Definition of Mad to pięć kompozycji zamykających się w dwudziestu pięciu minutach. Materiał prawdopodobnie został wyprodukowany przez sam zespół, bo próżno szukać jakichś informacji na temat miejsca nagrań. Tu plus na start, bo brzmi to jak najbardziej w porządku. Utwory brzmią nowocześnie, selektywnie i w „konwencji”. Rzeczywiście jest wręcz metalcore’owo – powiedzmy, bo metalcore metalcore’owi nierówny. Nie jest to granie zbudowane na bazie rdzennych twórców gatunku, takich jak Merauder czy Earth Crisis, a bardziej metalowa odpowiedź na wpływ, jaki fala melodyjnego metalcore’a wywierała na scenę ekstremalną we wczesnych latach 00. Taka trzecia woda po kisielu i osobiście jestem już zmęczony takim graniem. Jednakże Animations wypracowało sobie u mnie pozycję świetnym albumem i wiem, na co ich stać, modlę się też, by szli w tym kierunku dalej.

Muzyka na Epce nawiązuje też mocno do kapel w stylu Soilwork i modern metalu tego z Figure Number Five. Piosenki są urozmaicone, w sumie ciekawe, ale – no, za grosz w tym jakiejś przesadnej oryginalności czy wyjątkowości. Szczerze przyznam, że w tym miksie melodii i umiarkowanie ciężkich breakdownów błyszczy jedynie wokalista Frantz Wołoch, którego czyste partie wokalne są mocne i przepełnione uduchowionym klimatem. Gdzieś mi tu się przypomina wokalista American Head Charge, który na Art of War nagrał kilka megapotężnych refrenów.

Nie chciałbym też, by ktoś zrozumiał moje słowa jako miażdżącą krytykę dla Animations. Definition of Mad może się podobać, jest dopracowany, prawidłowo skomponowany i zagrany, ale najzwyklej mi się takie granie nie podoba. Muzyków stać na znacznie więcej. Podejrzewam, że materiał ten miał zrzucić z barków kompozytorów pomysły, jakie powstawały w ich umysłach, a nie było do tej pory miejsca na ich materializację na płytach. Taka szybka odskocznia i oczyszczenie przed dalszymi poszukiwaniami. Oby – liczę na to.

Artykuł ANIMATIONS – „Definition of Mad” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Ordh to horda pochodząca ze Stanów Zjednoczonych. Skład powstał na bazie prog metalowego Barishi, po jego rozpadzie głównodowodzący Graham Brooks postawił na świeży start i zebrał nowy skład, wymyślił nową nazwę oraz przebudował swoje podejście do hałasu. Efektem tego jest debiut Ordh, który oczarował mnie od pierwszego odsłuchu. Blind In Abyssal Realms to podróż i wyzwanie. Pięć kompozycji składających się na ponad czterdzieści minut muzyki to nie jest łatwy chleb –aby poznać w pełni zawartość płyty trzeba poświęcić sporo czasu i uwagi. Metal tu nagrany jest złożony, urozmaicony, oparty na przeciwstawnościach. Przegryzienie się przez zawiłe aranże nie jest łatwe, ale mi dawało przyjemność. W czasach, gdy większość muzyki pozbawiona jest duszy i drugiego dna, rzadko się trafia perełka, w którą trzeba włożyć energię, by ją poznać, a potem poczuć satysfakcję.
Utwory w swej złożoności mieszczą wiele wpływów, wiele odmiennych klimatem partii, które się przeplatają bardzo płynnie. Odnajdziemy tu miks brutalnego, zgruzowanego death metalu z akustycznymi partiami, doom metalem, progresywnymi melodiami i solówkami, oraz wszędobylskim klimatem. Nad całością unosi się mroczny klimat, który charakteryzuje i spina całość w jeden, potężny monolit. Ciężko mi tę muzykę do czegoś bezpośrednio porównać, czasami słyszę tu echa brutalnych partii Opeth, niektórzy pewnie usłyszą tu również Blood Incantation. Ja głównie słyszę muzykę, której oryginalny styl bez problemu jest w stanie zainfekować umysł słuchacza.
Album świetnie się zaczyna – rozbudowanym i stopniowo narastającym Apis Bull. Myślę, że byłem już kupiony po około trzech pierwszych minutach. Album rozpoczynający się w taki sposób nie ma szans okazać się słabeuszem. Klimat, głębia, piękne melodie, a potem agresja i głęboki growl Jonathana Héberta. Muszę przyznać, że muzycy Ordh to mistrzowie przeciwstawiania piękna z blastowaniem i chaotycznymi riffami. Gdzieś w tym pozornym chaosie odnajduję totalny spokój.

