„Koniec” to solowy album Konrada Ciesielskiego, perkusisty i kompozytora znanego z formacji Blindead, Octopussy czy Tranquilizer, który tym razem wyrusza w zupełnie nową podróż dźwiękową.

To muzyka o filmowej dramaturgii i emocjonalnym ciężarze, łącząca elementy ambientu, eksperymentalnej elektroniki, contemporary jazzu i cinematic sound designu.

Konrad Ciesielski od lat jest postacią rozpoznawalną na polskiej scenie alternatywnej. Jako współzałożyciel Blindead współtworzył jedne z najbardziej wpływowych płyt polskiego post-metalu, a jego perkusyjny styl tj. precyzyjny, narracyjny i filmowy stał się jego znakiem rozpoznawczym. W albumie “Koniec” Ciesielski wychodzi poza ramy zespołowego grania. Buduje narrację opartą na przestrzeni, repetycji i emocji. Jego rytm nie prowadzi, lecz oddycha, a dźwięk staje się medytacją.

Dźwięki „Końca” można kojarzyć z projektami takimi jak GoGo Penguin, Portico Quartet, Hidden Orchestra czy Massive Attack, czyli artystami, którzy w wyjątkowy sposób łączą elektronikę z żywymi instrumentami i przestrzenią, tworząc pełne emocji, filmowe pejzaże dźwiękowe. Podobną wrażliwość można odnaleźć w twórczości Immortal Onion, Nene Heroine, Nilsa Frahma czy Dead Can Dance, gdzie organiczność brzmienia i refleksyjny charakter muzyki spotykają się z nowoczesnym podejściem do kompozycji i produkcji.

Na albumie pojawia się szerokie grono gościnnych artystów, którzy nadają każdemu utworowi indywidualny charakter.

W otwierającym całość „Out of Gravity” usłyszeć można Jana Galbasa, znanego z kultowego trójmiejskiego projektu Ampacity, a także z własnych działań na styku improwizacji i współczesnej muzyki eksperymentalnej. Jego pianino staje się tu centrum emocjonalnym kompozycji, a jego frazowanie dodaje muzyce organicznego, niemal kinowego wymiaru.

W „Miscommunication Land” wokalnie udziela się Gabriela Wasilewska, artystka związana z trójmiejskim środowiskiem performatywnym. Jej głos, balansujący między spoken word a subtelnym śpiewem, wprowadza narrację o ludzkim dystansie i nieporozumieniu – motywach przewijających się przez całą płytę.

W utworze „Taganana” pojawia się Dawid Lipka, trębacz znany z zespołu Ńoko i regularnie współpracujący np. z Marcinem Świetlickim i Tymonem Tymańskim. Jego gra na trąbce, pełna oddechu i otwartych przestrzeni, przenosi słuchacza w rejony współczesnego jazzu improwizowanego i organicznego ambientu.

Szczególną rolę pełni również Patrycja Tempska, saksofonistka aktywna na trójmiejskiej scenie jazzowej i eksperymentalnej. Jej partie, nagrane w utworach „Out of Gravity” i „Kamdra”, budują napięcie i ruch, wprowadzając miękki kontrapunkt wobec elektronicznego tła.

Mimo, że każdy z utworów jest spotkaniem z innym głosem, innym instrumentem, inną emocją, płyta zachowuje swój charakter, a wspólnym mianownikiem pozostaje spokój, świadomość dźwięku i filmowa wrażliwość.

Dla Mindses Music album „Koniec” to kolejny krok w eksploracji przestrzeni dźwięku w której duchowość spotyka się z eksperymentem, a introspekcja z odwagą twórczą. To także świadectwo, że muzyka współczesna może być zarówno emocjonalna, jak i refleksyjna, bez popadania w formalizm.

Premiera albumu „Koniec” odbędzie się 5 listopada 2025 roku. Płyta ukaże się cyfrowo na wszystkich głównych platformach streamingowych oraz w limitowanym, kolekcjonerskim wydaniu fizycznym.

Poniżej prezentujemy teleydyski do dwóch singli promujących to wydawnictwo.

