Jak podkreśla lider zespołu, Kevin Starrs:

„To jeden z moich ulubionych utworów, jakie kiedykolwiek stworzyliśmy, i idealny sposób na otwarcie albumu. 'Yonder stands the sinner!’ doskonale podsumowuje całość.”

Klip do nowego singla „House By The Grave”

Dwa lata po wydaniu „Nell’ Ora Blu”, będącego ścieżką dźwiękową do wyimaginowanego filmu giallo, pochodzący z Cambridge Uncle Acid & The Deadbeats powracają z nowym materiałem. „Shapes Of Midnight” to mroczny album koncepcyjny inspirowany częściowo opowiadaniem „Maska Czerwonego Moru” Edgara Allana Poe oraz współczesnymi lękami i koszmarami.

Zespół po raz kolejny rozwija swój charakterystyczny styl określany przez wielu mianem „Evil Beatles”, łącząc psychodeliczny rock, proto-metalową ciężkość, chwytliwe melodie i niepokojący klimat. Na nowym wydawnictwie nie zabraknie również wpływów NWOBHM, popowych harmonii, jazzowych faktur oraz eksperymentalnych brzmień syntezatorowych.

Album został nagrany w legendarnym Abbey Road Studios podczas trzydniowej sesji realizowanej na analogowej taśmie pod okiem inżyniera Chrisa Bolstera, który współpracował wcześniej m.in. z Ozzym Osbourne’em, Philem Spectorem i Paulem McCartneyem. Mastering powierzono nominowanemu do nagrody Grammy Noelowi Summerville’owi (The White Stripes, The Clash, My Bloody Valentine).

Album ukaże się na CD oraz winylu nakładem Killer Candy Records (pre-order).

Według Kevina Starrsa nowe kompozycje funkcjonują w alternatywnej rzeczywistości:

„Nasze albumy istnieją w równoległym świecie. To historie, które mogłyby wydarzyć się tutaj, ale wszystko jest w nich odrobinę nie tak.”

Tracklista „Shapes Of Midnight”

1. House By The Grave
2. Shapes Of Midnight
3. When Evil Wakes
4. Don’t Let It Control You
5. Psycho On The Loose
6. I Won’t Sleep (‘Til You’re Gone)
7. The Other Side Of The Sky
8. Sleep No More

Artykuł UNCLE ACID AND THE DEADBEATS: nowy singiel promujący płytę „Shapes Of Midnight” pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł HYDRA prezentuje singiel „Sign Of The Witch” pochodzi z serwisu KVLT.

Spośród trzech zespołów zapowiedzianych na to środowe wydarzenie wcześniej na żywo nie miałam okazji sprawdzić tylko tego, co w blackmetalowej sztuce ma do powiedzenia BaarRa.
Przesłuchanie ich albumu przed koncertem pozwoliło mi stwierdzić, że krakowski band wpasuje się świetnie na support przed Aluk Todolo – i tak było w istocie. Niestety dotarłam do klubu na ostatnie utwory w ich secie, jednak zaliczam go do udanych.

Najdziwniejszym i chyba najbardziej pokręconym składem wieczoru okazali się Aluk Todolo.
Złożony z gitary oraz sekcji rytmicznej, dźwiękowy rytuał zespołu wciągał i intrygował.
Publika włączyła się do koncertu od razu, dość szybko podchwytując często połamany rytm utworów. W odpowiednich momentach pojawiały się oklaski i okrzyki uznania spod sceny, jednak zebrani słuchacze zdawali się przede wszystkim pozostawać w kontemplacyjnym nastroju.

Francuzi zaprezentowali set przepełniony nieoczywistymi, czasem wręcz niepokojącymi dźwiękami, a ich pozbawiony wokalu repertuar pozwalał w pełni skupić się na muzyce osadzonej w stylu noise/ambient.
Miało to w sobie pewną blackmetalową wrażliwość i klimat właściwy najbardziej ekstremalnym gatunkom muzycznym, nie dziwił więc fakt, że typowo metalowej publice koncert wyraźnie przypadł do gustu.