Świetnym wykończeniem płyty jest też jego okładka, która dobrze nastraja do odsłuchu. Wykonał ją Paolo Girardi, który w moim uznaniu dobrze utkał w swoim dziele wspomniany chaos i piękno.

Blind In Abyssal Realms to krążek optymalny, pozbawiony według mnie słabości. Jest to start z poziomu, który ciężko będzie zespołowi przebić. Płyta na pewno daje wiele możliwości rozwoju, ale zrobienie kolejnego kroku z takim sukcesem, jak na debiucie, będzie wyzwaniem ogromnym.

Artykuł ORDH – „Blind In Abyssal Realms” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Tak, ten split to nie przelewki. Niecałe pół godziny rąbanki w postaci czystego mroku i bluźnierstwa. Nie będę robił tu tajemnicy, że unholy metal nie jest moim pierwszym wyborem wśród ekstremalnych odmian metalowego draństwa. Często wręcz go omijam bo kapele próbują wcisnąć pseudokvltowe rzeczy, a w moim uznaniu w taki sposób nadrabiają braki w umiejętnościach. Jestem zdania, że prymitywnie czy prostolinijnie trzeba potrafić zagrać, i tu oba projekty sprawdzają się bez pudła.
Na pierwszy strzał lecą kompozycje od Trance of the Undead. Ten jednoosobowy projekt wprowadza iście grobowy, spływający smołą klimat. Utwory są nieskomplikowane, ale natchnione mrokiem. Pierwsza, dziewięciominutowa kompozycja Retribution for the Dead (Astral Punishment) wprowadza na dodatek sample zapożyczone z filmu Ostatnia Fala (1977 reż. Peter Weir), kreując wyżyny piekielnego zła. Odbieram tę część splitu jako równie brutalną, co uduchowioną.
Wraz z numerem trzy swoją diabelską obecność oznajmia Chaos Perversion. Chilijscy metale nie mają zamiaru pozwolić na dominację poprzedzającego ich wykon materiału i serwują piekło na swój własny sposób. Jest to niskostrojony, prymitywny black/death metal bardzo zakorzeniony w war metalowych załogach typu Blasphemy. Gruzujące gitary do spółki z mrocznymi klawiszami nadają całości czysto satanicznego kształtu, a górujące nad całością szaleńcze wokale Daniela Harmosilla są świetnym wykończeniem tego opętanego stuffu.

Trance of Perversion to zaskakująco spójny materiał. Obie hordy grają po swojemu, a jednak dopełniają się symbiotycznie. Podmiotem całości jest mrok, zło najczystszej próby. Zadziwia mnie tu, że w tak brutalnych utworach udało się muzykom utrzymać ten horrorowy klimat. Ufam, że materiał ten znalazł już sporo fanów w naszym kraju, a jeżeli jeszcze nie dotarł do wszystkich maniaków smoły, to mam nadzieję, że ten tekst w tym pomoże. Warto sprawdzić.

Artykuł TRANCE OF THE UNDEAD/CHAOS PERVERSION – „Trance of Perversion” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Okładkę do albumu stworzył perkusista Dariusz „Seeg” Barabaś z Seeg Design, a jej nagrań i produkcji dokonano w Invent Sound Studio w Bydgoszczy pod czujnym okiem Szymona Grodzkiego.

Artykuł DARK SIDE – premiera singla i zapowiedź płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Album zatytułowano Initium Mortis, będzie miał premierę 17 lipca tego roku nakładem nikogo innego jak Relapse Records.