Tracklista:
1. Out of Gravity (feat. Jan Galbas on piano)
2. Miscommunication Land (feat. Gabriela Wasilewska on vocals)
3. Taganana (feat. Dawid Lipka on trumpet)
4. Labyrinthine (feat. Joanna Gośniowska-Budzisz on vocals)
5. Kamdra (feat. Patrycja Tempska on saxophone)
6. Znaczenie (feat. Bartosz Hervy – voice)
7. To Beginning (feat. Christopher Sawyer on vocals)

Artykuł Konrad Ciesielski (ex-BLINDEAD) z nietuzinkowym projektem muzyczym pochodzi z serwisu KVLT.

26.03.2024 – Gdańsk, Drizzly Grizzly (wydarzenie)
27.03.2024 – Kraków, Klub Kwadrat (wydarzenie)

Organizatorzy koncertów — WiniaryBookings — poinformowali, że jako support wystąpi formacja Whalesong. Zespół zaprezentuje specjalny jazzowy set.

Bilety można zakupić na:

winiarybookings.pl, Going, Empik Bilety, Biletomat.pl, Eventim Polska, Ebilet.pl, Ticketmaster.pl, KupBilecik.pl

Artykuł BOHREN & DER CLUB OF GORE w Polsce. Poznaliśmy support pochodzi z serwisu KVLT.

26.03.2024 – Gdańsk, Drizzly Grizzly (wydarzenie)
27.03.2024 – Kraków, Klub Kwadrat (wydarzenie)

Bohren & der Club of Gore to niemiecki zespół muzyczny, którego muzykę określa się jako dark jazz, doom jazz i ambient jazz noir. Zespół powstał w 1992 roku w Mülheim an der Ruhr i zyskał uznanie dzięki niezwykłemu połączeniu melancholijnego jazzu i mrocznego ambientu. Muzyka zespołu to podróż przez emocje i refleksje, prowadzona przez dźwięki i kompozycje o niezwykłym charakterze. Początkowo wywodzący się z hardcore punkowych i metalowych zespołów, członkowie Bohren & der Club of Gore szybko odkryli nowy kierunek muzyczny, który charakteryzuje się niezwykłą leniwą letargią.

Ich brzmienie wykorzystuje minimalistyczne podejście do tworzenia dźwięków, tworząc atmosferę tajemniczości i głębokiej refleksji. Ich muzyka czerpie inspirację ze ścieżek dźwiękowych filmów noir, a także mrocznych krajobrazów dźwiękowych Lustmord czy twórczości Angelo Badalamentiego. Zespół wydał wiele cenionych albumów, takich jak „Sunset Mission”, „Black Earth”, „Dolores” czy „Piano Nights„. Ich muzyka ewoluowała, wciąż utrzymując charakterystyczne cechy. Na przestrzeni lat do brzmienia zespołu dołączyły instrumenty takie jak saksofon i instrumenty klawiszowe, co dodatkowo wzbogaciło ich dźwięk.

Bohren & der Club of Gore z radością ogłasza dwie niezapomniane noce w Polsce. To wyjątkowa okazja, by doświadczyć na żywo ich hipnotyzującego brzmienia, które przenosi słuchaczy w świat emocji i nastrojów. Organizatorem koncertów jest WiniaryBookings.

Artykuł Bohren & Der Club of Gore na dwóch koncertach w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

zdjęcia: Wiktoria polarblazma

Artykuł Neptunian Maximalism – Warszawa (10.02.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Do pewnego momentu napięcie na albumie wzrasta z każdą kolejną ścieżką, na sile przybiera również intensywność muzyki. Tytułowy utwór, początkowo zdominowany przez klawisze, przygotowuje słuchacza na bardziej rozbudowane, w pewnym sensie wymykające spod panowania artysty kompozycje. Brzmienie wzmacniają wówczas przejmujące pierwszy plan syntezatory. Nocturnal Avenue rozwija zatem intrygujący dźwiękowy pejzaż, by wkrótce przenieść odbiorcę w mocno Last Call at the Diner – dość spokojny, podszyty specyficzną nostalgią kawałek.