Obiecywał on przy okazji bardzo ciekawe połączenie z headlinerem wieczoru, którego członkowie przepadają zresztą za towarzyszącym im w trasie zespołem. Frontman Hexvessel określa ich w końcu mianem swojego „najulubieńszego” bandu, a uważniejsi obserwatorzy z pewnością dostrzegli wytatuowane na jego ramieniu logo Aluk Todolo.

To, co w najnowszym materiale Hexvessel najlepsze – surowość brzmienia połączona z mistycznym, podniosłym klimatem – wybrzmiało z mocą w Zaścianku. Od mocnego otwieracza w postaci Mother Destroyer robiło się już jedynie lepiej. Klub zalało czerwone światło i wypełniło iście blackmetalowe tremolo, wkrótce zestawione z pełnym emocji wokalem.

Drobne problemy techniczne na początku nie przeszkodziły zespołowi. Artyści byli wyraźnie w dobrych humorach, a Mat McNerney wielokrotnie dziękował (również po polsku!) zebranej publice. Wszelkie wtrącenia, komentarze i zwracanie się do publiczności były naturalne i niewymuszone, sprawiały wrażenie nie tylko pełnej profeski, ale też dużego dystansu artystów do samych siebie.
Black metal black metalem, ale same uśmiechy, jakie wymieniali między sobą członkowie grupy, jak i widoczna frajda, jaką sprawiało im granie na żywo, najzwyczajniej w świecie cieszyły.

W równym stopniu cieszył fakt, że muzycy Aluk Todolo byli obecni wśród widowni podczas koncertu Hexvessel, a headliner wieczoru przekazywał im podziękowania ze sceny. Prosty gest, który jednocześnie niezbicie świadczył o wdzięczności i po prostu ludzkim podejściu do towarzyszy trasy.

Zarówno pełen profesjonalizm, jak i nieskrywana przyjemność z grania na żywo wpłynęły na moje pozytywne odczucia. Tym sposobem ani się obejrzałam, a zespół płynnie przeszedł do numeru Eternal Meadow (dawniej granego raczej w połowie setu) oraz piekielnie wprost mocnego A Dark & Graceful Wilderness z najnowszego albumu.

Numery z dwóch ostatnich wydawnictw, Nocturne oraz Polar Veil, przeważały w setliście. Można więc było liczyć na agresywne, rozpędzone riffy, growl i niezwykle dynamiczną pracę perkusji, jednak repertuar fińsko-brytyjskiego bandu nie stracił przy tym nic ze swojego szamańskiego klimatu.

Rytualny charakter ich występów wciąż był obecny, ponadto artyści pozwolili sobie również na zwolnienie tempa. Zapowiedziane jako odstępstwo od ich typowego ostatnimi czasy, blackowego repertuaru, wkrótce rozległo się Cosmic Truth. Pochodzący z When We Are Death obecnie utwór ten rzadko gości na setlistach, dzięki czemu urzeka ze zdwojoną siłą.
Intro na klawiszach, poruszający wokal i tekst – mistrzostwo. No i jak tu nie lubić Hexvessel…

Od rozpoczętego wzniosłymi chórami, monumentalnego i poruszającego Older Than the Gods poprzez dynamiczne Spirit Masked Wolf aż po hipnotyczne i posępne A Cabin in Montana, Hexvessel zapewnili słuchaczom fantastyczny set.
Ten gig bez wątpienia należał do tych, podczas których można całkowicie zatracić się w muzyce, niemalże wpaść w trans. W pewnym momencie wokalista grupy zasugerował nawet, żeby zamknąć oczy i wspólnie z muzykami przenieść się do lasu – sądząc po zachwycie wśród publiki, wielu słuchaczom się to udało.