Pomimo wspomnianych rozterek podszedłem do odsłuchu płyty z entuzjazmem. Cały czas trzyma mnie uwielbienie do Gruesome i Exhumed po poznańskim koncercie i do poczynań Harveya podchodzę w tej chwili trochę bezkrytycznie. Gość od lat udowadnia, że jest potężnym zawodnikiem na metalowej scenie, a kontakt z jego zespołami w wersji live wbił mnie sześć stóp pod ziemię. Informacja o koncercie Left To Die w Gdańsku, który odbędzie się w sierpniu, pojawiła się na krótko przed informacją o płycie. Dla mnie totalny „muszę być”. Decyzji nie zmieniłaby już chyba nawet słabiutka płyta, ale na całe szczęście moim zdaniem taka nie jest.
Na Initium Mortis muzycy wybrali kilka petard z materiałów Mantas i Death, dokładnie z Death by Metal (1984), Infernal Death (1985), oraz Reign of Terror (1984). Kto miał okazję na kontakt z oryginałami, ten wie jak brzmią, kvltowo, ale też mega nieczytelnie, a zgrywki wymagają pełnej koncentracji, by coś wyłapać. Celem LTD było ukazanie mocy tych hymnów dzięki ubraniu ich w bardziej dzisiejsze brzmienie. Jakościowo można album postawić koło ostatniego Gruesome i z jednej strony fajnie to buja, ale z drugiej mam też rozterkę, czy jednak nie byłoby fajnie tego celowo przybrudzić. To już kwestia gustu. Initium Mortis bez dwóch zdań utrzymuje klimat Death, wiele riffów „jedzie” jak ze Scream Bloody Gore czy nawet Leprosy, a wokale Harveya jak zwykle dobrze w tym siedzą.

Mimo że demówki, z których zaczerpnięto kompozycje, powstawały w okresie roku czy dwóch, słychać tu wyraźnie jak dynamicznie zachodziła zmiana w nastrojach u młodych w tamtym czasie kompozytorów. Obok silnie nasyconych klimatem Śmierci pojawiają się tu strzały pokazujące bezpośrednie inspiracje Venom i wczesnym Slayer (którzy też pokazywali zamiłowanie dla Venom). Daje to dosyć urozmaicony materiał, w którym possessedowe riffy wymieniają się z punkującymi, motorheadowymi, a bardziej groźne wymieniają ze skocznymi.

Moim wielkim faworytem płyty jest otwierający Legion of Doom. Riff rozpoczynający ten utwór to geniusz prostoty i klasyk gatunku. Ma taką siłę rażenia, że na koncercie nie ma bata, żeby ktoś ustał w miejscu. Przynajmniej nikt, kto uważa się za pasjonata death i thrash metalu. Kolejnym wyróżniającym się ciosem jest Death by Metal pochodzący z dyskografii Mantas. Jest to jeden z pierwszych songów napisanych z udziałem Chucka i słychać tu szaleństwo, jakie potem wkomponował w album Scream Bloody Gore.

Nie chcę tu opisywać każdej z kompozycji, są to dostępne w oryginalnej wersji materiały i znający je mogą się domyślać, co nadchodzi. Wiem, że wiele osób nadal ma problem z moralnymi aspektami wydawnictwa, ale myślę, że konfrontacja z nim trochę obaw rozwieje. Inni nadal będą uważać Left To Die za twór sztuczny i niepotrzebny. Ja album polubiłem i będę jeździł na koncerty projektu przy każdej okazji. Death już nigdy nie będę miał okazji zobaczyć, więc Left To Die i Death To All to jedyne, bardzo sensowne namiastki geniuszu Schuldinera, z którymi mogę mieć kontakt.

Artykuł LEFT TO DIE – „Initium Mortis” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy album jest już czwartym w dorobku tego jednoosobowego projektu. Wcześniejszych dokonań nie znam, nie ukrywałem nigdy faktu, że w nowym black metalu niczego nie poszukuję, więc minięcie się z mniej znanymi projektami nie jest niczym zaskakującym w moim życiu. Jednakże zdarza się mimo to natrafić na coś wartościowego, przychodzą momenty, kiedy czuję głód do czarciej muzyki. Wtedy albumy chłonę jak wodę w upalny dzień i czuję dużą satysfakcję z odsłuchów.
Pierwszy kontakt z Schattenfall miałem specyficzny. Nazwa i tytuły są w języku niemieckim, natomiast teksty krzyczane już w rodowitym języku twórcy, czyli ukraińskim. Vladimir Bauer pochodzi z Odessy, aczkolwiek mieszka i tworzy w Niemczech. Pytanie samo się rodzi, dlaczego nie pisać tytułów również w ojczystym? Teraz nie poznam odpowiedzi, no ale jeżeli muzyk chciał zaciekawić, to mu się udało.