Smoke and Mirrors oraz Into the Night nadają materiałowi mroku i przestrzeni. Im dalej zresztą w roztaczany krajobraz, tym więcej niepokojących tonów. Klimatyczne synthy nie przestają intrygować, a kompozycjom towarzyszy subtelna melodia na klawiszach. Warto poświęcić też uwagę bardziej złożonemu Obsession, charakteryzującemu się urzekającą, wręcz zmysłową atmosferą. Numer stanowi udane połączenie organicznych dźwięków (pianino, saksofon) z chłodem syntezatorów,  pełniąc jednocześnie rolę swoistego punktu kulminacyjnego wydawnictwa. Domknięcie następuje wreszcie w End Credits, który tajemniczym, niemal onirycznym nastrojem stopniowo wycisza album.

Jest u Filiksa mrocznie, jednak nie ponuro. W jego muzyce można wyczuć szczere emocje, bez przesady czy egzaltacji. Opiera się  ona raczej na prostych środkach wyrazu, trzymając się przy tym z dala od skrajnego minimalizmu. Kompozycjom nie można odmówić filmowego klimatu (tytuł końcowego utworu zdaje się to jedynie potwierdzać!), który sprawia, że znakomicie sprawdziłyby się w roli ścieżki dźwiękowej . Do tego złożoność tej muzyki sprawia, że z każdym odsłuchem można odkryć i docenić coś nowego. Sprawdźcie koniecznie i pozwólcie sobie zabłądzić podczas nocnej przechadzki po Nocturnal Avenue – może i was wciągnie na dobre…

Artykuł FABIAN FILIKS – „Nocturnal Avenue” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Dla przypomnienia dodamy, że w 2021 roku Fabian Filiks (Zørormr, Doctor Visor) wydał pierwszą płytę sygnowaną swoim nazwiskiem pt. „Vertigo„. W marcu 2022 roku ukazał się jego singiel „Mariupol”, z którego dochód przeznaczony był na wsparcie dla Ukrainy. Teraz jego dyskografię poszerzy EP-ka składająca się z sześciu premierowych kompozycji.

Dźwięki jakie usłyszymy na „Nocturnal Avenue” to prawdziwy amalgamat gatunków i swoista podróż od dark jazzu, przez elektronikę i muzykę filmową aż w rejony neoclassical. To ścieżka dźwiękowa do filmu noir, który nigdy nie powstał. Odrealniona historia o miłości, nienawiści i obsesji.

Za oprawę graficzną odpowiada Diana Sawicka. Gościnnie na saksofonie zagrał Marius Trapp. Wydawcą EP jest Via Nocturna (pre-order).

Tracklista:
1. Nocturnal Avenue
2. Last Call at the Diner
3. Smoke and Mirrors
4. Into the Night
5. Obsession
6. End Credits

Artykuł FABIAN FILIKS wyda EPkę „Nocturnal Avenue” pochodzi z serwisu KVLT.

Trup

Ciśnienie

Imperial Triumphant

Artykuł Imperial Triumphant, Ciśnienie, Trup – Kraków (07.09.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Premiera siedmiościeżkowego albumu odbędzie się 30 kwietnia 2021 roku za pośrednictwem Via Nocturna (pre-order).
Za zdjęcia i oprawę wizualną odpowiada Diana Sawicka.

Zapraszamy do odsłuchu singla The Stranger z gościnnym udziałem Mariusa Trappa (saksofon).

Tracklista:
01. Vertigo
02. Derelict
03. Road to Nowhere
04. The Stranger
05. Insomnia
06. Machine-God
07. At the Old Cemetery

Artykuł Fabian Filiks eksploruje dźwięki z pogranicza dark jazzu i elektroniki pochodzi z serwisu KVLT.

Nie będę udawał, że jestem znawcą twórczości Macelleria Mobile di Mezzanotte, ale szykując się do napisania recenzji, sprawdziłem wcześniejsze propozycje grupy. Muszę przyznać, że śmielej sobie zespół poczynał na poprzednich albumach, miejscami przynajmniej ocierając się o awangardowe dźwięki. Nie umniejsza to jednak płycie Noir Jazz FemDom, która zanurzona jest po uszy w pewnej konwencji i celnie realizuje jej programowe wytyczne.

