Upheaval sprawia wrażenie albumu, w którym Soliloquium świadomie rezygnuje z dotychczasowej równowagi między melodyjnością a ciężarem, znanej z Contemplation czy Things We Leave Behind. Tamte płyty, choć melancholijne, miały w sobie pewien rodzaj przestrzeni – jakby smutek był obserwowany z dystansu, filtrowany przez refleksję. Upheaval natomiast zamyka słuchacza w środku emocjonalnego epicentrum, gdzie każdy riff, każde zwolnienie i każdy wers brzmi jak bezpośredni zapis bólu.
Muzyka jest tu gęstsza, bardziej lepka. Zamiast płynnych przejść i szerokich melodii, Stefan Nordström i jego Soliloquium wybiera struktury bardziej poszarpane. W porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami, Upheaval brzmi jak utrata ostatnich bezpiecznych punktów oparcia.
Warstwa tekstowa pogłębia ten efekt. Smutek nie jest tu metaforą, lecz stanem chronicznym, który przenika każdy wers. W poprzednich albumach pojawiały się przebłyski nadziei, choćby w formie introspekcyjnych pytań czy chwilowego uniesienia melodii. Tutaj nie ma takich momentów. Teksty są jak zapiski z okresu, w którym emocje nie podlegają negocjacjom. To smutek pozbawiony ozdobników, bardziej zbliżony do surowego doom/death z lat 90., niż do współczesnej, wygładzonej odmiany gatunku.
Tempo albumu jest przemyślane do granic obsesji. Każde spowolnienie działa jak kolejny stopień w dół. Gęsta atmosfera, zbudowana na ciężkich, powolnych gitarach i głębokich wokalach, przypomina nie tyle podróż, co osuwanie się w osobistą otchłań.
Balans między gniewem a rezygnacją jest tu wyjątkowo precyzyjny. Gniew nie wybucha, lecz tli się pod powierzchnią, jak żar w wygasającym palenisku. Samotność natomiast nie jest stanem emocjonalnym, lecz środowiskiem, w którym album się rozgrywa. W rezultacie Upheaval brzmi jak zapis momentu, w którym człowiek przestaje walczyć, a zaczyna obserwować własny upadek.
Soliloquium unika pułapki, w którą wpada wielu twórców melancholijnego metalu – przesłodzenia, nadmiernej melodyjności, emocjonalnego kiczu. Zamiast tego oferuje narrację, która jest brutalnie szczera i pozbawiona ozdobników.
Contrarias to jeden z tych momentów, w których album próbuje rozszczelnić swoją surowość, wprowadzając miękkie, niemal kojące pasaże. To świadome spowolnienie, które ma zaskoczyć. Utwór zdaje się wygasać, po czym wraca, by dołożyć jeszcze odrobinę melancholii. Ten zabieg jest efektowny, choć niepozbawiony ryzyka. Dla części słuchaczy może działać jak wytrącenie z immersji, jakby kompozycja na chwilę traciła własną trajektorię.
Tytułowy Upheaval funkcjonuje odwrotnie. Nie szuka gwałtownych zwrotów, nie próbuje rozbić formy. To utwór oparty na konsekwencji, nie na szaleństwie. Porusza się po dobrze znanej ścieżce, świadomie unikając eksperymentu. Nie musi udowadniać, że potrafi więcej. Jego siła tkwi w stabilności, w pewności, że nie zdradzi raz obranej struktury.
Projekt może nie wygina czasoprzestrzeni, ale dostarcza dokładnie to, czego oczekuję od dobrego, melodyjnego death/doom metalu. Miażdżącą rozpacz, która w całym swoim horrorze potrafi odsłonić przebłyski piękna. To materiał wymagający, na momenty, w których obcujesz ze swoim smutkiem jak z nieproszonym gościem, pozwalając mu wejść, rozsiąść się i mówić.
W tych długich, powolnych frazach jest coś z marszu przez mgłę, w której każdy krok wydaje się równie bezsensowny, co konieczny. A jednak – i tu tkwi jej największa siła – w tej mglistości pojawiają się drobne, niemal nieśmiałe refleksy światła. Nie nadzieja, bo ta byłaby zbyt łatwa. Raczej coś jak blask księżyca odbity w kałuży na pustej ulicy. Piękno, które nie zmienia sytuacji, ale przypomina, że nawet w najgłębszym mroku istnieją rzeczy, które nie poddały się całkowicie.
- NYRAK – „Empires of Ash” (2026) - 11 listopada 2026
- SOLILOQUIUM – „Upheaval”(2026) - 11 listopada 2026
- SGÁILE – „Onwards to Embrace the Echo” (2026) - 11 listopada 2026