Cryptopsy

Artykuł Cryptopsy, Terror, Vulvodynia – Kraków (30.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

27.03.2026 – Warszawa, Klub Potok
28.03.2026 – Toruń, Kombinat Kultury
10.04.2026 – Płock, Rock 69
11.04.2026 – Kraków, Garage Pub
17.04.2026 – Tarnów, Piwnica Przepraszam
25.04.2026 – Legnica, Spiżarnia
16.05.2026 – Sosnowiec, Komin Café
02.10.2026 – Słupsk, Motor Rock Pub
03.10.2026 – Poznań, Pod Minogą
09.10.2026 – Gorzów Wlkp., Magnet OffOn
10.10.2026 – Szczecin, CK Krzywy Gryf
17.10.2026 – Łódź, Klub Wooltura
24.10.2026 – Jarocin, Spichlerz
07.11.2026 – Warszawa, Klub Mechanik
13.11.2026 – Białystok, Sześcian
14.11.2026 – Suwałki, Black Pub Komin
21.11.2026 – Cvikov (CZ), Pivovar Cvikov
22.11.2026 – Wrocław, Liverpool
27.11.2026 – Tychy, Underground Pub
04.12.2026 – Gdańsk, Doki 4

O projekcie:

Hipnotyzujący koncert, który przeniesie Cię w świat TOOL – na żywo! Czy jesteś gotów na wieczór pełen transu, emocji i progresywnej mocy? PUSHIT to międzynarodowy zespół, który z pasją i szacunkiem oddaje hołd twórczości TOOL. Szczera interpretacja zachowująca charakter, precyzję i energię.

Bilety na koncerty dostępne są na stronie stage24.pl

Artykuł Trasa koncertowa Pushit – Tool Tribute Band pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Atheist, Origin, Gorgatron, Death Rattle, Infested Angel – Kraków (05.09.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

 
Decapitated

Artykuł Decapitated, Cryptopsy, Warbringer, Carnation – Kraków (23.05.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł AC/DC powraca do Europy tego lata z POWER UP TOUR ! pochodzi z serwisu KVLT.

Sposobność do zrealizowania misternego planu nadarzyła się przy okazji trasy promującej jego ostatni album – Wild God. Mimo, że mój wyjazd na czwartkowy event do Łodzi stał pod znakiem zapytania niemal do ostatniej chwili, finalnie (po częściowo improwizowanej organizacyjnie i logistycznie podróży) udało mi się szczęśliwie zameldować w Atlas Arenie jeszcze przed zaplanowaną w roli supportu grupą Dry Cleaning.

Los zespołów występujących przed artystami pokroju Nicka Cave’a & the Bad Seeds jest dolą słodko-gorzką. Z jednej strony daje on szansę na przyspieszony wzrost popularności, z drugiej zmusza do konfrontacji z publiką, której wymagania i oczekiwania nie pozostawiają zbyt szerokiego marginesu bezpieczeństwa. Dry Cleaning poradzili sobie z tym zadaniem poprawnie, choć była to w przeważającej mierze zasługa instrumentalistów. Idea, polegająca na zabawie kontrastem między żywiołową i nośną muzyk oraz bardzo stonowanym zachowaniem wokalistyki (a raczej recytatorki tekstów) Florence Shaw, działała dobrze przez dwa, może trzy numery, jednak w dłuższej perspektywie sprowadziła show do dość jednowymiarowego i momentami nieco zbyt monotonnego performance’u. Z drugiej strony skłamałbym mówić, że nie uśmiechałem się pod nosem, obserwując poczynania gitarzystów grupy, ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedzialnego za partie basowe Lewisa Maynarda, który grał na scenie swój własny, mały spektakl. Koncert sprowadził się więc do pożytecznie spędzonych trzech kwadransów, do efektu opadu szczęki bynajmniej jednak nie doszło.