Oszczędnie odzywa się tutaj saksofon, ale gdy już się pojawia, to przykuwa uwagę, prowadzi nas przez mrok chmurnej nocy i złe dzielnice miasta. Czasem formacja pozwala sobie na mocniejszą zabawę z rytmem (Death Was Last to Enter the Nightclub), częściej nurza się w ambientowych plamach dźwięku. Przestrzeń jest siłą tej muzyki, która wyzbyta jest (programowo) przebojowych momentów i wirtuozerii, ale jednocześnie poprzez operowanie detalem, chłodem i przestrzenią, skutecznie wciąga – zapewne nie każdego. To w dużej mierze muzyka ilustracyjna, a tytuły poszczególnych utworów sugerują pewną otoczkę, klimat, kontekst.

Właściwie kolejne kompozycje mogłyby składać się na jeden, wielkomiejski pejzaż. Tyle że przystanki podróży odciągają od tonącego w światłach centrum zdarzeń i wiodą ku zakazanym miejscom, zaułkom, ciemnym bramom, cichym suterenom, gdzie czają się niewygodne sekrety. Emocje nie ulegają tutaj wielkim przeobrażeniom, a dynamika i tempo muzyki nie skaczą zanadto. Dźwięki po prostu płyną swobodnie, snują się, wywołując czasem gęsią skórkę – pod warunkiem, że się wczujemy.

Dla fanów elektronicznych, przesyconych mrokiem pejzaży, propozycja Włochów jest warta szczególnej uwagi. Dla miłośników dęciaków zaprzężonych do budowania przepojonego ciemnością klimatu również, choć trzeba pamiętać, że elementy jazzowe są tu wisienką na torcie, a nie kołem zamachowym dźwiękowej machiny.

Artykuł MACELLERIA MOBILE DI MEZZANOTTE – „Noir Jazz Femdom” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Interview with White Ward in English (PDF)

Cześć, miło mi z Wami porozmawiać na łamach KVLT po raz pierwszy. Na rozgrzewkę – jak wrażenia po wydaniu nowego albumu? W mojej opinii to porcja świetnej muzyki.

Andrii: Wielkie dzięki za miłe słowa! To wielka przyjemność porozmawiać o naszej pracy! Obecnie jesteśmy skupieni na nadchodzącej trasie promującej nasz album “Love Exchange Failure”. To niesamowite, że tak wielu osobom spodobała się ta płyta. Wciąż jednak uważamy, że możemy być lepsi w tym, co robimy. Wciąż możemy przekroczyć pewne granice tego, co pokazujemy w studiu czy na scenie. Absolutnie nie zamierzamy spocząć na laurach.

Jak nazwałbyś kierunek muzyczny, w którym zmierza White Ward?

Yurii: Ktoś kiedyś powiedział, że gramy całkowicie odmienny podgatunek black metalu. Dewiacyjny black metal (śmiech). Nie jest to oczywiście żaden nowy odłam tego gatunku. Oznacza to mniej więcej tyle, że nasz black metal jest trochę inny, bardziej nietypowy. Na dobrą sprawę gramy muzykę metalową, która opiera się na black metalu z dodatkiem elementów pochodzących z innych gatunków muzyki, takich jak dark jazz, post-rock, trip-hop, a nawet ambient i noise. Ktoś może mówić o nas, że gramy post-black metal, inni powiedzą, że to projekt eksperymentalny, progresywny czy nawet awangardowy, ale to nie o to w tym wszystkim chodzi. Żyjemy w postmodernistycznym świecie, w którym większość ram stylistycznych się zatarło. Robimy to, co chcemy i lubimy robić.

Co oznacza nazwa zespołu: biała cela (więzienna), biały oddział (szpitalny)? Mógłbyś wyjaśnić?

Yurii: Masz absolutną rację! Chodzi tu o oddział szpitalny w ośrodku psychiatrycznym. Tę nazwę wymyślił Dima, nasz perkusista, który chciał, żebym dołączył do jego depressive black metalowego projektu. Od początku chcieliśmy poruszyć temat choroby psychicznej w naszej twórczości, więc ta nazwa wydała nam się odpowiednia.

