LESZEK GNOIŃSKI – „Marek Piekarczyk. Zwierzenia Kontestatora, czyli przygody albatrosa w krainie nielotów” (2026)
Rozmowa z Markiem Piekarczykiem jest wyzwaniem i przygodą zarazem. Interlokutor meandrujący i skłonny do dygresji – a do takich należy bohater książki – może zaprowadzić na manowce. Leszek Gnoiński – w świecie dziennikarstwa muzycznego postać znana i ceniona – wycisnął tyle, ile się da: czyli całkiem sporo, choć nie wszystko. Bo Piekarczyk to rozmówca szczery i otwarty, niemniej stawiający też granice. Gdy go o coś spytasz, odpowie bez kalkulacji, bez zastanawiania się, czy wypada. Ale też potrafi dyskretnie dać znać, że pewne tematy mu ciążą, albo najzwyczajniej nie przywiązuje do nich tak wielkiego znaczenia jak inni. Czasem może też po prostu czegoś nie pamiętać. Nie wyobrażam sobie jednak innej biograficznej formy w przypadku Piekarczyka, jak właśnie wywiad-rzeka.
Zapewne część z Was zastanawia się, jak się ma omawiane wydanie Zwierzeń kontestatora do pierwotnego, wypuszczonego przez SQN w 2014 roku? Tym razem dostajemy 650 stron w stosunku do 480 – a w znakach to jakieś 20% tekstu więcej. Książkę wzbogaca 250 zdjęć, w tym wiele wcześniej niepublikowanych – tutaj duży plus, bo są to naprawdę wartościowe fotografie, odsłaniające kulisy wielkich scen i życia prywatnego artysty. Na koniec dodano ponad trzydzieści nowych wierszy i tekstów Marka Piekarczyka, pełną dyskografię, a eleganckiego, artystycznego sznytu publikacji nadają rysunki Stanisława „Stanleya” Żurka. Jako że egzemplarze pierwszego wydania wyczerpały się, a w życiu prywatnym i artystycznym sporo się wydarzyło w ciągu dekad z okładem, warto po uzupełnione wznowienie sięgnąć. Casus ten sam jak w przypadku omawianej przeze mnie na łamach Kvlt biografii Vadera – nowe wydanie prezentuje się edytorsko lepiej, a i dodatkowego materiału jest tu dość, by nie czuć się zawiedzionym.
Wracając jednak do zawartości – zgodnie z przytaczaną nagminnie sentencją Alfreda Hitchcocka, winno zaczynać się dzieło od trzęsienia ziemi. A tu odwrotnie, sielanka! Cichy ogród, odnowiony dom z duszą i nasz bohater z kubkiem herbaty w dłoni opowiadający o życiu emeryta… Ale to bardzo zręczne zakotwiczenie opowieści w bezpiecznej przystani. Bo przecież zdążymy jeszcze z Markiem popływać po wzburzonych morzach, gdy cofniemy się do mijających dekad. Hippisowska młodość, pierwsze muzyczne próby, okres burzy i naporów, gdy TSA przecierało heavymetalowe szlaki w Polsce, światła ramp przy realizacji musicalu Jesus Christ Superstar, trudy i blaski emigracji w Nowym Jorku – to pewnie najbardziej atrakcyjne rozdziały, przez które płynie się z dużym zainteresowaniem. Rozdziały opowiedziane z nerwem, pełne anegdot, zakulisowych ciekawostek, czasem pretensji – także do kolegów z zespołu – ale ten ton nie przeważa. Piekarczyk zdaje się kroczyć przez życie, przyjmując z pokorą cały zasób oczarowań i ciosów, jakie z sobą niesie. I w jego filozofii życia przede wszystkim należy skupiać się na tych pierwszych.
Biografie muzyków metalowych – czy szerzej rockowych – podzielić można na dwie grupy. Pierwsza tyczy się artystów znanych w środowisku, którzy pozostają postaciami enigmatycznymi dla ludzi spoza branży. Druga opiewa muzyków, którzy dzięki swej działalności wyszli z subkulturowych opłotków. Marek, głównie za sprawą udziału w programie The Voice of Poland, stał się postacią rozpoznawalną także poza rockowym światkiem. Na szczęście Leszek Gnoiński, by dogodzić szerzej publice, nie stara się skupiać na sferach, nazwijmy to – bulwarowych, choć jest tu też wiele o życiu prywatnym. Nawet jeśli Marek opowie o swoim wegetarianizmie, o ogrodzie, jedzeniu – jest też świetnym kucharzem – także o relacjach z kobietami, poglądach politycznych i społecznych (najczęściej dygresyjnie), to jednak wywiad ten to przede wszystkim książka muzyczna. Trzeba brać pod uwagę, że spoglądamy na Polskę i rockową scenę przez pryzmat subiektywnych zapatrywań i doświadczeń, ale to cenny głos – w końcu Marek Piekarczyk jest jedną z rockowych ikon w naszym kraju.
Może być tak, że pewne momenty kariery Piekarczyka zostały tutaj potraktowane mniej wnikliwie. Bohater książki wpada też czasem w namaszczony ton, ale jego życiorys – pełen wybojów i charakteryzujący się sporym indywidualizmem – usprawiedliwia te momenty uwznioślenia. Zwłaszcza, że Marek nie boi się mówić także o swoich słabościach i nie kryje się z nimi. Nawiązanie do wiersza Albatros Charlesa Baudelaire’a w tytule i grafikach, nie jest tu zresztą od parady. Dobra to i trafna paralela. Niech nam zatem jeszcze przez długie lata nasz albatros rozwija skrzydła, niech mu służą podniebne prądy. Swoje już opowiedział, ale zawsze można dopisać kolejne rozdziały.
Marek Piekarczyk. Zwierzenia kontestatora na Facebooku
- LESZEK GNOIŃSKI – „Marek Piekarczyk. Zwierzenia Kontestatora, czyli przygody albatrosa w krainie nielotów” (2026) - 12 listopada 2026
- PENTHOUSE – „Somewhere A New Moon” (2026) - 2 listopada 2026
- MARCIN LISIECKI – „Wznieciliśmy mrok. Historia mówiona polskiej sceny metalowej w latach 80. i 90.” (2026) - 31 października 2026
