Production oraz Peaceville Records ujrzał w ubiegłym miesiącu światło dzienne.

Panowie podzielili opowiadaną na płycie, ewidentnie nawiązującą do trudnych lat Mateusza Śmierzchalskiego, historię o traumie, izolacji, walce z demonami oraz odrodzeniu na trzy rozdziały. Najlepsze co mają do zaoferowania umieścili na początku – dwuczęściowe Immersion prezentuje każdego asa w rękawie zespołu, i to nie w pigułce (łącznie ponad 18 minut). Bryluje przede wszystkim powracający do zespołu Patryk Zwoliński, którego potężny growl ma moc zrywania dachów, a pełen emocji czysty śpiew nadal jest bardzo miły dla ucha. Ciosane przez Havoca riffy wgniatają w podłogę, ocierając się w „dwójce” o death metal, a nieinwazyjne użycie przez niego syntezatorów oraz klawiszowe intro Immersion I oraz outro Immersion II Ojerssona dokładają ogromną cegłę do ponurego klimatu budowanego przez zespół. Klimatu, z którym nie do końca współgrał mi śpiewany przez byłego członka Tiamat czy Katatonii przebojowy refren otwierającej płytę kompozycji. A przynajmniej tak było na początku, bo z kolejnymi odsłuchami Deuterium łyknąłem każdy element obu „Immersji” bez popitki. Więcej wytchnienia przynosi zaśpiewany wyłącznie przez Szweda, nawiązujący do Ascension, delikatny Wither, swoją drogą najkrótszy na płycie. Dziesięciominutowy Worst Laid Plans to po raz kolejny cała paleta możliwości kapeli – miażdżący ciężar, równie ciężki klimat i całkiem nośny refren, w środku chwila wytchnienia równoważąca te przytłaczające doznania tylko po to, aby za chwilę znowu uderzyć – i już wiem, że odrodzenie Blindead to jedna z najlepszych rzeczy, jakie w ostatnich latach przydarzyły się polskiej scenie. No i na pewno jedna z najlepiej wyprodukowanych – brzmi to naprawdę znakomicie.

Dwie kolejne kompozycje budzą we mnie nieco mieszane odczucia. Numer tytułowy broni się według mnie głównie refrenem, pozostała jego część ponownie flirtuje z death metalem, lecz tym razem zróżnicowanie kompozycji nie jest tak bogate, jak w przypadku Immersion II, przez co na tle poprzednich kawałków wypada według mnie dość blado. Podoba mi się za to znacznie lżejszy, powiedziałbym nawet, że w dużej mierze prog-rockowy Towards the Dark, który został zaprezentowany już w 2022 roku. Ta jego lekkość mocno odstaje jednak od pozostałej zawartości Deuterium, traktuję go więc jako dowód drogi przebytej przez nową odsłonę Blindead od wtedy do dziś. Wieńczący album You Are the Universe, po nieco przerażających, zdehumanizowanych dźwiękach szybko kieruje się na „afflictionowe” tory – ten klimat fani zespołu rozpoznają momentalnie. Nie radzę jednak mocno skupiać na porównywaniu go z tamtym krążkiem, bo to niestety nie te buty. Zamiast tego polecam wsłuchać się w wokal i docenić, jak znakomicie jest to zaśpiewane. Szkoda, że tak krótkie – blisko dwie trzecie tych sześciu minut to pełniące rolę outra urokliwe klawisze Ojerssona.

Od pierwszej zapowiedzi tej płyty minęło tyle czasu, że hype na wielki comeback Blindead zdążył już bardzo mocno opaść. Na szczęście przygotowany przez zespół materiał szybko wzniecił we mnie tamtą podjarkę. Być może nie jest to album bez wad, jest on jednak tak dobry, że z niecierpliwością wyczekuję tego, co jeszcze uda się temu składowi stworzyć – a jestem przekonany, że stać ich na jeszcze więcej niż zaprezentowali przy okazji Deuterium. Niezmiernie mnie cieszy, że nowa płyta chłopaków dołącza do grona wydawnictw, przy których Niewiosna wygląda jak przykry wypadek przy pracy. Mam nadzieję, że uda mi się w tym roku sprawdzić ten materiał na żywo w trakcie jesiennej trasy koncertowej i tych wszystkich, którzy dotarli do końca tej recenzji przy okazji gorąco zachęcam do zainteresowania się tymi sztukami.

Ocena: 8.5/10

OKIEM REDAKTOR JOANNY

Wydawnictwa Blindead, we wszystkich dotychczasowych odsłonach, od dnia ujrzenia światła dziennego są dla mnie wydarzeniami zapisanymi w popisanym, wyświechtanym kalendarzu. Oczywiście śledzę i przeżywam wszystkie przetasowania zespołowe, ale nie będę ukrywać, że są to dla mnie raczej side stories, bowiem niezmiennie przyciągają mnie dwa z najważniejszych czynników, czyniących ten zespół wyjątkowym na tle innych – koncept i wokal. Nie jest tajemnicą, że technicznie muzycy Blindead, czy to pod tym szyldem, czy w innych projektach, błyszczą i właściwie nie można im niczego zarzucić. Mnie jednak od zawsze bardziej interesuje to drugie dno każdej płyty. To właśnie zabiera moją uwagę, tym razem również.

