A kto tam grzebie pod drzewem śmierci w poszukiwaniu straconego wianka? Kto cichaczem pośród zimy szuka kwiatów splecionych w symbol dziewictwa i czystości? To Karg, znany bardziej jako J.J., lider i spiritus movens genialnego Harakiri for the Sky. To on, wygrzebując spod śniegu zwiędłe reminiscencje lata, prezentuje szóste już wydawnictwo swojego solowego projektu.

I to słychać na tym wydanym przez Art Of Propaganda krążku. Od pierwszego do ósmego utworu. Od pierwszej do siedemdziesiątej szóstej jego minuty. Kawałki często rozpoczynają się powolnymi i nastrojowymi partiami gitarowymi, które przeradzają się w ścianę mocno zniekształconych dźwięków. Taką konstrukcję mają na przykład utwory numer trzy, cztery i siedem. Charakterystyczny dla J.J. growl znajdziemy w każdym z numerów, poza ostatnim Advent. I z tego właśnie powodu od tej kompozycji proponuję zacząć. Growl jest tu (przynajmniej w połowie) charczący i niski, ale niewysoki, wyśpiewywany na granicy możliwości wokalnych. Najnudniejszym zaś jest utwór numer pięć Mein Freiheit war ihr Tod ze względu na wolne wstawki. Ciekawa odskocznia i pewne novum, które odróżnia nieco projekt Karg od Harakiri for the Sky. Niestety niezbyt pasuje mi ojczysty język J.J., w którym stworzone są utwory na tym albumie, psuje styl.

Powiem tak. Harakiri for the Sky spotkałem przypadkiem jako suport na jakimś koncercie całe lata temu i zakochałem się w ich wizji post metalu. A Karg to takie Harakiri for the Sky, tyle że po niemiecku. Pytam się więc, po co nagrywać tak strasznie długaśną płytę, skoro chwilę wcześniej światło dzienne ujrzała świetna płyta Arson? Kto wytrzyma godzinę z kwadransem muzyka, który tworzy wierną kopię siebie samego rzekomo pod postacią innego projektu?

Mnie było ciężko. I choć trudno przyczepić się na tej płycie do czegokolwiek z technicznego punktu widzenia, to nie jestem w stanie dać jej wysokiej noty. Dornenvögel jest albumem spójnym, technicznie dobrym i logicznie poprawnym, ale w całości po prostu przydługawym i ostatecznie nudnym.

Ocena 6,0/10,0.