NEOLITH – „Inbir” (2026)
Historia Neolith rozpoczęła się w 1991 roku. Chciałoby się powiedzieć „o ja pier…!”. Serio, znacie jakiś inny przykład zespołu, który istnieje tyle lat gdzieś na skraju podziemia, jest szeroko rozpoznawalny i jednocześnie trzyma poziom? Mi w tym momencie ciężko przytoczyć jakąś nazwę. W dodatku wiele kapel zbliżonych do Neolith stażem popełniło gdzieś po drodze swój „St. Anger”, a podkarpacki skład może i nie sięgnął wyżyn, ale też nigdy nie stworzył gniota. Dwunastego września bieżącego roku odbyła się premiera kolejnego (szóstego) pełniaka w historii zespołu, który nosi tytuł Inbir. Wydawnictwo to wydało Deformeathing Production w trzech postaciach: LP, CD oraz w streamingu. Wraz z premierą nowej płyty wytwórnia wypuściła również wznowienie poprzednika z 2019 roku, I am the Way.
Dinozaurów metalu ciężko wybić. Wróciło Sacriversum, parę innych starych składów, jak na przykład Death Sea, ale jest też kilka innych, które nigdy się nie poddały. Do takich należy bohater tej recenzji – Neolith. Ich nowe dzieło Inbir wywołało poruszenie na rodzimej scenie, a nazwę w marcu przypomniało wznowienie debiutu, Igne Natura Renovabitur Integra (niedługo moja recenzja). Myślę, że wprowadzenie w ten sposób nazwy na kilka miesięcy przed premierą nówki było bardzo dobrym zagraniem ze strony wytwórni.
Inbir został nagrany w głównej mierze przez zespół, a miksem i masteringiem zajął się Haldor w Satanic Audio. Jak się można spodziewać, zestaw ten dał mocny sound. Nazwałbym brzmienie dosyć siłowym, zbitym i nastawionym na atak z wypchniętymi na front beczkami. Sytuuje to Neolith w trochę nowocześniejszych realiach niż można by wnioskować, bazując na samych konstrukcjach utworów, bo raczej poruszone tu klimaty oscylują przy starszej szkole metalu. Nie powiedziałbym, że mamy do czynienia z jakimś powrotem do lat 90., stanowczo nie, ale już koniec milenium – może i tak (oczywiście z inspiracjami z klasyki). Death metal grany na Inbir stawia Neoltih gdzieś w klimatach Lost Soul, Behemoth (Zos Kia Cultus), czy Hate z okresu Anaclasis. Do wpływów deathowych zespół dołożył trochę riffów blackmetalowych oraz mroczną, podniosłą atmosferę – której materiał chyba zawdzięcza całą atrakcyjność. Sam łomot raczej by nie wciągnął, a w połączeniu z klimatem sprawia, że zrobiło się ciekawiej i wielowarstwowo. Neolith zawsze przesiąknięty był sporą dawką atmosfery, na nowym dziele mamy do czynienia ze zminimalizowanymi ciągotami w tym kierunku, ale i tak dały one odpowiedni efekt. Zespół zamanifestował tu przynależność do sceny ekstremalnej, po I am the Way robiąc kolejny krok w stronę brutalności. Na szczęście nie zapomniał też o swoich korzeniach i mrocznej stronie.
Bardzo charakterystycznym wykończeniem całości są wokale. W moim uznaniu są tu wręcz elementem, który nadał całości kierunku i ostatecznego charakteru. Levi buduje swoje wokale w nietypowy sposób. To nie są typowe growle, tylko krzyki ubrane w distortion, przez co nabierają innej artykulacji, inaczej kładziony jest nacisk na sylaby. Daje to opętańczy efekt końcowy, podniosły czy nawet rytualny.
Neolith przeżył wiele trendów i wiele ogłoszeń typu „rock is dead”, a nadal trwa, by niszczyć. Im więcej na głowach muzyków siwizny, tym więcej na płytach blastów i nakurwu. Inbir to płyta z charakterem, nagrana przez dojrzałych muzyków. Tu nie ma miejsca na naiwne ruchy, próby puszczenia oczka do ogółu. Muzycy nagrali to co chcieli, to co im serce każe. Postawa ta jest godna szacunku w takim samym stopniu jak upór, który przez ponad trzydzieści lat pcha band do przodu.
- NEOLITH – „Inbir” (2026) - 12 listopada 2026
- HAZAEL – „When the Sun is Dead” (1996/2026) - 10 listopada 2026
- NECROMORBID – Ceremonial Demonslaught (2026) - 4 listopada 2026
