Celowo użyłem słowa „wykopalisko”, bo greccy muzycy dokopali się do odległego muzycznego czasu, czyli przełomu lat 60. i 70. Jednak kierunek ich muzyki jest stricte zahaczający o podziemne zespoły tego czasu niż czołówkę w postaci Led Zeppelin czy Deep Purple. A jeśli rzeczy undergroundowe to brzmiące z bardzo ostrym pazurem. W tym przypadku nic jest łagodzone, wzmacniacze szumią i gain jest mocno rozkręcony.

The Unknown Secretary to jak przejażdżka wehikułem czasu. Mam wrażenie, że startuje w roku 1968, a ląduje w 1973, czyli od psychodelicznych odjazdów do solidnego riffowania. Dziewięć utworów nagranych dość surowo, robi wrażenie. Słychać wpinane kable, błędy i sprzężenia. Nie ma żadnego teatru – muzycy po prostu grają. Kiedy zaczynają się pierwsze dźwięki Fallen i Masteroid, przychodzi jedna myśl do głowy – Budgie! Bardzo blisko muzykom Bus do tej kapitalnej walijskiej formacji. Jest ta sama pasja w gitarach i surowo brzmiący bass, a nawet wokal przynosi podobne skojarzenia.

Nic nie brakuje temu krążkowi. Jest wolność i niebywała świeżość, mimo że wiele razy słyszałem porównywalne kompozycje. Greccy muzycy wyglądem też nie odbiegają od swoich idoli. Długie włosy, jeansowe dzwony i sprzęt raczej vintage aniżeli cyfrowe zabawki. Składa się to wszystko na fajnie skomponowaną muzykę. Ciężko nie odlecieć, kiedy słucham Rockerbus – nomen omen najlepszy kawałek na płycie. Brzmienie instrumentów absolutnie fantastyczne i przypominające dokonania UFO Michaela Schenkera z lekką domieszką Thin Lizzy. Kawałek buja niesamowicie i wiele razy do niego wracałem.

Wadą niektórych płyt jest to, że są pisane na siłę i wydawałoby się na kolanie. W przypadku Bus wszystko zdaje się powstało w ciasnej sali prób, morzu zimnego piwa i oparach zielonego dymu. Jeśli lubicie kapele, które zwyczajnie nie ściemniają koniecznie trzeba mieć The Unknown Secretary.

Artykuł BUS – „The Unknown Secretary” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Ashes Of Man to dziesięć kawałków wydanych w formie cd i płyty winylowej. Jak w większości kapel z katalogu Twin Earth, mamy do czynienia z klimatami obijającymi się o wczesny proto-doom metal lat 70-tych. Formuła jak zwykle odświeżona i podawana na nowo. Wydawałoby się, że wszystko tutaj gra jak powinno. Jednak mimo szczerych chęci twórców tego albumu, nie do końca jestem zadowolony z całości.

Przede wszystkim bardzo razi mnie brzmienie bębnów, które jest bardzo płaskie. Werbel brzmi jak pudło kartonowe. Gitary też są nagrane nijako. Rozumiem, że zespół chciał zabrzmieć „staro”. Jednak w tym przypadku mogę wymienić dużo lepsze produkcje tego roku. Fajnie grać retro rocka, lecz trzeba mieć pomysł, żeby wskrzesić nowe siłą w ten gatunek.

Co rzuca się bardzo w oczy, ten album jest bardzo nierówny kompozycyjnie. Są utwory, które ciągną się jak flaki z olejem, jak i kawałki, które nieźle bujają słuchacza. Doominati i Coup D’Etwat są przykładem totalnej nudy. Z kolei Soul Courmandizer i Snake Oil to jasne strony tego albumu. Szczególnie ten drugi, podoba mi się bardzo. Słychać dość dużą inspirację Uncle Acid. Inspiracji tej nie wstydzą się Panie w ogóle. Na swoim oficjalnym serwisie społecznościowym, wymieniają ten zespół właśnie, jak to ten, który ma duży wpływ na nie same.