Hexvessel to zespół, który potrafi wynieść metal do rangi sztuki, co ponownie udowodnił swoim koncertem w Krakowie. Taki występ trzeba już w zasadzie nazwać rytuałem, a za ten fantastyczny, szamański wieczór można jedynie podziękować Iron Realm Productions.

Setlista:
Mother Destroyer
Eternal Meadow
Inward Landscapes
A Dark & Graceful Wilderness
Crepuscular Creatures
Older than the gods
Spirit Masked Wolf
Ring
A Cabin in Montana
Cosmic Truth
Phoebus

Artykuł Hexvessel, Aluk Todolo – Kraków (08.04.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznijmy więc od plusów. Tytułowe Trivia Goddess dobrze buja, wypada chwytliwie i dzięki wpadającemu w ucho refrenowi, a także zmianom tempa oraz chórom (lepiej lub gorzej zaaranżowanym), raczej nie pozwala się znudzić. Ot, occult rock z wpływami heavy i stoner metalu, jak przez większość trwania wydawnictwa.
Jednym z mocniejszych punktów jest tutaj również The Queen of Zemergad. Klimat jest na wpół heavy, na wpół transowy, z nieodłącznymi chórami i pewną podniosłością. Epicka atmosfera to zresztą coś, z czym mamy do czynienia na całym albumie. Może i nie zawsze wychodzi mu to na dobre, ale na szczęście rzadko popada w przerysowanie czy przesadę.

Następnie Kiss of a Serpent chwilami przybiera progowo-stonerowy charakter, w pewnym momencie do złudzenia kojarzy się z utworem Kaisarion wiadomego szwedzkiego bandu. Ciężko powiedzieć, na ile to inspiracja, a na ile kopiowanie, nie psuje to jednak zbytnio odbioru wydawnictwa. Muszę przyznać, że dużo bardziej niż powielanie sprawdzonych patentów zniechęcało mnie przedłużanie wielu z utworów.
Trzy-cztery minuty zdają się być idealnym metrażem dla utworów Year of the Goat, natomiast z dłuższymi numerami miałam pewien problem, znacznie większy niż z ich dotychczasowymi dokonaniami. Wprawdzie wspomniane Kiss of a Serpent czy singlowa Alucarda dają radę, jednak nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że pewne utwory bardziej by się sprawdziły, gdyby skrócić je o połowę. Przykładowo The King of Damnation nic by nie straciło, gdyby trwało cztery minuty z hakiem, to samo mogę powiedzieć o dramatycznym i podniosłym The Witch of the Woods. Z kolei najdłuższe na płycie, wręcz balladowe Mét Agwe, nawiązujące do wierzeń voodoo, i choć z początku wypada ciekawie, to pod koniec zaczyna najzwyczajniej się dłużyć.
Szkoda, bo Year of the Goat potrafią grać znacznie ciekawiej i moim zdaniem mają w swoim dorobku dużo lepiej zaaranżowane numery oraz dłuższe kompozycje, które nie wypadają przekombinowanie.

Wybaczcie kolejne porównanie do bardziej znanego bandu, ale Year of the Goat, choć wyraźnie mają ambicje do nagrywania ponad pięciominutowych utworów, to raczej nie robią tego z łatwością Ghosta. Słuchając Trivia Goddess, pozostawałam raczej przy tych krótszych numerach, bez przesadnej ochoty na siedmiominutowe wycieczki po occult rockowych pejzażach dźwięku.
Kiedy najdzie mnie ochota na okultystyczny rock spod znaku radio friendly, chyba jednak chętniej sięgnę po Ghosta, co nie zmienia faktu, że Year of the Goat mają na swoim koncie kolejne dobre wydawnictwo. W takim wypadku ocena może być jedna: tylko 6, a może aż 6, ale na pewno 666.

