HAUNT ME: „Serce, emocje, smutek i melancholia gotyku””

Cześć, Darius! Jak się masz?

U mnie dobrze, jak tam u Ciebie?

Bardzo się cieszę z naszej rozmowy! Ciekawi mnie, jak Ty się czujesz przed zbliżającą się trasą? Czy jesteś raczej podekscytowany i pełen energii przed graniem na żywo, czy może trochę spięty, zdeterminowany, by dać z siebie wszystko?

Jako zespół jesteśmy naprawdę podekscytowani, ja w każdym razie bardzo. Jest w tym oczywiście trochę nerwów, ale na szczęście mamy już pewne doświadczenie w tej kwestii.
Na naszej ostatniej europejskiej trasie, która miała miejsce w zeszłym roku, występowaliśmy z innym zespołem, coś jak co-headlining.
Teraz po raz pierwszy w Europie będziemy w zasadzie sami, jako headlinerzy. Odpowiadając więc na Twoje pytanie… jesteśmy trochę zestresowani, ale szczerze mówiąc, również podekscytowani tym powrotem.

A ponieważ graliście zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych, to spytam o główne różnice pomiędzy nimi. Co jest najciekawsze w koncertach na obu tych kontynentach?

To naprawdę dobre pytanie. Ogólnie to bardzo podobne doświadczenie, bez ogromu różnic, przynajmniej dla mnie.
Mimo wszystko pewne standardy bookowania dość wyraźnie się różnią. Zwykle otrzymujemy catering i nocleg jako część umowy. W Europie dostajemy w zasadzie wszystko od promotora, podczas gdy w Ameryce na większości koncertów nie mamy zakwaterowania, o ile wyraźnie o to nie poprosimy. Co do cateringu, to zależy – czasem możemy na niego liczyć w Stanach, a innym razem go nie dostajemy. W Ameryce jest to więc takie fifty-fifty.

Koncerty zwykle są lepiej płatne w Ameryce, ale zakwaterowanie wydaje mi się lepsze w Europie. Jeśli o fanów chodzi, to w Europie mają do nas bardzo, bardzo dużo szacunku i wdzięczności, naprawdę świetnie widzieć coś takiego.

Poza tymi przeważnie drobnymi aspektami trasy, powiedziałbym, że generalnie jest to bardzo podobne.

Bardzo ciekawie to słyszeć, zwłaszcza, że jako zespół macie już spore doświadczenie. Graliście przecież na Wave-Gotik-Treffen. Co możesz nam o nim powiedzieć? Co najbardziej urzekło Cię na tym feście?

Wave-Gotik-Treffen 2024 było dla nas w ogóle pierwszą okazją do postawienia stopy w Europie przed naszą europejską trasą.
Ten fest łączył się przede wszystkim z niezłym zszarganiem nerwów. Byliśmy po prostu nieobeznani z tym wszystkim, ale… to było wspaniałe przeżycie, wszyscy byli dla nas tacy mili igościnni.

Graliśmy w Lipsku. Mieliśmy okazję zagrać na jednej z większych festiwalowych scen, czyli Felsenkeller. Przypomina ona katedrę, ma w sobie coś z kościoła i dzięki temu zapewnia idealny vibe do muzyki, jaką gramy. Nasz materiał to głównie post-punk i darkwave i widać było, że wielu ludziom się to spodobało.
To wciąż największy koncert, jaki zagraliśmy – jeśli o liczby chodzi, przyszło z pewnością około dwóch tysięcy ludzi.

Wave-Gotik-Treffen było niesamowitym przeżyciem – publika była wspaniała, spotkaliśmy się również z naszymi przyjaciółmi, z którymi pracujemy w założonym w Niemczech labelu, Young and Cold Records. Mieliśmy okazję ich wtedy poznać na żywo, zapewnili nam merch. To była dla nas również możliwość spotkania wielu fanów, których nigdy wcześniej nie mieliśmy szansy zobaczyć na żywo.

Brzmi niesamowicie, bez wątpienia. Cieszę się, że mieliście szansę tam zagrać i tego doświadczyć, co nasuwa mi kolejne pytanie. Jako Haunt Me, należycie do największych i odnoszących najliczniejsze sukcesy zespołów z Teksasu, wraz z Twin Tribes, Nite czy Urban Heat.
Co prawda wiem, że Teksas to ogromny obszar – na przykład Polska jest w zasadzie wielkości tego jednego stanu – ale zastanawiało mnie, co powiesz o gotyckiej i ogólnie alternatywnej scenie w tym stanie?