Materiał stworzony na Zwischen Erde und Schatten to czterdzieści minut klimatycznego przyciemniania świata atmosferycznym black metalem. Natrafiłem gdzieś nawet na łatkę „depresyjny”, lecz nie szedłbym w tym kierunku. Muzyka Schattenfall jest bardziej rozbudowana i urozmaicona niż standardowy przedstawiciel odłamu depressive BM i określenie „atmosferyczny” musi tu wystarczyć. Słuchając płyty, ciężko nie zauważyć, że cała magia dzieje się w gitarach, które są świetnie rozpisane i przez całą długość trwania krążka kreują potężny klimat, nadają przestrzeń. Perkusja jest tu tylko „nabijaczem”, a wokal narratorem – gitary to główny bohater opowieści. Gdybym oceniał tylko je, dostałyby maksa. Jednakże oceniam całość i tu jeszcze nie jest optymalnie.

Główną zaletą jest wspomniana przestrzeń, ciężko nie dać się ponieść pejzażom malowanym na Zwischen Erde und Schatten. Odbieram ten album jako swego rodzaju soundtrack świetny do przebywania na łonie natury czy do dobrej lektury. Tu się sprawdzi bez pudła. Słabością może być natomiast monotonia, która pewnie nie każdemu rzuci się w uszy. I tu wspomnę o drugim słabszym elemencie, który może mieć na to wpływ – o wokalu. Vladimir nie używa klasycznego blackowego screamu, a coś na zasadzie przesterowanego, przenikliwego krzyku. Jest to bardzo ciekawe i dobrze wpasowuje się w konwencję, ale niestety jak dla mnie trochę nagrane na jedno kopyto. Tu by się przydało w przyszłości poświecić więcej czasu i pracy.

Podsumowując, Zwischen Erde und Schatten jest albumem ciekawym, wciągającym i mogącym się podobać. Polecałbym go ludziom zwracającym uwagę głównie na klimat i nienachalne melodie w black metalu. Schattenfall ma już w sobie to „coś”, ma na siebie pomysł i swój target.

Artykuł SCHATTENFALL – „Zwischen Erde und Schatten” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Drugi album Rotten Soil został zmiksowany przez mistrza Fredrika Nordströma, który może nie wykręcił tu przełomu, ale jest bardzo solidnie. Utrzymał dobry balans pomiędzy szwedzkim brudem a selektywnością i wszystko okrasił masteringiem, który podbija dynamikę i bardzo ożywia kompozycje. Dzięki temu płyta brzmi naturalnie, żywo i witalnie. Nie wątpię, że praca Fredrika nie była tania, ale uważam, że była warta każdego centa. Co do okładki płyty, trzeba przyznać, że jest dosyć generyczna, aczkolwiek dobrze wykonana, pasuje do płyty i pewnie dobrze się prezentuje na merchu. Obraz został wykonany przez Adriana Ribesa, który na co dzień jest tatuażystą. Ciekawostką może być też fakt, że logo zespołu stworzył nie kto inny, jak Christophe Szpajdel, którego wkład w metalową scenę jest niepodważalny i powszechnie znany.

Album trwa trochę ponad trzydzieści siedem minut, chociaż zamyka go cover zespołu Dismember, co ostatecznie daje trzydzieści trzy minuty materiału autorskiego i jest to dla mnie bardzo dobry czas dla tego rodzaju ataku. Muzycy swój szwedzki death metal urozmaicają dosyć mocno, mieszają starą szkołę z nieco melodyjniejszym spojrzeniem, typowym dla pierwszych płyt Amon Amarth. Mieszanka ta jest dla mnie do przyjęcia, jest to zrobione w dobrym guście i z odpowiednim ciężarem. Charakterystyczne, szwedzkie melodie nie są nachalne i bardziej wzbogacają muzykę niż rozmiękczają. Poza tym w kontraście do nich słyszymy tu bardzo dużo klasycznego gruzu spod znaku choćby Grave. Band utrzymuje głównie średnie tempa, rzadko się rozpędza, stawiając na groove i masywne uderzenie. W pierwszym odczuciu bałem się, że album w całości okaże się ociężały, ale na szczęście muzycy wiedzieli, co robią i udało im się wywinąć temu zagrożeniu.
Okazjonalne blasty i skwierczący skrzek zwracają na siebie uwagę i wydają się znacznie brutalniejsze niż gdyby pojawiał się częściej.

Zamykającego stawkę coveru Casket Garden Dismember trochę się bałem. Jest to totalny banger, niby prosty i nieskomplikowany, ale naładowany takim klimatem, którego nie da się podrobić.  Cover ten musi miażdżyć na żywo, a nagrywanie musiało wiązać się z dużym wyzwaniem. Przyznam, że Rotten Soil tu zaskoczył i zapodał wersję zawodowo. Przeróbka brzmi trochę nowocześniej, ale też bardzo mięsiście, a wokal Kringa nadał mu bardziej deathmetalowego charakteru.