Artykuł YEAR OF THE GOAT – „Trivia Goddess” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Czas, jaki minął od mojej ostatniej styczności z Tarabanem, nie był jedynym czynnikiem, który sprawił, że czekałam na ich koncert. Krótko przed występem ogłoszono dołączenie Elizy Ratusznik (Narbo Dacal) oraz Konrada Ramotowskiego (Untervoid) do składu na żywo, co stanowiło zapowiedź świetnego show, a niedawna premiera EPki The Oath dodatkowo podsycała ciekawość. W końcu utrzymane w klasycznej rockowej konwencji nowe wydawnictwo brzmieniowo dość mocno odbiegało od zaprawionych psychodelą i doomem bangerów, jakimi wcześniej raczył nas zespół, co gwarantowało ciekawe show.

Tak też było w istocie: utwory zasługujące na miano Tarabanowych klasyków zestawiono z utworami z najnowszej EPki, co złożyło się na znakomite, energetyczne show. Tryby tej niezmordowanej maszyny koncertowej działały na najwyższych obrotach, a zaangażowanie i profesjonalizm artystów były na tyle wyraźne, że nie pozostawały wątpliwości, jak swobodnie czuli się na scenie.
Bas brzmiał wprost fantastycznie, świetnie sprawdziły się również partie obu gitar, z kolei frontman mógł się pochwalić głosem, którym wielokrotnie wyciągał nawet bardziej wymagające wokalizy.
White Lies, które można było kojarzyć z wcześniejszych występów grupy, należało do moich highlightów wieczoru. Psychodeliczne, odjechane, z melodią pozostającą w głowie na długo – świetna sprawa. Gig zakończył się wraz z chwytliwym The Oath, które dodatkowo rozruszało zbierającą się publikę.
„Dzięki Wrocław, jeszcze do was wrócimy” – tymi słowami zespół pożegnał się z nieźle już rozgrzaną widownią.

Setlista Taraban:
The Plague
Country Song
Die in Peace
Roxxxane
White Lies
Wilde Hunt
The Oath

Jedyna okazja, jaką miałam do zobaczenia Dool, nadarzyła się na festiwalu, więc ciężko było sobie odmówić przyjemności, jaką stanowiło doświadczenie tak poruszającej muzyki w warunkach klubowych. Moim zdaniem plus stanowiło również kameralne otoczenie, jakie zapewnił wrocławski Liverpool, gdyż w stosunkowo niewielkiej sali muzyka Holendrów mogła zadziałać z odpowiednio dużą mocą rażenia.

Przed środowym wieczorem zafundowałam sobie nieco spoilerów, gdyż sprawdziłam zarówno setlisty z trasy, jak i koncertowe nagrania znajomych, którzy dzień wcześniej stawili się na warszawskim gigu. Wszystko wskazywało na to, że pierwsza połowa koncertu Dool bardziej trafi w mój gust, jednak rzeczywistość szybko zweryfikowała moje domysły. Headliner zapewnił bardzo równy set pozbawiony jakichkolwiek dłużyzn i zapychaczy. Na początek Raven van Doorst wraz z resztą bandu odegrali tytułowe The Shape of Fluidity z najnowszego albumu, już na wstępie zapewniając zebranym w klubie arcymocne uderzenie i porządne emocjonalne zmasakrowanie. W końcu jak inaczej nazwać mistrzowskie połączenie ciężkich, rockowych riffów, równie potężnej perkusji oraz zestawionego z tą ścianą dźwięku mocnego wokalu?

Słuchacze ledwo mieli czas dojść do siebie po niesamowicie dobrym otwieraczu, a zespół już zabrał się za kolejny utwór. Po krótkim, treściwym przywitaniu „Hello Wrocław, we are Dool!” rozpoczęło się piekielnie mocne na żywo Self-Dissect. Nie będzie przesadą powiedzieć, że TAKI bas można było poczuć całym ciałem, a wokal przyprawiał o ciarki. Coś wspaniałego.
Zespół serwował muzyczny cios za ciosem, gdy następny utwór The Hand of Creation wybrzmiał monumentalnie, bardziej transowo i niemal rytualistycznie dzięki mocnym akcentom perkusji na początku.

