NYRAK – „Empires of Ash” (2026)

11.11.2026Adam Pilachowski3

Empires of Ash przedstawia Nyrak jako zespół, który po poprzednim albumie Phoenix Mortis wszedł w jeszcze głębszą, bardziej niepokojącą fazę twórczą. Rdzeń pozostaje bezlitosny, ale struktury są bardziej poskręcane, melodie ciemniejsze, a atmosfera gęstsza i bardziej klaustrofobiczna. Orkiestrowe akcenty pojawiają się jak cienie – wzmacniają napięcie, podkreślają monumentalne momenty, nigdy nie tłumiąc brutalnej siły riffów. To materiał, który nie tylko rozwija wcześniejsze pomysły, lecz także pogłębia ich mroczną intensywność.

Niestety, na Empires of Ash nie wszystko współgra tak, jak mogłoby się wydawać. Mimo gęstej atmosfery zespół momentami brzmi naiwnie i pretensjonalnie, jakby próbował być groźniejszy, niż faktycznie jest. Jest tu siła i blackmetalowa groza, ale napompowana sztucznie – jakby ktoś podkręcił wszystko na sterydach, licząc, że nikt nie zauważy. Może narażę się fanom zespołu i tego typu grania, ale nie potrafię zaufać tej płycie.

Są jednak i te dobre momenty. Już od mrocznego, niemal rytualnego otwarcia The Saturnalia Prophecy album wciąga słuchacza w wir, który nie tyle balansuje między skrajnościami, co brutalnie nimi szarpie. Wściekłe, rozszalałe fragmenty gwałtownie ustępują miejsca melodyjnym, nastrojowym pasażom, jakby zrodzonym z późniejszych, bardziej introspektywnych odsłon Enslaved. Złożone rytmy i gęsto warstwowane gitary nie pozwalają muzyce osiąść na żadnym stabilnym gruncie. Zamiast tego pchają ją naprzód w sposób niemal agresywnie kinetyczny, jakby cały materiał był w permanentnym stanie erupcji.

Utwory pozostają intensywne i bezpośrednie, lecz jednocześnie otwierają przestrzeń na budowanie napięcia i atmosfery – tej samej, którą potrafiły kreować najlepsze momenty Wolves in the Throne Room, gdzie surowość nie wykluczała majestatu. To właśnie w tych kontrastach Empires of Ash odnajduje swoją tożsamość. W nieustannym starciu między brutalnością a refleksją, między gniewem a melancholią, które nie współistnieją pokojowo, lecz walczą o dominację nad każdym kolejnym taktem.

Towards the Haunted Future odsłania mroczniejszą, bardziej niepokojącą odsłonę Nyrak – taką, w której dysonans nie jest jedynie środkiem wyrazu, lecz staje się fundamentem całej narracji. Te kompozycje brzmią jak zapis powolnego, nieuchronnego osuwania się w ciemność: riffy drgają jak napięte nerwy, perkusja pulsuje jak przyspieszony oddech (chociaż co do jej brzmienia mam pewne wątpliwości), a całość zdaje się funkcjonować na granicy między gniewem a fatalistyczną rezygnacją.

W tym kontekście Upon Wings of Pestilence i Stare Into the Eyes of Death ukazują różne oblicza tej samej, konsekwentnie budowanej estetyki. Pierwszy uderza w słuchacza wściekłą, szarpaną intensywnością black metalu, jakby próbował wyrwać się z własnej klatki. Drugi natomiast zwalnia, rozciąga frazy, pozwala dysonansom wybrzmieć w pełni, tworząc atmosferę gęstą jak mgła nad opuszczonymi polami. Razem tworzą dyptyk, który nie tylko prezentuje zakres brzmieniowy Nyrak, ale też podkreśla, że za każdym dźwiękiem kryje się coś więcej – echo przyszłości, która nie tyle nadchodzi, co już zaczęła nawiedzać teraźniejszość.

Kontrast jest jednym z filarów Empires of Ash – album działa jak pejzaż, w którym ostre, agresywne formacje wyrastają obok ciężkich, mglistych przestrzeni. Kali Yuga zwalnia tempo niczym monumentalny blok skalny, który nagle zatrzymuje impet wcześniejszych utworów i wprowadza słuchacza w gęstą, złowieszczą atmosferę. Jej melodie, ciemne i wwiercające się w pamięć, mają w sobie coś z powolnego, rytualnego tańca. Napięcie narasta tu jak burza zbierająca się nad horyzontem. Nie gwałtownie, lecz z nieubłaganą konsekwencją.

The Fall of Man wnosi bardziej melancholijny, emocjonalny ton, jakby pod surową konstrukcją albumu pojawiła się szczelina odsłaniająca kruchość i ludzką bezradność.

Z kolei Reverie de la Mort – orkiestrowy, pełen patosu i chłodnej elegancji – pogłębia atmosferę albumu, tworząc przejście w stronę finału równie naturalne, co niepokojące. Dzięki temu środkowa część płyty zyskuje wyraźny ciężar narracyjny, a całość zaczyna układać się w spójną, mroczną opowieść.

Empires of Ash ostatecznie potwierdza, że Nyrak nie tylko odnajduje własną tożsamość w nowoczesnym black metalu, lecz świadomie ją kształtuje. Intensywność materiału nie istnieje tu w opozycji do atmosfery czy subtelnych detali – przeciwnie, współtworzy z nimi spójną, wielowarstwową narrację, w której każdy element ma swoje miejsce i funkcję. To album, na którym potęga brzmienia i wyczucie formy nieustannie się przenikają, choć momentami balansują na granicy pretensjonalności, jakby zespół celowo igrał z przesadą, by jeszcze mocniej podkreślić własną ambicję. Właśnie ta odwaga – czasem ryzykowna, czasem imponująca – sprawia, że Empires of Ash pozostaje dziełem niejednoznacznym, ale bez wątpienia znaczącym, wyznaczającym kierunek, w którym Nyrak może rozwinąć się z pełną świadomością swojego potencjału.