Wyjątkowo interesuje mnie Wasz eklektyzm. Bardzo gustownie wpletliście jazzowy klimat w black metalową intensywność i szaleństwo na Love Exchange Failure. Skąd pomysł na połączenie tak odmiennych muzycznych światów?

Yurii: Wszystko zaczęło się w połowie roku 2012 po tym, jak wydaliśmy naszą pierwszą EPkę “Illusions” . Był to całkowicie spontaniczny eksperyment. Chcieliśmy pograć trochę razem z jednym z naszych pierwszych gitarzystów, Alexandrem. On miał obsesję na punkcie pokręconych jazzowych projektów, a także progresywnego rocka, więc siłą rzeczy przyniósł do studia nowy materiał nasiąknięty swoimi muzycznymi inspiracjami. Zaczęliśmy rozwijać się właśnie w tym kierunku. W tym samym okresie odkryłem wiele dark jazzowych projektów, które sprawiły, że bardzo spodobał mi się ten rodzaj muzyki. Pierwsze oznaki zmiany stylistycznej słychać w utworze “Inhale My Despair”. Później na naszym debiutanckim albumie pojawił się saksofon i pojedyncze partie jazzowe. Na “Love Exchange Failure” słychać wpływy czegoś, co przypomina dark jazz. Kto wie, na co zdecydujemy się następnym razem?

Zmieniliście osobę, która dogra partie saksofonu, potrzebowaliście innego spojrzenia na Waszą muzykę?

Andrii: Nasz nowy saksofonista jest pełnoprawnym członkiem White Ward i będzie z nami jeździł w trasy. Nadchodząca trasa na pewno nie będzie jedyną, w której weźmie udział. Z jego poprzednikiem współpracowało się nam bardzo ciężko, gdyż przeszkodą w naszej relacji z nim były ogromne różnice kulturowe. Nie do końca dało się z nim nawet pożartować, ponieważ nie odpowiadało mu nasze poczucie humoru. Spędziliśmy tydzień w trasie, a potem opuścił zespół. Dlatego też musieliśmy poszukać zastępstwa. Początkowo Dima grał z nami tylko i wyłącznie w studiu, ale później zagrał z nami koncert. Zdecydowaliśmy się na współpracę i od tej pory wszystko wygląda świetnie. Lubimy i szanujemy się nawzajem zarówno pod względem poczucia humoru, muzycznych aspiracji, jak i odpowiedzialności i podziału obowiązków. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że mamy możliwość z nim występować!

Zmiany zauważyłem również w kwestii oprawy graficznej na nowym krążku. Odchodzicie od typowej dla black metalu konwencji na rzecz totalnej prostoty. Czy na okładce widnieje osiedle z Odessy?

Yurii: Na zmianę stylistyczną okładki wpłynął ogólny koncept tekstów “Love Exchange Failure”. O ile na naszej debiutanckiej płycie dało się zauważyć mistyczne, lovecraftowskie motywy i inspiracje, nasz drugi album stroni od tych tematów. “Love Exchange Failure” obraca się wokół społecznych i psychologicznych problemów i okropieństw, które mają miejsce w nowoczesnym megalopolis. Po prostu uznaliśmy, że wielkomiejski krajobraz połączony z atmosferą neo-noir świetnie odzwierciedli to, co zawarliśmy w naszych tekstach.

Na okładce nie widnieje Odessa, lecz Tokio.

Ponownie materiał ukazał się nakładem francuskiej wytwórni Debemur Morti Productions. Przedłużyliście kontrakt po satysfakcjonującej współpracy przy Futility Report?

Tak, świetnie nam się współpracuje z tą wytwórnią. Debemur Morti to kapitalni fachowcy. Jesteśmy bardzo wdzięczni za wszystko, co Phil dla nas robi. Jeżeli chodzi o naszą przyszłość, to jak najbardziej jesteśmy zdecydowani kontynuować naszą współpracę z Debemur Morti przy okazji wydania naszej nowej płyty, którą – tak przy okazji – zaczęliśmy już tworzyć.