Siadając do napisania relacji z występu gwiazdy wieczoru, obiecałem sobie dołożyć wszelkich starań, by unikać górnolotnych słów, kwiecistych porównań i języka opartego na wyrażaniu niepohamowanej ekscytacji (jest go wystarczająco dużo w niezliczonych relacjach, które można już od kilku dni znaleźć w sieci). Dwóch określeń uniknąć w kontekście Nicka Cave’a jednak nie sposób – są nimi charyzma i magnetyzm. Te składowe najlepiej charakteryzują moim zdaniem to, jaką bronią posługuje się na scenie australijski muzyk. Pewien czar i niewymuszona gracja bije od niego niezależnie, czy w danym momencie śpiewa stonowane ballady, przygrywając na fortepianie, czy daje się ponieść scenicznemu wzburzeniu, przypominającemu o jego punkowo-rockowym rodowodzie. Zadziwia też łatwość z jaką Cave przeobraża się, zmienia emocjonalne akcenty i żongluje nastrojami, huśtając nimi nawet w ramach poszczególnych utworów. Dowiodły tego podczas czwartkowego koncertu choćby Jubilee Street (z niespodziewaną eksplozją energii w drugiej części), Conversion (wykrzykiwane na przemian „you’re beautiful!” i „stop!” stały się później motywem przewodnim występu), czy White Elephant, w którym wokalista zdawał się wcielać w rolę nawiedzonego kaznodziei, głoszącego ewangelię końca świata.

Ukazanie na scenie wielu twarzy, w najmniejszym stopniu nie wpływało na autentyczność przekazu – wręcz przeciwnie, słuchając i obserwując muzyka w koncertowym wydaniu ma się przekonanie, że wszystko o czym mówi i śpiewa, wynika bezpośrednio z niego i jego (w dużej mierze ciężkich i traumatycznych) przeżyć. Doświadczeń, które pozwalają mu być jednocześnie szalonym rockmanem, pełnym zadziorności i muzycznej złości (From Her to Eternity, Tupelo, The Mercy Seat) jak i skromnym, nieukrywającym swoich emocji i wyrażającym potrzebę bliskości drugiego człowieka wrażliwcem (Long Dark Night, Cinnamon Horses, czy Into My Arms). Trudno w takich chwilach nie podążać emocjonalnym nurtem, szczególnie, gdy wokół siebie ma się setki rozentuzjazmowanych współuczestników muzycznej ceremonii.

Ba, relacje między publicznością i jej idolem, to w tym przypadku całkowicie osobny temat. Reakcje słuchaczy, ich zaangażowanie i oddanie są naprawdę niezwykłe. Cave umiejętnie wspomniane impresje generuje i skutecznie je podsyca – zarówno wtedy, gdy snuje ze sceny opowieści i sprzedaje dyskretne uśmiechy, nawiązując kontakt wzrokowy z wybranymi fanami, pozornie nonszalancko przechadza się krawędzią sceny i tylko delikatnie ociera o wyciągnięte w jego kierunku dłonie, ucisza niesfornych fanów, by po chwili podarować im autografy, jak i wtedy, gdy całkowicie oddaje się interakcji i beztroskiej zabawie z publicznością, kilkukrotnie w trakcie koncertu (dosłownie) się w niej zanurzając. Trudno nie przyznać racji tym, którzy właśnie w tym aspekcie upatrują największej siły występów artysty.

By nie było jednak tak, że na scenie widoczny był tylko frontman grupy – słowa uznania należą się także pozostałym muzykom Bad Seeds (w tym uczestniczącym w europejskiej trasie w roli zastępcy Martyna Casey’a Colinowi Greenwoodowi) i ekipie chóru, dzięki którym koncert przybrał formę pełnoprawnego spektaklu. Zresztą – cichym bohaterem wydarzenia był dla mnie również Warren Ellis, który potrafił skutecznie skraść znaczną część mojej uwagi. Niezależnie, czy odpowiadał w danym momencie za partie klawiszy, wygrywał gitarowe melodie, śpiewał anielskie partie, czy szalał, sięgając po skrzypce – w każdej chwili występu był znakomity. Szczególnie urzekły mnie w jego przypadku dwa momenty – ten, w którym zbliżenie kamery na telebimie ukazało krople potu skapujące z jego twarzy (co zdawało się symbolicznie podkreślać zaangażowanie, z jakim akompaniuje swojemu przyjacielowi), jak i ten w którym Cave obdarzył go życzliwym uściskiem, nagradzającym jego starania.

Na pochwałę zasługuje też nagłośnienie i produkcja samego koncertu. Prosty zabieg, polegający na wyświetlaniu na ekranach różnych ujęć z sceny w monochromatycznej barwie, dodało występowi szczególnego klimatu, którego peak przypadł na wykonanie wzruszającego I Need You. Nick Cave spoglądający prosto w kamerę, zdający się śpiewać tę kompozycję każdemu z obecnych z osobna, jeszcze na długo pozostanie w mojej pamięci.

Niezwykłych momentów nie brakował oczywiście także w innych kompozycjach (znakomite O Children, Bright Horses, Conversion, Carnage, poświęcony pamięci Anity Lane O Wow O Wow (How Wonderful She Is), czy The Weeping Song), trwającego blisko 3 godziny (!) występu.