Wszystkie zespoły, które wymieniłaś, świetnie sobie radzą. Myślę, że Teksas ma bardzo niedocenianą scenę alternatywną, a jeśli chcemy powiedzieć to dosadniej: niedocenianą scenę gotycką.

Odnoszę wrażenie, że większości ludzi, kiedy myślą o alternatywie, przyjdzie do głowy raczej inny stan. Kalifornia, Nowy Jork, może Chicago… ale Teksas? Nie będzie to ich pierwszy wybór, ale pomimo tego, Teksas ma świetną scenę alternatywną.

Od stosunkowo niedawna, dzięki tym zespołom , które zdobywają na popularności, nasz stan zyskał większą widoczność. To pomogło ludziom uświadomić sobie, że „hej, Teksas ma sporo niezłych zespołów!”.

Mamy naprawdę dobrą scenę, świetnych artystów. To bardzo motywujące i po prostu fajne widzieć coś takiego.
Dawniej było nam pod tym kątem dość ciężko. Teksas przez bardzo długi czas był rządzony przez władze konserwatywne.

Mają one tendencję do bycia bardzo religijnymi, bardzo „przeciw” wielu rzeczom. Jest u nas wiele społeczności, które czują się uciskane, i grup spotykających się z dyskryminacją, takich jak osoby LGBTQ albo ci, którzy nie są religijni. A za każdym razem, kiedy ktoś czuje się wykluczony, wręcz prześladowany – czy to przez fanatyków religijnych, czy polityków ogólnie, tworzy się kontrkultura.

Myślę, że to dlatego Teksas ma tak dużą scenę alternatywną i tak prężną kulturę gotycką.
To dzięki powstawaniu tej kontrkultury w wyniku długotrwałej historii ucisku. Teraz to naprawdę świetna sprawa widzieć, że Teksas stał się demokratycznym stanem. Tak naprawdę stało się to dzisiaj (4 listopada) i po raz pierwszy od trzydziestu lat mamy demokratyczne władze i senatora.

To naprawdę dużo czasu.

Tak, i pokrzepiające jest to widzieć.

Pozwala ludziom stwierdzić, że kontrkultura ma duże znaczenie, również w Polsce. Jesteśmy dość religijnym krajem, jest tu więc sporo konserwatywnych ludzi, zwłaszcza jeśli porówna się nas do Zachodu Europy. Mamy też jednak rozrastającą się scenę gotycką, więc… świetnie jest widzieć coś takiego!

Inna dobra sprawa to współpraca z innymi zespołami. Wraz z innymi artystami pojawiliście się kilka lat temu na kompilacji Deathpop. Co oznacza dla Ciebie „Deathpop”, czy jako gatunek muzyczny, czy jako pewien kierunek w sztuce?

Tak naprawdę nigdy nie słyszałem tego określenia dopóki nie dowiedziałem się, że taki będzie tytuł składanki. Dla mnie Deathpop to po prostu fajnie brzmiąca nazwa, z pewnością bardzo ciekawa.

W moim rozumieniu jest to po prostu popowa wrażliwość i chwytliwość tych utworów, a w połączeniu z nią idzie serce, emocje, smutek i melancholia gotyku.

Dlatego: tak, to właśnie to oznacza dla mnie Deathpop. To trochę jakby powiedzieć gothpop, jest to dla mnie ta sama rzecz. W każdym razie to dwa bardzo bliskie pojęcia w moim odczuciu i zwyczajnie lubię połączenie chwytliwości i popowej struktury z czystymi emocjami i smutkiem muzyki gotyckiej.

W materiale Haunt Me z pewnością jest dużo chwytliwości, bardzo podoba mi się to, że do wielu Waszych utworów można potańczyć. Jeśli jednak chodzi o Wasz nowy singiel 500 Days of Summer, ma inne brzmienie, może bardziej nostalgiczne. Czy masz wrażenie, że to właśnie w tym kierunku zmierza większość współczesnej muzyki, czy po prostu wolniejsze, bardziej melancholijne brzmienie było tym, co Wam w danym momencie odpowiadało?