Mniej więcej w połowie setu umieszczono jeden z moich ulubionych utworów w całej ich dyskografii, The Alpha. To dzięki temu kawałkowi zaczęłam lata temu słuchać Dool i koncert we Wrocławiu był najlepszym sposobem na przypomnienie sobie tego. Usłyszenie tego numeru na żywo było po prostu bezcenne i pozostawiło mnie totalnie oczarowaną tym specyficznym mariażem doomu i rocka.
Widowni nie było jednak dane ochłonąć, gdy po rezonującym z mocą The Alpha klubem dosłownie
wstrząsnęło God Particle, a Venus in Flames zagrane w drugiej połowie setu stanowiło kolejny mocny punkt wieczoru.

Wyczekiwany przez wielu i bardzo ciepło przyjęty numer Oweynagat pozostawiono na sam koniec. Artyści nie pozostawali dłużni entuzjastycznej (i głośnej!) widowni i również dali z siebie wszystko, synchronizując się niemal perfekcyjnie w energicznym headbangingu.
Ostatni utwór stanowił doskonałe domknięcie koncertu. Forma, w jakiej byli artyści z obu zespołów, była naprawdę godna podziwu, w dodatku warsztat i zdolności, jakimi Dool dysponują na swoich albumach studyjnych, wybrzmiewają jeszcze potężniej na żywo.

W jednym z wywiadów natrafiłam na stwierdzenie, że zespół w obecnym składzie jest tak naprawdę grupą przyjaciół, co było widać w czasie ich występu – niewymuszone interakcje pomiędzy muzykami, uśmiechy rzucane w stronę widowni oraz udzielający się publice dobry nastrój mówiły same za siebie.

Pod koniec występu Dool padły też słowa o tym, że „za każdym razem dobrze grać w Polsce”, po których ciężko było się nie uśmiechnąć. Za organizację wydarzenia (i dostarczenie mnóstwa emocji) podziękowania kieruję do Piranha Music.

Setlista Dool:
The Shape of Fluidity
Self-Dissect
The Hand of Creation
Wolf Moon
The Alpha
God Particle
Venus in Flames
House of a Thousand Dreams
Hermagorgon
Oweynagat

Artykuł Dool, Taraban – Wrocław (23.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Devil in the Name to mroczna podróż poprzez occult rock, stoner/doom metal i hard rock. Poprzez strach i piekło woli ludzkiego umysłu. Muzyka w połączeniu z mrocznymi i psychodelicznymi tekstami jest mieszanką gatunków i klimatów. W inspiracjach zespół sięga po takich wykonawców jak: Black Sabbath, Danzig, Pentagram, Motorhead, Mustasch, Kyuss, Dust, Kadavar, Graveyard, Clutch, Obssessed, Uncle Acid & the Deadbeats, Brimston Coven, Reverend Bizzarre.

Jak dotąd zespół zagrał i dzielił scenę między innymi z: Crowbar, KAT & Roman Kostrzewski, Greenleaf, Belzebong, The Stubs, Closterkeller, Dopelord, Taraban, Sunnata, Somali Yacht Club czy Major Kong.

Muzykę na drugi album zarejestrował Mateusz Chruściel w Underworld Studio. Całość zmiksował i poddał masteringowi Marcel Kraszkiewicz w Acoustic Studio (Hydra, Nuclear Jeezus). Okładkę wykonał Piotr „Qras” Kurek z Mentalporn (Acid Drinkers, Darzamat, Frontside, Terrestrial Hospice). Gościnnie w utworze „Sigillarius” zaśpiewała Anja Orthodox z legendarnego zespołu Closterkeller.

Album „Black Stone” został wydany 8 marca 2025 na płycie CD we współpracy z polską wytwórnią Case Studio, którą można kupić w oficjalnym sklepie wytwórni. Wersja cyfrowa będzie dostępna na najpopularniejszych platformach streamingowych 30 kwietnia 2025.