Niecodzienne doświadczenie i poczucie uczestnictwa w czymś wyjątkowym – takie przemyślenia towarzyszyły mi podczas podróży powrotnej z łódzkiej Atlas Areny. Z czystym sumieniem mogę przyznać, że zbór pod wezwaniem Nicka Cave’a powiększył się tego wieczoru o jeszcze jednego orędownika.

(fot. Justi Szadkowska – pełna fotorelacja tutaj.)

Artykuł Nick Cave & the Bad Seeds – Łódz (10.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Każda z kapel reprezentowała inną muzyczną bajkę, wspólnym mianownikiem była za to chęć wzajemnego podpromowania się i (na co wskazywała zresztą sama nazwa tour) po prostu dobra rock’n’rollowa zabawa.

Czwartkowy event otworzyli muzycy bydgoskiego BuddaH, których oddanie death metalowi przejawiało się zarówno w prezentowanej stylistyce, jak i old schoolowej stylówie wizualnej (przy czym każdy z muzyków zespołu zdawał się mieć w tej kwestii swoją zajawkę). Muzycznie nie było wcale tak przedpotopowo, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać, bo pomimo wyraźnych inspiracji starą szkołą metalu śmierci, słychać było w muzyce BuddaH też znacznie nowocześniejsze wpływy. Dodając do tego właściwą dla gatunku agresję i impet, przyznać należy, że występ sąsiadów z Bydgoszczy wypadł tego wieczoru w pełni zadowalająco.

Dwa kolejne koncerty były już daleko głębszym sięgnięciem w przeszłość, w przypadku R.I.P wręcz epokę kamienia (a raczej metalu) łupanego. Zespół prowadzony przez znanego choćby z Truchła Strzygi Gambita zabawił się w NRD w grupę rekonstrukcyjną polskiego heavy/speed metalu, prezentując poza autorskimi kompozycjami także covery Turbo i (a jakże) starego Kata. Miłość do twórczości Romana Kostrzewskiego wylewała się zresztą ze sceny w każdym momencie koncertu, osiągając punkt kulminacyjny w odegranym na finał Mordercy. W występie Raszynian (i przyjaciół) nie zabrakło też autoironii, przekąsu i celowej przesady, dzięki którym występ miał nie tylko walor edukacyjny (szczególnie dla młodszej części zgromadzonej w czwartek publiki), ale też wyraźny sznyt humorystyczny. Do pełni szczęścia zabrakło może większej kompozycyjnej różnorodności, sumarycznie było jednak bardzo przyzwoicie.

Trzecim zespołem wieczoru był wrocławski Grimoire, który podobnie jak R.I.P wpisuje się w popularny ostatnimi czasy trend hołdowania klasycznym wzorcom i przykrytym już często patyną czasu inspiracjom sprzed dekad. Goście z Dolnego Śląska przywołali dla odmiany ducha tego nieco bardziej gotyckiego heavy metalu, choć nie zabrakło w ich muzyce też wpływów np. starego amerykańskiego thrashu. Występ pod kątem kompozycyjnym i instrumentalnym (tu szczególne brawa należą się Erykowi Jakubczykowi, którego gra na gitarze była z całą pewnością najciekawszym elementem występu składu) wypadł całkiem zgrabnie, na jego odbiorze cieniem kładła mi się jednak trochę maniera wokalna Jakuba Zajkowskiego, który za punkt artystycznego odniesienia (by nie powiedzieć wzór do naśladowania) obrał sobie tego wieczoru Glenna Danziga (co jest o tyle ciekawe, że na debiutanckiej Lovehunt inspirację tę słychać w dużo mniejszym stopniu). Pierwowzór może i wzniosły, jednak większa doza indywidualizmu, na pewno wpłynęłaby na odbiór czwartkowego koncertu korzystniej.

Każda próba animacji działalności koncertowej zasługuje w Toruniu na uznanie, nie inaczej też oceniam tutejszą wizytę BuddaH, R.I.P i Grimoire. Już za samą inicjatywę, zapał i chęć wzięcia spraw w swoje ręce, należy się chłopakom wielka piona, o istotności wsparcia podobnych starań z grzeczności nie wspominając.

Artykuł Grimoire, R.I.P, BuddaH – Toruń (18.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Metallica, Architects, Mammoth WVH – Warszawa (05.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Meshuggah, The Halo Effect, Mantar – Kraków (17.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Abbath, Toxic Holocaust, Hellripper – Kraków (01.02.2024) pochodzi z serwisu KVLT.