Wywodzący się z Londynu międzynarodowy duet The Chronicles of Manimal and Samara kilka dni temu zaprezentował światu swój drugi album studyjny zatytułowany Trust No Leaders. Krążek ten, będący mieszanką rocka, metalu oraz poezji, zaintrygował mnie już od pierwszego utworu. Niestety koniec końców nowe dzieło TCOMAS ugięło się nieco pod ciężarem ambicji autorów, choć naprawdę dobrych fragmentów jest na nim pod dostatkiem.

Przede wszystkim album ten jest bardzo dobrze zagrany, a jego zróżnicowanie również stoi na wysokim poziomie. Ciężkie i agresywne riffy utrzymane w średnich i szybkich tempach wymieszane są z delikatniejszymi i wolniejszymi momentami w taki sposób, że zmiany intensywności wcale nie brzmią wymuszenie, dzięki czemu krążka słucha się zainteresowaniem. Daphne Ang i Andrea Papi zdecydowanie mają rękę do komponowania, a riffowanie takie jak chociażby w kawałkach The Prophet, Hypermetamorphosis, Nothing but Dust czy najlepszym na krążku Count the Dead nie przyniosłoby wstydu o wiele bardziej doświadczonym składom. Ponadto Papi wypada świetnie pod względem wokalu, i to zarówno tego przepełnionego złością metalowego wrzasku, jak i czystszych, śpiewanych fragmentów. Aż szkoda, że nie pokazuje on swoich możliwości ciut częściej.

Główną wokalistką bez wątpienia jest tutaj Daphne Ang. Pochodząca z Singapuru piosenkarka na Trust No Leaders śpiewa rzadko, częściej za to zajmuje się deklamacją napisanych w języku angielskim liryków. Momentami zabieg ten spisuje się nieźle, jednak przez większość czasu robotyczne recytacje mnie drażniły i szczerze mówiąc ustanowienie jej włoskiego kompana głównym wokalistą wyszłoby The Cronicles of Manimal and Samara na dobre. Ponadto formacja nie ustrzegła się kilku numerów po prostu przekombinowanych (punkujący The Chefs Song, chaotyczny Smell of Your Rot), a także urwanych nieco przedwcześnie.

Rachunek plusów i minusów wychodzi więc mniej więcej na zero. Mimo wspomnianych niedociągnięć Trust No Leaders słucha się dość przyjemnie, jednak potencjał drzemiący w tym duecie wydaje się znacznie większy niż to, co The Chronicles of Manimal and Samara ostatecznie zaprezentowali światu. Nie można jednakże odmówić temu materiałowi nietypowości i odmienności od tego, czego słucham na codzień – za to należą się tylko i wyłącznie brawa.

Ocena: 6.5/10

The Chronicles of Manimal and Samara | Facebook