Historię resetu Blindead do Blindead 23 pomijam z premedytacją. Powiedziano już o niej wszystko, i to z nawiązką. Jeśli ktoś jest zainteresowany co tu się wydarzyło w szczegółach, odsyłam do licznych wywiadów z zespołem. W kwadratowym zakręcie dochodzę do prostego wniosku: Patryk Zwoliński, kreślący muzyczne opowieści, w duecie z Mateuszem Śmierzchalskim stanowią kręgosłup kolejnego wcielenia zespołu, który wszedł dokładnie w to miejsce, które mnie zatrzymało przy nich na dłużej, choć EPka Vanishing nie bardzo zwiastowała taki obrót sprawy. Skupiając się natomiast na meritum nowej płyty Deuterium, wydanej przez legendarną wytwórnię Peaceville, a nagranej trzy lata temu w szwedzkim studiu Gröndahl, mogę wydać werdykt od razu – to kawał doskonałej współpracy kilku doświadczonych muzyków wysokiej klasy, ułożonej w przemyślaną, konsekwentną całość.

Sam kolektyw, zawiązany przy tworzeniu Deuterium, na papierze sprawiał wrażenie supergrupy. Roger Öjersson – znany z Tiamat i Katatonii, Vinicius Nunes – brazylijski multiinstrumentalista sesyjny, Maciej Janas – gitarzysta ukochanej przeze mnie Ketha, plus Paweł „Pavulon” Jaroszewicz – perkusyjna maszyna i trzon kilku zespołów. W tym całym personalnym tyglu Śmierzchalski i Zwoliński pozostali osią projektu i wszystko zaczęło się układać. Już przy pierwszym kontakcie z płytą można było z czystym sumieniem założyć, że miks osobowości i doświadczeń muzyków zwyczajnie musiał zadziałać. Ale znowu – to nadal side story.

Przede wszystkim wyjdę nieco naprzeciw mojemu redakcyjnemu koledze w kwestii numerów, które jego zdaniem odstają od całości. Moje subiektywne nieobiektywne odczucia są zgoła inne – tutaj każdy element ma swoje miejsce i swoją rolę, a nawet jeśli tempo narracji na moment się zmienia, to dla mnie ma to sens. Absolutnie świetnie wypada duet wokalny. Bujający, niemal hipnotyzujący głos Öjerssona znakomicie współgra z rozwścieczonym, niemal zwierzęcym rykiem Zwolińskiego, albo z tą jego ponurą, jedyną w swoim rodzaju melancholią. To jest dialog dwóch wokalistów, dwóch osobowości, które wzajemnie się uzupełniają. Szczególnie Immersion i rozbudowane Immersion II wybijają się mnogością pomysłów, wyważeniem ciężaru i przestrzeni oraz zwyczajnie fajnymi rozwiązaniami kompozycyjnymi. To właśnie te momenty, w których najlepiej słychać bogaty warsztat muzyków, przy czym to nie są popisówki, nie rywalizują, a faktycznie budują dramaturgię kompozycji. Moim faworytem pozostaje jednak utwór zamykający album. Tutaj Blindead 23 brzmi najpełniej – fajny haczyk z riffem, napięcie, opowieść o podróży w głąb siebie, konfrontacji z własnymi demonami, najciemniejszymi emocjami i chwilami, w których człowiek grzęźnie w bezradności, aż w końcu przestaje z nią walczyć. To w prostym równaniu próba spojrzenia na własne słabości ze zrozumieniem i pogodzenia się z tym, że współistnieją. Po godzinie dociążania, wpuszczania na chwilę powietrza, gęstniejącego klimatu, You are the universe nie jest jednoznacznym happy endem, ale odpuszczeniem i zaakceptowaniem wszystkiego, czego nie można już zmienić, ze wszystkim tym, co czasami przytłacza i nie pozwala wypłynąć na powierzchnię. Sam koncept w dużej mierze wyrasta z osobistych doświadczeń Mateusza Śmierzchalskiego, niemniej zachowuje swego rodzaju uniwersalność. Każdy nosi w sobie światło i ciemność, a której z tych sił pozwolimy ostatecznie przejąć ster, zależy wyłącznie od nas.

Na podsumowanie zostaje mi słowo o produkcji. Nie do końca kupuję wyeksponowane wokale, cofnięte gitary i wyczyszczony sound. Nie traktuję tego jako minus płyty – to raczej kwestia mojego upodobania do większej ilości brudu w tak rozbudowanych kompozycyjnie albumach. Zdaję sobie sprawę, że stoję tu raczej w kontrze do większości opinii, dlatego zostawiam ten drobny zgrzyt bardziej pod własnym nosem niż pod adresem zespołu.

Artykuł BLINDEAD 23 – „Deuterium” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.