Kosmokrator babra się w kotle ze smolistym death metalem, oprawiając go w mocne, black metalowe ramy, i wypełniając puste przestrzenie sporą ilością pokręconego drone’u, odrobiną industrialnego szumu i całą masą brutalnej, metalowej psychodelii. Gitarowe tornado potrafi być gęste i gorące jak wulkaniczna lawa, a przeplatający je tu i ówdzie niejednostajny szum tylko potęguje wrażenie obcowania z czymś nietuzinkowym. Mnóstwo zmian tempa – od opartej na blastach nawałnicy, przez ocierające się o techniczny death metal wygibasy, po proste, znane od lat kanonady. Ilość motywów potrafi czasami przytłoczyć, ale gdy poświęcimy albumowi odpowiednią ilość czasu i uwagi, wszystkie klocki wskoczą na swoje miejsce. Tu nic nie jest przypadkowe, każdy fragment ma swoją logikę, a kompozycyjny szyk nie pozwala nawet pomyśleć choćby o chwili nudy. Ale dogłębnie przemyślana muzyka to nie wszystko, bo Kosmokrator stawia przede wszystkim na atmosferę – pełną piekielnego smutku, przytłaczającą, cholernie ciężką, depresyjną i oblepiającą słuchacza jak gęsta, lepka maź, która powoli wchłonie i udusi. Wszystko podsycają stonowane fragmenty oparte na drone’ach, wszelkich szumach i pełnego emocji, urozmaiconego wokalu. Wokalista operuje raczej standardowo – od krzyku, przez growl, po wrzask, ale czasem nieco spuści z tonu lub ubarwi utwór chóralnymi zaśpiewami. Z każdym numerem jest bardziej przejmująco i emocjonalnie, aż do wielkiego finału ozdobionego damskim wokalem, który brzmi jak żałobny lament nad potępioną duszą.

Z każdym odsłuchem płyta zaskakuje coraz bardziej. Odkrywania wystarczy na długo, ale zespół stoi w określonej stylistyce, choć definiuje ją na własnych zasadach. Mimo wielu odchyłów to ciągle mocarny death metal,  z całym dobrodziejstwem inwentarza, choć często hasający po gatunkowych obrzeżach i zagarniający dla siebie wszystko, co mu się spodoba z jeszcze bardziej ekstremalnych form. Czuć w tym wszystkim inspirację takimi grupami jak Portal czy Mitochondrion, ale jest ona przefiltrowana przez ekstremalną hipnozę, black metal i progresywne zacięcie.

Nie jest to łatwa płyta, i raczej nie ma szans, aby komukolwiek spodobała się po pierwszym odsłuchu. Wymaga czasu, skupienia i uwagi, ale na pewno odwdzięczy się wspaniałymi doznaniami i zostanie ze słuchaczem na bardzo długo, a być może na zawsze.

Artykuł KOSMOKRATOR – „Through Ruin….Behold” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Zapraszam do przeczytania i posłuchania…

Słyszeliście o projekcie Ateiggär?
Pewnie nie, ja również aż do dzisiaj włącznie. Szwajcarzy swój black metal otoczyli subtelnymi symfonicznymi wstawkami przez co nie trudno szukać inspiracji w klasycznym skandynawskim black metalu pokroju Emperor, starego Dimmu Borgir czy Satyricon, momentami nie brakuje również nawiązań do Mayhem. Uważam, że koniecznie musicie się zaznajomić z tą EPką i to będą dobrze spędzone 27 minut Twojego czasu.
Materiał jest dostępny w fizycznej wersji na kasecie oraz 12″ winylu dzięki wytwórni Eisenwald.

Może Południowa Afryka to nie jest terytorium gdzie powstaje zatrważająco dużo black metalowych nagrań, ale może czasami mniej znaczy więcej?
I właśnie dzięki agencji PR o nazwie All Noir oraz wytwórni Isolation Records mamy przyjemność poznać kapelę Constellatia, za którą stoi duet muzyków i dzięki tej współpracy powstał debiutancki album The Language of Limbs. To delikatne połączenie post-metalu z atmosferycznym black metalem, i uwierzcie mi słucha się tego wyśmienicie. Sprawdźcie sami.

Już sama nazwa End of Mankind potrafi dużo podpowiedzieć słuchaczowi. Koniec ludzkości to zapewne smutny fakt naszego żywota i nic dziwnego, że od pierwszych taktów płyty Faciem Diaboli wylewa się agresja i muzyczny wk..w. Debiutancki album dostępny jest na kasecie i płycie CD dzięki młodej wytwórni Mallevs Records.

Wytwórnia Ván Records ma to do siebie, że raczej trudno jej zarzucić wypuszczanie muzycznego chłamu. Twierdzę, że w ich sklepie płyty można brać w ciemno, a potwierdzeniem tej tezy jest chociażby album Through Ruin… Behold formacji Kosmokrator. Black wymieszany z death metalem, lecz w dość dusznej formie i okultystycznym klimacie. Polecam usiąść i zatopić się w tych dźwiękach.

Wielkim fanem pogańskiej odmiany czarnego metalu nie jestem, ale zdarza się, że ten czy inny band przykuje moją uwagę. I tak się stało z francuską kapelą Tan Kozh (pl. stary ogień) wraz z debiutanckim albumem Lignages Oubliés. Jak się okazuje ich wydawcą jest label Antiq Records, który pojawiał się już nie raz w poprzednich artykułach o black metalowych premierach. Czas najwyższy tę nazwę wytwórni zanotować w notatniku.