Świetne informacje! Nie tak dawno ogłosiliście plan trasy z dwoma datami koncertów w Polsce. Czy drugi koncert również dojdzie do skutku? Pytam, bo dość szybko zabookowaliście wydarzenie w Bielsku-Białej (wydarzenie), a o drugim jest na razie jest cicho.

Nie udało nam się skontaktować z nikim, kto pomógłby nam w zorganizowaniu drugiego koncertu w Polsce. Jeżeli jesteście w stanie nam pomóc w tej sprawie, proszę, skontaktujcie się z nami (koledzy bookerzy zapraszamy – przyp.red.).

A jak Wasze festiwalowe plany na 2020 rok? Zaczynają się klarować czy jeszcze za wcześnie, aby o tym mówić? Zdradźcie jakieś przecieki!

Yurii: Na ten moment wysyłamy zgłoszenia do przedstawicieli europejskich festiwali, więc mamy nadzieję, że uda nam się ogłosić parę festiwalowych dat na przyszły rok. Co więcej, po naszej październikowej trasie zaczniemy obmyślać plan na kolejne europejskie koncerty, które będą miały miejsce w przyszłym roku.

To tendencyjnie – co chciałbyś osiągnąć z White Ward? Macie ustalony plan działania czy działacie raczej w sposób spontaniczny?

Yurii: Dla mnie to przede wszystkim sposób na wyrażanie samego siebie, coś w rodzaju sublimacji. To świetna szansa na dzielenie się pomysłami, zainteresowaniami, poglądami, emocjami i uczuciami ze światem. Gdy zaczynałem grać na gitarze, zależało mi tylko i wyłącznie na graniu rocka. Teraz odczuwam wielką potrzebę dzielenia się swoją uczuciowością w postaci dźwięków. Nie wyobrażam sobie życia bez muzyki. Opowiem Ci śmieszną historię.

Dawaj!

Gdy kończyliśmy prace nad “Love Exchange Failure”, byłem bardzo przemęczony. Pomyślałem sobie, że potrzebuję tygodnia odpoczynku od muzyki. I wiesz co? Podczas drugiego dnia wspomnianego „odpoczynku” wziąłem gitarę i zacząłem pisać nowe riffy! (śmiech) Nie sądzę, bym marzył o osiągnięciu czegoś naprawdę wielkiego z White Ward. Po prostu robię to, co kocham. Do tego cały czas staram się być w tym lepszy.

Andrii: Dla mnie granie muzyki pełni dwie funkcje. Po pierwsze, dzięki temu spotkałem wiele bardzo interesujących i życzliwych osób. Po drugie, ma działanie terapeutyczne; zawsze mam przed sobą jakiś cel, który staram się osiągnąć. Co więcej, granie muzyki przynosi ulgę i swoiste katharsis. Muzyka stanowi odskocznię od codziennej rutyny i szarej rzeczywistości wokół nas. Pozwala odpocząć. Wszystko to motywuje mnie do udzielania się w White Ward, a także w paru innych projektach. Jeżeli wciąż będziemy się rozwijać i przekraczać granice naszej kreatywności, będę bardzo szczęśliwy.

A więc w skrócie – muzyka to życie? Pasja, bez której nie można funkcjonować?

Yurii: Chyba odpowiedziałem już na część tego pytania. Jeżeli jednak chodzi bardziej o możliwość utrzymywania się i zarabiania na muzyce, sądzę, że byłoby to wspaniałe, ale tylko w sytuacji, gdy prawdziwie kochasz to, co robisz. Pod żadnym pozorem nie powinno traktować się tego jako przykrego obowiązku czy żmudnej roboty. Nie powinno się również tworzyć pod presją czasu i deadline’ów. To całkowicie szczery i pozbawiony wszelkich granic proces, w którym nie ma miejsca na terminy czy też wskazywanie właściwej ścieżki przez innych ludzi. Niemniej utrzymywanie się tylko i wyłącznie z grania muzyki to musi być świetna sprawa. To daje absolutną wolność i możliwość bezgranicznego zagłębienia się w proces twórczy.

