Josh Homme niczego nie musi, on po prostu może. Trzeba mieć to z tyłu głowy, słuchając Perfecth, dziewiątego już długograja Queens of the Stone Age. Na wydanym w ubiegłym miesiącu krążku grupa nie ogląda się na oczekiwania fanów – zamiast energetycznego i podrywającego do ruchu rocka, do jakiego panowie przyzwyczaili swoich odbiorców, tym razem nagrali materiał o wiele bardziej intymny, spokojny i stonowany, idący w parze z koncertem grupy w paryskich katakumbach. Efekt? Niestety bardzo różny, z przewagą kompozycji po prostu nieudanych.
Niewątpliwie są tu momenty, w których panowie zbliżają się do poziomu znanego u nich od lat. Najjaśniejszymi punktami płyty są znany już na długo przed premierą Perfecth mocno bluesowy Insignificant Other, który spokojnie mógłby zostać momentem wyciszenia na …Like Clockwork, i następujący zaraz po nim najbardziej queensowo-gitarowy Where the Goth Girls At?, który z kolei widziałbym na Lullabies to Paralyze. Jeśli kompozycje te nie podobały wam się, gdy zespół udostępniał je przed premierą swojego dziewiątego albumu, to według mnie nie macie na Perfecth czego szukać. A nie podobać się miały prawo – na wspomnianych przeze mnie wcześniejszych wydawnictwach QOTSA bez wątpienia byłyby najsłabszymi punktami. Wnioski nasuwają się same.
Pozostała część Perfecth mocno mnie wynudziła, co jest nie tylko nowością, jeśli chodzi o katalog zespołu, ale i swego rodzaju osiągnięciem, biorąc pod uwagę, że poza Where the Goth Girls At? i Insignificant Other zostało tutaj niespełna 30 minut muzyki. Otwierający album senny It’s Only Love broni się jedynie wokalem Josha, jedynym niezawodzącym elementem na całej długości płyty. Psychodela Mono może się podobać, jednak powolnie snujący się numer prowadzi w zasadzie donikąd, podobnie jak akustyczny From the Cliff –ładna pioseneczka, o której jednak kompletnie nie pamiętam po wyjęciu płyty z odtwarzacza. Sunday? Dobre, ale tak samo dobre było już 10 lat temu, gdy Homme wraz z Iggym Popem wydawali Post Pop Depression. Tutaj to po prostu odgrzewany kotlet, całkowicie zbędny i nagrany ponownie nie wiadomo po co. Dalej mamy Easy Street, czyli kolejną akustyczną piosenkę z ładną melodią, której jednak nie potrafię zapamiętać i to mimo faktu, że słuchałem jej wiele razy, gdy zespół wypuścił ją jako zapowiedź nowej płyty. Phantom Limb to następujący pod koniec materiału chlubny wyjątek od tej zamuły. Płyta zdecydowanie potrzebowałaby więcej takich przyjemnie pulsujących numerów, aby pozostawić po sobie pozytywne wrażenie. Koncertowym przykładem spartolonego potencjału jest za to kończący całość Run Away From the Mob, z najagresywniejszym gitarowym uderzeniem, jakie można na Perfecth znaleźć – tylko co z tego, skoro to jedynie ostatnia minuta, a wcześniej mamy trzy pełne odbierającego ochotę dalszego słuchania smęcenia, jakiego na nowym dziecku jest aż zbyt wiele?
To Joshowi gra teraz w duszy, więc taką płytę nagrał z Queensami i nie musi się z tego nikomu tłumaczyć. Po co jednak wydawać ten materiał jako Queens of the Stone Age, a nie jako swój solowy krążek? Nie wiem, może docenię ten album, gdy będę już starszym panem, obecnie jednak takiego wydania Queens of the Stone Age po prostu nie kupuję. Nie chodzi mi nawet o brak gitarowego ataku i mięsistych riffów, bo gdyby udało się utrzymać poziom tych trzech udanych numerów, to byłbym teraz bardzo zadowolony. Niestety zaserwowany tym razem przez QOTSA koktajl monotonnego i mało zróżnicowanego tempa, braku chwytliwych i zapadających w pamięć momentów oraz nieopuszczającego mnie ani na moment wrażenia obcowania ze zbiorem lekko podrasowanych B-side’ów, zbyt słabych na załapanie się na poprzednie płyty grupy, okazał się w moim przypadku zabójczy. Nie dla mnie jednak, a dla Perfecth.
Ale w sumie to nie musi.
- QUEENS OF THE STONE AGE – „Perfecth” (2026) - 14 listopada 2026
- Dopelord, Species – relacja z koncertu, Katowice (11.11.2026) - 14 listopada 2026
- Behemoth, Dimmu Borgir, Dark Funeral – Katowice (25.10.2026) - 29 października 2026