Posłuchaj „Black Stone” na kanale Stoned Meadow Of Doom. Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich zespołów jak Coven, Pentagram, Blood Ceremony i Black Sabbath.

Tracklista:
01. Morgen Rot & Black Well Witch
02. Anima Mundis
03. Hellhounds
04. Sigillarius
05. Nameless
06. The Four Horsemen
07. Pillow of the God

Artykuł Occult rockowy DEVIL IN THE NAME wydał długo wyczekiwany nowy album pochodzi z serwisu KVLT.

W licznych wywiadach zespół wspominał, że nie chce się powtarzać i potwierdził to wraz z premierą The Spin.
Żeby jednak nie wypowiadać się o albumie w samych superlatywach, na początku muszę cofnąć się parę miesięcy i uczciwie przyznać, że poprzedzające premierę single nie do końca do mnie przemówiły. At Races okazało się co prawda przyjemne w odsłuchu, ale nie urzekło niczym wyjątkowym, z kolei The Dress momentami zwyczajnie się dłużyło. Choć dałam sobie czas na wielokrotne przesłuchanie albumu, to za każdym razem wspomniane dwa utwory nieco odstawały od całości i nie poruszały mnie w równym stopniu, co inne tracki. A na nich dzieje się naprawdę sporo.

Pozostałe utwory zebrane na The Spin bronią się same i świetnie się sprawdzają słuchane osobno. Jednak to odsłuch albumu od początku do końca okazuje się najbardziej satysfakcjonujący. Słuchanie płyty w całości ułatwiają płynne przejścia między utworami. Void Meridian stanowi tutaj mocny otwieracz, na którym oniryczny wokal i stopniowe podkręcanie tempa pozwala dosłownie „wsiąknąć” w vibe albumu. Choć single nieszczególnie mnie zachwyciły, reszta utworów stanowi twórczość, w której można się zatracić – przykładowo w Fire on the Roof jest stonerowo i z jednej strony mamy konkretne pieprznięcie, a z drugiej – elektryzujący początek i wprost genialne aranżacje.
Gothic rock zestawiony jest tu ze stoner metalem w intrygujący sposób, a artyści umiejętnie żonglują konwencją, łącząc ze sobą kolejne gatunki i klimaty.
Tym sposobem doczekujemy się również Immolation, niespiesznie rozpoczętego chwilą wyciszenia, by chwili metalowe uderzenie z prawdziwego zdarzenia zmiotło w nim słuchaczy z planszy, czy Reveal, urozmaiconego bluesowym intro brzmiącym jak z rozdroża w Missisipi.
Jeśli ktoś wciąż nie jest przekonany, to wraz z Thicker Blood, dosłownie gęstym już od samego ambientowego intro, robi się tylko lepiej. Kompozycja ani trochę nie daje odczuć, że trwa niemal dziewięć minut i za to zespołowi należą się brawa. Na końcu pojawia się tam nawet growl – coś fantastycznego. Skład Messy niewątpliwie pozostawił najlepsze na koniec, fundując słuchaczom przeżycie znane jako „wgniatanie w fotel”.

Znaczącym plusem wydawnictwa jest produkcja. Dźwięk jest czysty i klarowny, pozwala każdemu z instrumentów wybrzmieć jak należy, ale bez jednoczesnego „przedobrzenia” czy wygładzenia do perfekcji. Wokal w miksie jest w zasadzie na pierwszym planie, dzięki czemu teksty są zrozumiałe. Szczerość i surowość w warstwie lirycznej bywa tu naprawdę przejmująca i stanowi niewątpliwy atut.

Włoski band zaaranżował interesującą płytę, bliską koncept albumowi dzięki motywom przewodnim tekstów związanym z introspekcją, udręką, poddawaniem się czy niemożliwymi pragnieniami. Najlepiej zresztą przekonać się o tym, włączając album i przeznaczyć na niego nieco ponad 40 minut swojego czasu.
The Spin to potwierdzenie wysokiej formy, w jakiej są Messa, przynajmniej w wydaniu studyjnym. Pozostaje mieć nadzieję, że na sprawdzenie, jak nowości wypadają na żywo, polskim fanom zespołu nie przyjdzie czekać zbyt długo.

