Ciężkie poniedziałki warto zakończyć ciężkim graniem i w tym duchu warszawski Klub Hydrozagadka oraz serwis Post-rock PL kolejny raz zapewnili porządne, emocjonalne rozpoczęcie nowego tygodnia. 8 sierpnia br. do Warszawy zawitała francuska formacja Year Of No Light, racząc przybyłych doom’em, sludge’em, post-metalem i ambient’em – naraz, rzecz jasna. Panowie odwiedzili Polskę pierwszy raz od 2010 roku, kiedy to gościli na Asymmetry Festival, toteż wydarzenie było nie lada gratką dla fanów eksperymentalnych brzmień. YONL supportował również francuski zespół z Monarch!. Muzycy z YONL znani są różnych kolaboracji z innymi zespołami, jak chociażby z Metronome Charisma czy Nexus Sun, toteż warto zaznaczyć, że w obu setach wystąpił gitarzysta Shiran Kaidine.

I cóż to było wejście! Event rozpoczął się ścianą dźwięku. Dosłownie. Na wstępie oprawa Monarch! – stół z klawiszami, na nim świece, które momentami stanowiły jedyne oświetlenie setu, niczym ołtarz. Mrocznie? Jak dla kogo. Jednak zabieg bardzo ciekawie zestawiony z muzyką zespołu – ciężkie, niskie brzmienie gitar, powolne tempo i specyficzna praca wokalistki Emilie Bresson, której wrzaski w konfrontacji z bliżej nieokreśloną linią melodyczną utworów (jeśli tak można w ogóle w tym przypadku powiedzieć) istotnie ryły tunele w głowie. Nigdy czegoś takiego nie widziałam i nie sądzę, że kiedyś powrócę do Monarch!, ale warto było sprawdzić, jak może brzmieć schwytana syrena w sieci rybackie – tak to czułam.

Setlista Monarch!:

La nuit des morts nés

Sublime cadaverine

Cherry bomb (the runaways cover)

Po krótkiej przerwie na zgaszenie i zebranie świec, na scenę dość niepozornie wkroczyli Year Of No Light. YONL lubią nazywać siebie „elektryczną orkiestrą” aniżeli zespołem, i coś w tym rzeczywiście jest. Przede wszystkim moją uwagę zwróciło skupienie „orkiestry” i przez to genialne budowanie napięcia i klimatu. Tak powinien wyglądać właśnie atmospheric sludge. Żadnych zbędnych słów, żadnych komentarzy i rozmów z publiką. W tym wypadku wydało się to niepotrzebne. Dopiero przed końcem setu Panowie skromnie podziękowali za przybycie i ciepłe przyjęcie. Tym samym zdecydowanie na plus, że band zupełnie zrezygnował z wokali. Tu liczyła się tylko muzyka instrumentalna.

Słowo o charakterze całego koncertu YONL. Muzycy często zwracali się ku sobie, a więc tyłem do publiki. I nie było w tym nic dyskredytującego. Przeciwnie, wprowadzali swego rodzaju dyskretny performance i jak najbardziej trafiony przy takim repertuarze. Poszła struna w gitarze – nie szkodzi. Bez paniki, spokojnie wszystko wróciło na właściwy tor. I w tym miejscu bez większych rozczuleń muszę zaznaczyć jedną rzecz – dwie perkusje robią wrażenie! Nie basy, przesterowane gitary, a właśnie te perkusje. Chyba nie będzie zaskoczenia, jeśli rozpłynę się nad ostatnim numerem zagranym tego wieczoru – Persephone. Idealne zakończenie nie do końca idealnego dnia.

Setlista YONL:

Tocsin

Hiérophante

Gehenne

Abbesse

Stella rectrix

Persephone

Na koniec pewna uwaga. Niestety tym razem nie do końca „zagrało” mi miejsce koncertu dla Year Of No Light. Sześć osób na scenie z instrumentami, w tym te dwie rozłożyste perkusje i klawisze, to trochę tłok. Jak uwielbiam Hydrozagadkę, tak akurat w przypadku YONL brakowało mi przestrzeni. Te „ściany dźwięku” też nie do końca tak intensywnie by zabrzmiały, gdyby koncert odbył się w większym obiekcie. (Dziękuję za tę dygresję Mai, red. Presto, reżyserce i muzykowi z krwi i kości). Niestety nie można mieć wszystkiego.

Do następnego!