Andrii: Na pierwszy rzut oka możliwość utrzymywania się z grania muzyki to bardzo obiecująca sprawa. Niemniej jednak bałbym się, że muzyka z głównego źródła inspiracji stałaby się zaledwie codzienną rutyną. Dlatego też nie chciałbym żyć, zarabiając tylko i wyłącznie na muzyce. Poza tym, w obecnych okolicznościach to i tak nie byłoby możliwe (śmiech). Bardzo lubię to, co robię. Dorabiam sobie jako technical writer. Dzięki tej pracy mam naprawdę wiele ciekawych okazji, by rozwijać się w innych kierunkach.

Zawsze mnie interesowało, czym „w szarym życiu” zajmuje się muzyk. Moglibyście ujawnić co porabiacie na co dzień?

Yurii: Do niedawna pracowałem jako freelancer w branży fotograficznej i rysowniczej, ale obecnie staram się znaleźć coś bardziej tożsamego z muzyką. Wciąż jednak tworzę różnego rodzaju projekty w wolnym czasie – od plakatów koncertowych, makiet, banerów po filmy. Bardzo lubię to robić. Są pewne czynności, które wykonuję każdego dnia. Codziennie na przykład obowiązkowo gram parę godzin na gitarze. Od 2 do 4 godzin na dzień. Poza tym, jestem takim jakby menadżerem naszego zespołu. Zajmuję się pisaniem i odpowiadaniem na e-maile, bookowaniem koncertów, działalnością w social mediach, umawianiem wywiadów, etc. Co więcej, codziennie w wolnym czasie staram się czytać książki i oglądać filmy. Czasami idę się napić piwa z kolegami! Doprawdy, coś niespotykanego w dzisiejszym świecie! (śmiech)

Andrii: W moim przypadku pierwsza połowa dnia poświęcona jest wykonywaniu obowiązków jako technical writer. Jestem zajęty pisaniem kilku tekstów, a następnie zajmuję się obowiązkami domowymi. Następnie jest czas na muzykę. Gram na basie i ćwiczę wokal przez jakieś 1-2 godziny w ciągu dnia. Później chodzę biegać, albo też czytam książki czy spotykam się ze znajomymi.
Jeżeli chodzi o moje hobby, jestem ogromnym fanem surfowania! Na terenie Ukrainy surfowanie jest praktycznie niemożliwe, więc parę razy w ciągu roku jestem poniekąd zmuszony jechać gdzieś, gdzie mógłbym znaleźć dogodną miejscówkę do surfingu.

Czy ostatnio wpadliście w sieci na jakąś ciekawą kapelę, którą mógłbyś polecić naszym czytelnikom?

Andrii: Jest tak wiele interesujących płyt, na które natknąłem się na przestrzeni lat, że ciężko jest wymienić je wszystkie. Postaram się jednak przytoczyć te, które przyszły mi do głowy od razu ze względu na specjalne miejsce w moim osobistym rankingu:

• Amber by Autechre
• Kołysanki by Lux Occulta
• The 8th Plague by Hybrid
• Dead Mountain Mouth by Genghis Tron
• A Patient Man by Cult Leader
• Konoyo by Tim Hecker
• Ghost Pains by The Death Of Money

Yurii: Zgadzam się z moim kolegą. Na świecie istnieje tak wiele wspaniałych projektów, że nie sposób jest je wszystkie zapamiętać. Wymienię te, które przyszły mi do głowy jako pierwsze:

• Great Many Arrows by Damien Dubrovnik
• Endstrand by Valborg
• Deine Stimme ist der Ursprung jeglicher Gewalt by Die Selektion
• Bestial Hymns of Perversion by Of Feather and Bone
• Visions by Grimes
• Trumpeting Ecstasy by Full Of Hell
• Beyond The Black Rainbow OST by Sinoia Caves
• Hyperion by Dirge

Dzięki za wywiad i do zobaczenia na koncercie w Polsce!

Andrii: Wielkie dzięki za wywiad i do zobaczenia wkrótce!
Yurii: Dzięki za rozmowę! Cieszę się, że miałem możliwość odpowiedzieć na Twoje pytania!

tłumaczenie: Marcel Szczepanik

Artykuł WHITE WARD: „nasz black metal jest trochę inny” pochodzi z serwisu KVLT.