Saxon ma się dobrze! I ta konstatacja powinna być jak miód na serce zbolałych metalowców. Heavymetalowa krucjata, która niemalże przed półwieczem wyruszyła z Barnsley, wciąż razi siłą riffów i doniosłego głosu Petera Byforda. Klasyki spod znaku N.W.O.B.H.M. zabrzmiały bardzo dobrze w krakowskim klubie Studio – mocno, selektywnie, energetycznie, a przy okazji nie pogubiły się melodyczne niuanse. Akty heavymetalowej sztuki były trzy. Pierwszy, serwujący słuchaczom prawdziwy przekrój przez dziesięciolecia działalności kapeli – od numerów z najnowszej płyty Hell, Fire and Damnation, przez przebojowe Broken Heroes i klasyki w postaci And the Bands Played On czy Dogs of War. Łącznie z intro dziesięć numerów, które zdążyły rozgrzać każdego – fani zresztą spontanicznie skandowali nazwę zespołu, a energia na scenie i widowni nie siadała w żadnym momencie.

Po tych sycących i różnorodnych przystawkach przyszła pora na danie główne – klasyczną dla ery N.W.O.B.H.M. płytę Wheels of Steel zagraną w całości. Wskazówki zegara cofnęły się do początków lat 80., a archetypiczne dla tamtejszej sceny numery, które wyznaczały kanony, zabrzmiały dziarsko, szorstko, ze sporą dawką mocy. Deser w postaci sztandarowych numerów (Crusade, Denim and Leather, Princess of the Night) nasycił z pewnością wszystkich.

Zacząłem od gwiazdy wieczoru, ale wypada wspomnieć, że dziewczęta z Girlschool również wypadły znakomicie. Może nie tak dobrze nagłośnione, ale był w ich występie sznyt starych czasów. Znowu wehikuł czasu zadziałał, a set złożony głównie z wyimków z albumu Hit and Run (okraszony coverami Gun i Mötorhead), choć krótki, dał intensywną, na żywo podszytą punkiem, esencjonalną dawkę tego, co w brytyjskiej scenie początku lat 80. najlepsze. Przed Saxon i Girlschool publikę rozgrzewał Grand Slam – i jak większość supportów borykał się z nie najlepszym nagłośnieniem (zwłaszcza wokalu), ale nie można zarzucić muzykom braku chęci i warsztatowych umiejętności.

Przekrój wiekowy na koncercie naprawdę szeroki. Oprócz rówieśników występujących ekip stawili się zarówno symboliczni synowie, jak i wnukowie. Saxon łączy zatem pokolenia – i niechaj trwają nam na scenie.