Nie wiem, dlaczego I Worship Death nie znalazł dla siebie wydawcy. Jest to moim zdaniem produkt gotowy i słyszałem setki gorszych płyt wydanych przez spore wytwórnie. Mam nadzieję, że band dotrze z albumem do potencjalnych słuchaczy, bo jest na nim zawarte solidne rzemiosło, silnie inspirowane starymi czasami, ale niepozbawione oryginalnego wkładu muzyków.

Artykuł ROTTEN SOIL – „I Worship Death” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Szwedzki Göteborg na scenie metalowej jest znany z melodyjnego death metalu, ale na szczęście miasto nie zatrzymało się jedynie na jednym gatunku. Pochodzący stamtąd Monolord tworzy z sukcesami od 2013, ma na koncie wiele wydawnictw, a miesiąc temu odbyła się premiera dzieła najnowszego. Neverending poprzedziła silna akcja promocyjna, Relapse bardzo dba o swoje premiery, ale mam wrażenie, że tu akcja nabrała silniejszego formatu – i dobrze. Już po pierwszym odsłuchu poczułem, że jest to album wart każdego włożonego centa i minuty pracy. Album wyprodukowała Sylvia Massy, która ma na koncie pracę z Tool (Opiate, Undertow), System of a Down (debiut), Red Hot Chilli Peppers, Skunk Anansie czy nawet Slayer i Exodus. Efekt jej pracy mówi sam za siebie, tak soczystego i żywego albumu nie słyszałem długo. Gitary i bas to stonerowa perfekcja. Brud, distortion, wszystko pięknie wykręcone tak, by utrzymać dynamikę, a piach na brzmieniu nie psuł selektywności. Ciężkie riffy jadą tu naprawdę ciężko, a melodie przenikliwie i wręcz wzruszająco. Perkusja jest soczysta, ale nienachalna, bardzo żywa. Słuchając płyty, odczuwam potrzebę sprawdzenia jej na winylu, mam wrażenie, że wtedy dopiero w pełni ukaże swe walory.
Drugim świetnym dodatkiem dla muzyki jest okładka stworzona przez M.K. Coopera, który tworzy pod szyldem Bearded Artist Studios. Jego obraz jest klimatyczny, artystycznie wykonany na najwyższym poziomie i dobrze koresponduje z pięknym mrokiem albumu.

Jak na standardy przydymionego stoner/doom uważam, że Neverending jest bardzo witalnym krążkiem. Pomimo obracania się w wolnej rytmice zespół potrafi zadbać o to, by kompozycje były ciekawe, nienużące i atrakcyjne dla ucha. Muzycy balansują tu między ciężarem a melodiami, dbając o to, by każda z partii była możliwie wymaksowana. Daje to krążek spójny, łatwo słuchalny i zapamiętywalny (by nie użyć słowa „przebojowy”. W materii, w jakiej porusza się Monolord, zrobili wszystko, by uniknąć wszystkich pułapek gatunkowych. Kompozycje jedna po drugiej swym zarażającym, powolnym flow utrzymują kontakt ze słuchaczem, nie pozwalając mu nawet na sekundę stracić czujności.
Bardzo odpowiadają mi tu linie wokalne spinające monolit całości w przyswajalny album. Bez uduchowionych wokali Thomasa Jägera byłby to zupełnie inny materiał, jego sposób prowadzenia melodii nadaje mu ulotny, lekko psychodeliczny charakter, jednocześnie czyniąc łatwym w słuchaniu.

Nie jestem znawcą gatunku, lubię wiele zespołów i płyt stoner/doom, jednakże nie zaliczyłbym się do sekcji ultras. Może maniacy będą mieli inne zdanie względem Neverending, ale na tym etapie płyta ta może być dla mnie jedną z mocniejszych w tym klimacie. Jest to album pozbawiony wad, przemyślany i świetnie zrealizowany. Uważam też, że polubią go fani ze znacznie szerszych kręgów niż tylko stricte stonerowych.

