Det Gamle – „Diaboli Manifesto” (2024)

Det Gamle dla tych, którzy nie wiedzą, to nic innego jak trójka muzyków, która tworzyła pierwotny skład Besatt. I właśnie tego pierwotnego ducha z 1991 roku czuć w twórczości Det Gamle. To już czwarty długograj w ich karierze i bezspornie najlepszy. Black metal, raczej w średnich tempach, ale też okraszony dużą dawką akustycznych gitar i klimatycznych klawiszy. Mam naprawdę duży szacunek do takich zespołów i do takiego ducha, wręcz tradycyjnego metalu, który natchniony jest satanicznym, dusznym i oleistym jak smoła klimatem. Diaboli Manifesto bardzo przypomina mi to, co przez lata serwował nam czeski Root. Diabelskie pieśni w epickim wydaniu, żywcem jakby wydarte z Kärgeräs czy The Revelation od naszych południowych sąsiadów.

Słucha się tego wybornie. Precyzyjne brzmienie, jak spod igły, niesamowity, nawiedzony wokal tchnący piekielną atmosferę w każdy poszczególny utwór. A na dodatek polskie teksty, które nadają nietuzinkowy urok każdej kolejnej nucie. Nie chciałbym się narazić fanom Kata, ale czuć tutaj wszechobecnego ducha Romka Kostrzewskiego. Teksty są naprawdę dojrzałe i słychać, że są przemyślane w każdym calu. Całość jest spójna i tworzy jedną wielką ceremonię ku czci zła. Szczerze? Aż mnie dreszcze przechodzą i wierzcie, bądź nie, ale jest to cholernie miłe uczucie.

Beldaroh i spółka stanęli na wysokości zadania i zaserwowali epicką epopeję najwyższych lotów. Trudno mi wskazać utwory najlepsze, ponieważ całość od początku do końca jest znakomita. Włączam sobie tę płytę raz za razem i wciąż odkrywam nowe smaczki, które komponują się w czterdziestojednominutowy opus. Pomysłowość w estetyce metalu. Duma i bluźnierstwo w jednym. Polecam malkontentom, ale także tym, którzy już zdążyli połamać sobie zębiska i pazury na metalu. Zdecydowanie jedna z lepszych płyt ubiegłego roku. Nie tylko na rodzimym podwórku.

Ocena 9,5/10