500 Days of Summer to zdecydowanie coś trochę innego, niż nasz zwykły materiał, jak wspomniałaś. No cóż, na pierwszym albumie mamy pewne numery, które mi się z nim kojarzą. Na przykład  Clementine. Generalnie jednak rzecz biorąc, to coś innego, ponieważ staramy się stworzyć coś nowego wraz z każdym albumem.

Nasza twórczość to wciąż Haunt Me, ale nie chcemy dwa razy nagrywać tego samego albumu. Dążymy do tego, żeby muzyka była świeża i interesująca.

Na chwilę obecną mamy dwa albumy i cztery EP za sobą. Nasz pierwszy album, This Sadness Never Ends, jest zdecydowanie bardziej rockowy, a w każdym razie bardziej w klimacie post-punk niż darkwave. Nie ma na nim zbyt dużo syntezatorów ani elektroniki. Zamiast tego sięgaliśmy raczej po gitary, które mają organiczny dźwięk, z kolei sam album ma swoją konkretną tematykę. Dla mnie jest to album o miłości, o stracie, o tych uczuciach, które bywają po prostu przejmująco smutne.

Nasz drugi album, Watch You Bleed, jest zupełnie inny, bardziej w duchu darkwave i mniej post-punkowy. Jest tu dużo większy focus na elektronikę, dużo syntezatorów. Ten album to również pewna wampiryczna historia miłosna. Jest to więc romantyczny materiał, ale nie aż tak smutny. Cóż, jest w tym wszystkim bardziej seksowny (śmiech). A to wszystko bez porzucania romantyzmu.

Nowy album, który mamy zaplanowany i który chcielibyśmy wydać latem 2027, to jeszcze inne połączenie.

Chcielibyśmy wymieszać nasze EP Wish You Were Here, na którym znalazło się kilka naszych ulubionych utworów, z brzmieniem naszego pierwszego albumu. To nostalgiczna i zarazem smutna kombinacja, nawet w połączeniu z tymi bardziej „tanecznymi” utworami.

Jest tam więc zachowana równowaga pomiędzy smutnym nastrojem a brzmieniem indie, wszystko przy odejściu od klasycznego darkwave. O ile to, co mówię, ma sens! (śmiech)

Co prawda te elementy od zawsze przewijały się w naszej muzyce, ale tym razem będzie to jeszcze mocniej osadzone w indie/alternatywie, niż w darkwave i stricte w gotyku, tak bym to ujął.

To naprawdę brzmi na dobry balans.  Ciekawe również, że wspominasz o romantycznej stronie Watch You Bleed. Wydawnictwo ukazało się w zeszłoroczne Walentynki – zapewne nie był to przypadek, prawda?

Zgadza się. Tak, to było w stu procentach przemyślane.

Zaplanowaliśmy premierę na ten dzień. Cała ta tematyka jest romantyczna, to jak wampiryczny romans, love story mocno inspirowane filmem Dracula Brama Stokera. Uznaliśmy, że będzie to idealnie pasowało na walentynkową premierę. Po prostu czuliśmy, że to będzie dobry pomysł!

Zdecydowanie. Innym interesującym wydawnictwem, jakie macie na koncie, a nawet bardzo interesującym, jest singiel nagrany z Past Self, czyli utwór Pecador. Zarówno Wy, jak i oni jesteście zespołami zyskującymi popularność nie tylko w amerykańskiej, ale światowej scenie gotyckiej, dlatego zastanawiało mnie, jak doszło do tej współpracy?

Nie pamiętam, kto wpadł jako pierwszy na ten pomysł. Will (koreańskie imię: Sung), wokalista Past Self, to mój wieloletni przyjaciel, znaliśmy się na długo zanim którykolwiek z nas miał zespół. Byliśmy przyjaciółmi na długo przed tym, jak zapoczątkowaliśmy projekty muzyczne, w których obecnie jesteśmy.

W którymś momencie zaczęliśmy się zastanawiać nad nagraniem collabu, wspólną pracą nad utworem. Następnie zaczęliśmy coraz więcej o tym rozmawiać i dobrze pamiętam, że to ja zadałem nam pytanie „co, jeśli nagramy trójjęzyczny utwór”. Ponadto: co, jeśli byłby to pierwszy w historii trójjęzyczny utwór gotycki? Powstało wiele dwujęzycznych numerów, ale trzy języki w jednym utworze to coś, co, o ile mi wiadomo, jeszcze nigdy nie zostało nagrane.