Kiedy mowa o muzyce jak zwykle wspomnę o oprawie graficznej Ashes Of Man. Jest namalowana w bardzo fajnych kolorach. Szkoda, że okładka nie pokrywa się z muzyką w środku. Wytwórnia robi wszystko, aby jak najlepiej promować Fox 45. Chociaż jak sądzę krążek trafi do gustu tylko tych najwytrwalszych maniaków gatunku. Ocenę pozostawię pośrodku, bo można znaleźć interesujące momenty pośród tych dziesięciu numerów. Pozycja raczej mocno podziemna i daleko od czołówki. Może z kolejnymi LP, będzie zdecydowanie lepiej.

Ocena 6/10 

Artykuł FOX 45 – „Ashes Of Man” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Kiedy ciemność spadnie na ziemie i usłyszymy dzwon, wokal lektora mówi o tym, czym jest „czarna magia”. Tak bowiem zaczyna się ten album. Deszcz i wiatr powoduje przyśpieszone bicie serca i niepewność czy ktoś przypadkiem nas nie śledzi. Mamy dość ponurą aurę za oknem, więc muzyka Haunted jest idealnym dopełnieniem. Jesień w tym roku przybrała kolory bardziej czerni niż złota, jak malują niektórzy malarze. Bynajmniej, kiedy słucham tej płyty, mam takie odczucia.

Skład muzyków jest klasyczny. Mamy dwóch gitarzystów, sekcję rytmiczną i wokal Cristiny Chimirri. Szczerze przyznam, że średnio przepadam za damskimi wokalizami w takiej muzyce. W tym przypadku muszę przyznać, że brzmi to wszystko niesamowicie klimatycznie. Pośród „gruzowania” gitar, śpiew Cristiny unosi się wysoko. Nie dajcie się zmylić, muzykom jest bliżej piekła niż anielskich chmurek.

Elektryczny czarodziej w swoim fundamencie, mocno promuje satanizm, czarne msze czy kultowe stare horrory klasy B. Haunted jest wiernym uczniem, tego czarnoksiężnika i czerpie ile się da. Riffy są niskie, złe i posępne. Niema tu miejsca na uśmiech. Jak czarny deszcz padający zimną nocą, leje się ta muzyka do naszych uszu. Przykładem mogą być dwa pierwsze utwory z tego krążka. Nightbreed i Watchtower, to solidne doom metalowe „wałki”.

Rzecz, która jest bardzo dostrzegalna pośród tych pięciu numerów, to melodie. Dźwięki płynące z wioseł, plus wokal dają spójną całość. Słucha się tego bardzo przyjemnie i czuć inspiracje albumem Witchcult Today Electric Wizard. Nie jest to zarzutem, bo czuć własną interpretację twórczości niesamowitych Anglików z Dorset.

Utwory Silvercomb i tytułowy, czyli Haunted podobają mi się najbardziej. Pierwszy ze świetnym intrem rodem z horrorów z lat 70, wytwórni Hammer. Potężny młot spada szybko, wgniata w fotel ilością niskich rejestrów. Drugi Haunted to esencja, mroku i harmonii oraz dziwnych dźwięków w tle. Jednak zaznaczyć trzeba, że nie wszystkim ta muzyka się może spodobać. Skierowana jest do niszowej grupy odbiorców, którzy lubią długie kompozycje i dookoła aurę grozy.

Jeśli materiał jest dobry, okładka nie powinna odstawać od reszty. W tym przypadku kolory i logo kapeli są konkretne. Biorąc ten album do ręki, potencjalny słuchacz wie od razu, czego ma się spodziewać. Brakuje mi natomiast, po raz kolejny książeczki z tekstami. Lubię poczytać co muzycy mają do powiedzenia w lirykach.

Debiut jest bardzo udany. Haunted już zostało dostrzeżone, tam gdzie powinno. Wytwórnia Twin Earth bardzo konkretnie promuje tego typu granie. Chwała im za to i zachęcam do kupna tego cd bądź winyla. Nie zawiedziecie się intensywnością materiału. Ocena w przypadku dobroci, też będzie wysoka.

Artykuł HAUNTED – „Haunted” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.