Artykuł MONOLORD – „Neverending” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wraz z debiutanckim albumem Kadavereich z dobrze zapowiadającej się hordy dołączył do pierwszej ligi. Perversa to atak najwyższej próby, urozmaicony, cholernie ciężki i złowrogi. Gdy band gra ciężar, to łamie kości, gdy przyśpiesza – robi to szaleńczo, a gdy pozwala sobie na fragment bardziej klimatyczny – atmosfera podnosi włosy na rękach. Muzycy poruszają się po różnych rejonach ekstremy, mieszając w garze to, co w niej najlepsze, i dbają o duży ładunek złowieszczej aury. Przekraczająca czterdzieści minut płyta nie zamula nawet przez minutę, kompozycje są wyważone, tracklista przemyślana i po przesłuchaniu całości nie czuję zmęczenia, tylko głód.
Płyta zaczyna się wolno i tak też się kończy, a pomiędzy tym niszczy i miażdży. Dopracowano tu każdy szczegół, by osiągnąć cel, którym była totalna dominacja nad słuchaczem, i na mnie to podziałało. Porównywanie tej płyty do czegokolwiek wydaje się nie na miejscu, bo jest to bardzo oryginalny i wyjątkowy kawałek mięsa. Mogę tylko ewentualnie polecić go fanom Arkhon Infaustus, Immolation czy Ulcerate, czyli niebanalnej, niszczycielskiej gęstwiny.

Ja stałem się ich fanem zaraz po pierwszym odsłuchu Ep, a teraz mądrzejszy o odsłuch Perversa Mysteria z dumą mogę przyznać, że jestem ich maniakiem. Album wgniótł – spodziewałem się wiele, miałem dosyć wygórowane oczekiwania, a i tak album je przewyższył. Takie ekstremum lubię, inteligentne, rozbudowane, zgruzowane, ale jednocześnie nieprzesadzone i pozbawione bezsensownej nawałki.
Obok nowego Immolation jest to obecnie mój numer jeden wśród brutalnych premier 2026.

Artykuł KADAVEREICH – „Perversa Mysteria” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wielokrotnie podkreślałem, że uwielbiam „turboEPki”, które często okazują się lepsze od pełniaków. Często zamknięte czasowo między dziesięcioma, a piętnastoma minutami kopią dupska tak okrutnie, że nie ma czego potem zbierać. Miałem wielką nadzieję, że do grona killerów tego rodzaju dołączy Obscure… i gdy nadszedł odpowiedni czas, zasiadłem do odsłuchu. W pierwszej kolejności słuchacz atakowany jest brzmieniem. Krążek nagrany został w dwóch lokalizacjach, po czym przekazany w łapy Michała Grabowskiego (BlackTeamMedia), którego prac można posłuchać na krążkach Christ Agony, Feto In Fetus czy Hyperial. Atak jest okrutny, Michał odwiedził lokalnego rzeźnika i zadbał o kilogramy mięcha. Kompozycje mają odpowiednią masę, jadą po florydzku i odpowiednio orają narządy słuchu. Wszystko jest na miejscu, a poziom brutalności dobrze balansuje z przejrzystością.

Muzycznie jest równie brutalnie i mięsiście. Morrath gustuje głównie w nurcie death metalu florydzkiego, sporo riffów można podciągnąć pod inspiracje Morbid Angel czasu Blessed Are the Sick albo kapel, które się na Morbidach wzorowały. Nadmieniam, że nie są to przesadne wpływy, uważam je za utrzymane w dobrym guście, silne, ale nie podpadające pod żadne zrzynki. Należy też przyznać, iż zespół zrobił duży krok naprzód, utwory znacznie bardziej trzymają się kupy niż na debiucie, jest konkretniej i w moim odczuciu bardziej intencjonalnie. Muzycy nabrali większej świadomości twórczej, co ze wzrostem umiejętności i doświadczenia musiało przynieść pozytywne skutki.

Bardzo jasnym elementem materiału są solówki. Zespół zaprosił aż trzech gitarzystów, by okrasili ich utwory swoimi popisami. Usłyszeć można Eryka Jakubczyka z Frightful, Szymona Plewę z Night Lord oraz Krzyśka Śniadeckiego z Godslut. Ich udział nadaje całości większej różnorodności, aczkolwiek należy przyznać, że każdy z nich poszedł z partiami mocno w lata 90., co pogłębiło old schoolowy odbiór całości.

Podsumowując, Morrath się rozwija i rośnie w siłę. Jeżeli utrzyma obrany kurs i poziom postępu, to osiągnie wiele. Obscure Abominations jest dobrą przystawką pod drugi album i udowadnia, że Morrath to nie jednostrzałowiec. Zatem Panowie –do roboty, a kto jeszcze krążka nie sprawdzał, niech to czyni jak najszybciej.

Artykuł MORRATH – „Obscure Abominations” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.