Will przystał na mój pomysł, zgodził się, że to dobra myśl i że powinniśmy to zrobić.

Moja zwrotka jest po hiszpańsku, następnie jest partia Willa po koreańsku, a później wchodzi angielski, w momencie, w którym razem śpiewamy refren. Jest to więc bardzo fajna, wyjątkowa współpraca, która sprawiła nam wiele frajdy. Past Self to bardzo utalentowani ludzie i mogę śmiało powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni z tego, jak wyszedł nam ten utwór.

To naprawdę coś szczególnego, więc gratuluję pomysłu.

Dziękuję!

Ten utwór pokazuje, że gotyk przekracza granice. No właśnie, super by było zobaczyć Haunt Me na trasie z Past Self!

Dokładnie tak, jeśli o przekraczanie granic chodzi. A skoro o trasie mowa: rozmawialiśmy nawet o tym i bardzo chcielibyśmy wyruszyć we wspólną trasę. Mam nadzieję, że uda się nam to w niedalekiej przyszłości.

Ja również na to liczę. Jeśli mógłbyś wymienić znanego artystę oraz mniejszy, zasługujący na większy rozgłos zespół, to z kim najbardziej chciałbyś nawiązać współpracę?

Z małych zespołów, które moim zdaniem zasługują na większe uznanie to teksański zespół post-punkowy, o hiszpańskojęzycznej nazwie – Sucio.. To nasi bliscy przyjaciele, naprawdę przemili ludzie, i nagrywają bardzo dobrą muzykę.
To jeden z zespołów, które mam nadzieję zabrać kiedyś w trasę jako support, i z pewnością zasługują na to, by być bardziej znani.

Jeśli o znane kapele chodzi… to trudne pytanie przy tylu dobrych zespołach! Jednak w scenariuszu marzeń chciałbym współpracować z Robertem Smithem z The Cure, to by było niesamowite. To byłoby spełnienie moich marzeń.

Myślę, że super byłoby coś nagrać z Deceits czy też Nite.

Naprawdę mam nadzieję, że się Wam uda. Jeśli chodzi o tworzenie nowych utworów – zaczynasz od muzyki, a następnie dopełniasz ją tekstami i wokalem, prawda?

Zgadza się. W naszym materiale najpierw jest muzyka, następnie dodawany zostaje tekst, linia wokalna. Najczęściej tworzę w ten sposób.

Wracając do sceny gotyckiej i tego, jak łączy ludzi, to często odnoszę wrażenie, że to gościnna, bardzo otwarta na innych subkultura. To jak bezpieczna przestrzeń. Czy scena gotycka to dla Ciebie taki safe space?

Jak najbardziej. To, co uważam za piękne w społeczności gotyckiej, to właśnie ta gościnność i brak oceniania. Fantastyczna sprawa.

Myślę, że Teksas ogólnie jest pod tym względem bardzo bezpieczny, zwłaszcza w dużych miastach i zwłaszcza po niedawnym głosowaniu. To świadczy o tym, dokąd zmierzamy jako stan, w którym młodzi mają głos i go wykorzystują. Mniejszości, takie jak Latynosi i Afroamerykanie, w końcu także zabierają głos i podejmują akcje.

Myślę, że to dlatego scena gotycka w Teksasie stanie się jeszcze lepsza, jeszcze bezpieczniejsza. Powiedziałbym, że obecnie jest bezpiecznie w dużych miastach, takich jak Houston, Dallas, Austin… nie mogę jednak powiedzieć tego z pewnością o mniejszych miejscowościach czy bardziej wiejskich terenach, po prostu duże miasta wydają mi się bezpieczne.

Rzecz jasna, zawsze będą te bardziej konserwatywne albo przesadnie religijne osoby, które będą próbować coś złego zrobić albo powiedzieć…

To bardzo ważne w prawdziwym życiu – podczas koncertów, na innych eventach… to przecież istotne, żeby każdy czuł się mile widziany w alternatywnej społeczności.

Tak, a to, że może zjawić się tam każdy z alternatywnych kręgów, to coś fantastycznego.

Mam więc nadzieję, że tę mentalność i otwartość będziecie ze sobą prezentować, gdziekolwiek zagracie.

Zapraszamy na nasze nadchodzące koncerty!
Bardzo dziękuję za wywiad i za rozmowę o scenie. Świetnie było pogadać, zwłaszcza z kimś zza oceanu, tu w Polsce.