The Deathtrip przyciągnął mnie dość nietypową jak na black metalowe realia – okładką. Materiał na drugim albumie tej międzynarodowej ekipy jak kompozycyjnie się potrafi obronić, tak produkcyjnie Demon Solar Totem brzmi jakby powstał jakieś 20 lat temu. Zgaduję więc, że taki był zamysł. Wydania na fizycznym nośniku podjęły się Profound Lore Records oraz Svart Records.
Posłuchajcie i oceńcie sami…

Ponownie wracamy do pięknej Szwajcarii tym razem przyjrzeć się nowemu wydawnictwu formacji Rorcal, która to na płycie Muladona do jednego muzycznego kotła wrzuciła całkiem sporo, bo oprócz black metalowego podłoża doświadczyć możemy wędrówki w hardcore’owe klimaty, polane doom/sludge’owym ciężarem z drone’owymi wtrąceniami. Album ten ukazał się na CD oraz winylu nakładem Hummus Records. Zdecydowanie nie jest to najłatwiejszy kawałek muzyki w odbiorze, na pewno zyskuje przy odsłuchu „na spokojnie”.

Z muzyczną odsieczą przychodzi nam niemiecki (Dolch). Feuer to format trylogii, a poniższy album jest jej spójną częścią. Ta muzyka niesie ze sobą ukojenie co podkreśla wspaniały głos wokalistki. Muzykę na nośniku fizycznym zakupić możecie w uznanej wytwórni Van Records.

źródło: Extreme Metal Syndicate, Eisenwald, BlackMetal Catalog, Metal Vault, Black Metal Promotion

Artykuł Nowe premiery w black metalowym podziemiu #3 pochodzi z serwisu KVLT.

Cały krążek składa się z czterech utworów, łącznie trwających nieco ponad pół godziny, a po odsłuchaniu miałem wrażenie, jakby minęło kilka godzin; First Step Towards Supermacy nie jest albumem, którego można posłuchać, robiąc cokolwiek innego, trzeba skupić na nim całą uwagę – tylko wtedy docenimy jego geniusz. Ciężką atmosferę słychać już od pierwszych sekund trwania krążka, poprzez „jęki” wydawane przez wokalistę; potem klimat potęgują porządne gitarowe riffy, gra perkusji oraz sam wokal. No właśnie – wokal. To chyba najlepszy punkt na First Step Towards Supermacy; niestety najczęściej był to mało wyraźny growl, dane też było usłyszeć czysty wokal i chóry. Słowem – wokal był bardzo zróżnicowany i prezentuje bardzo wysoki poziom. Jedyna uwaga jaką mam do tego albumu to niepotrzebne wydłużanie ostatniego utworu – Myriad; trwa on ponad 13 minut, w momencie kiedy mógł trwać o kilka minut mniej.

First Step Towards Supermacy dosłownie powalił mnie na kolana; jest to świetna EP’ka, do której często będę wracał. Czekam z niecierpliwością na więcej materiału od tego belgijskiego bandu.

Autorem jest Jakub Bochenek.

Artykuł KOSMOKRATOR – „First Step Towards Supermacy” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Nagrywanie muzyki, którą otacza mistyczna aura jest teraz bardzo popularne. Samplowane zaśpiewy, dzwoneczki małe i duże, jęki potępionych i anonimowość twórców to dobry przepis na sukces. Jeśli wiesz jak te składniki dobrze wymieszać. Niestety wiele osób na siłę wskakuje w tą estetykę i eksploatuje ją bez litości i zahamowań. Panowie z Kosmokrator czy też KSMKRTR jak chcę się określać dobrze wiedzą co teraz przyciąga uwagę i czego słucha młodzież. Problem w tym, że jeszcze nie potrafią tego poprawnie wyrazić i dlatego To The Summit jest takie kalekie i nużące. Konstrukcja utworów jest bardzo przewidywalna, słychać że to numery grane na próbie i z hurraoptymizmem nagrane na gitarkach z Tesco. Po kilku przesłuchaniach nadal nie znajduję tam nic ciekawego, nic co by zasługiwało na wydanie tego w tak gustownej formie. Lepiej byłoby dla zespołu, żeby takie demko spełniało rolę szkicu, który można wykorzystać później w prawdziwym i poważnym nagrywaniu w studio. A takich doświadczeń Kosmokrator  brakuje i to bardzo. Co słychać w każdym momencie.

Czy ta płyta ma jakieś plusy? Szczerze to nic tutaj się nie wyróżnia, nic nie porywa. Nic nie wzbudza we mnie emocji. Wszystko jest jakieś takie przeciętne, zlewa się w jedną bezkształtną breję. Może na nieco uwagi zasługuje perkusja – jej aranżacja jest na pewno najciekawsza. Bębniarz ukrywający się pod pseudonimem E. daje radę, ma kilka rozjazdów ale w końcu to demko-debiut ma być „trve”. Numery są robione pod oklepany teraz motyw kładący cały ciężar gry na sekcji rytmicznej. Gitary są tak nudne i wtórne, że z powodzeniem twoja stara wymyśliła by lepsze riffy. A w Kosmokrator jest dwóch (sic!) gitarzystów – bo łącznie to kwintet! Gdzie? Ja się pytam gdzie są oni, gdzie oni są? Ha ha ha! Nie wiem, ja ich nie słyszę… Odpływam w odmęty szaleństwa jak Sam Neil w In The Mouth Of Madness. Słyszę tylko bulgotniki wanienne a nie prawdziwe black metalowe łojenie. Produkcji nie ma tu żadnej. Ale to chyba dobrze, bo przynajmniej nikt nie musi się dodatkowo wstydzić.

Konkludując lepiej żeby panowie z Kosmokrator wrócili do sali prób i ciężko pracowali nad warsztatem i numerami, bo jeśli To The Summit to jest coś wartego uwagi to naprawdę zaczynam obawiać się o kondycję europejskiego black metalu.

Artykuł KOSMOKRATOR – „To The Summit” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.