Artykuł MESSA – „The Spin” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Wszystko w formule zaprawionego okultyzmem, transowego stoner metalu się tutaj zgadza, począwszy od powolnego intro (Drakon), a na mocnym akcencie finałowym (Kaivalya) kończąc.
Mnóstwo tutaj zapętleń, sfuzzowanych gitar i „mulistego” brzmienia – i dobrze, wszak o to właśnie chodzi w tym stylu muzycznym. Przyzwoicie wypada tytułowy utwór, który wpada w ucho dzięki zapętlonemu motywowi, a atmosfera gęstnieje w zasadzie wraz z każdym numerem. Znajdziemy tu Revel in Dissidence ze sfuzzowanym brzmieniem gitar, co sprawia, że wraz z kolejnymi minutami track przekształca się niczym organizm żyjący własnym życiem, uświadczymy nieco żwawszego tempa wraz z Among the Ruins (o ile w ogóle można określić to tempo mianem „żwawego”), z kolei Ascending the Pale dodatkowo nadaje albumowi posępnego brzmienia. Również brzmienie basu wypada zacnie w tym miksie, czego przykładem jest Black Smoke – utwór porządnie buja, a momentami wprost wprawia w trans, dokładnie tak, jak trzeba w nurcie stoner/doom.
Świdrujące, pełne „gruzu” brzmienie ostatniej kompozycji stanowi bardzo dobry finał albumu, a utwór, choć może brzmieć nieco monotonnie, wybrzmiewa z należytą mocą.

Szwedzki band sięga tutaj po dość proste patenty, to prawda, ale za to łączy je ze sporym wyczuciem. Bywa, że zespół tworzy wręcz absurdalnie wciągające kompozycje – zachęcam do sprawdzenia Black Smoke czy tytułowej ścieżki. To właśnie są utwory, które gdzieś wśród czarnego dymu i woni kadzideł są w stanie hipnotyzować, wciągać i wprawiać w trans, a zarazem stanowią materiał od Saturnalia Temple, na jaki czekałam od lat.

Artykuł SATURNALIA TEMPLE – „Paradigm Call” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Ponte del Diavolo przez pewien czas należeli do bandów, które znałam jedynie z nazwy.
Na szczęście premiera ich nowego albumu szybko zmusiła mnie do nadrobienia braków w wiedzy, a Fire Blades from the Tomb na dłuższy czas pozostało w moich słuchawkach i głośnikach.

Wszystkich zniechęconych etykietką doom/black na Metal Archives chciałabym na wstępie uprzedzić, że Ponte del Diavolo nie są jedynie kolejną kapelą, która odtwarza pewne gatunkowe wzorce i aranżuje te style bez większego pomysłu na siebie.
Turyński zespół – nomen omen – diabelsko zdolnie łączy w swojej twórczości black, psychedelic/doom oraz occult rock, dopełniając całości inspiracjami gothic rockiem i nieoczywistym instrumentarium (mamy tu do czynienia np. z syntezatorami i klarnetem). Owszem, pierwszy track, Demone, rozpoczyna się szorstkim, blackmetalowym tremolo, jednak bardzo szybko na pierwszy plan wybija się hipnotyzująca melodia i charakterystyczny, pełen dramatyzmu głos Eleny Camusso. Niektórych słuchaczy z pewnością będzie razić jej maniera wokalna, jednak tym, którym przypadnie do gustu, album z nawiązką odpłaci ponad czterdziestoma minutami dobrej muzyki. W moim odczuciu zdolności i ekspresja wokalistki znakomicie się komponują z muzyką Ponte del Diavolo, nadając dramatyzmu poszczególnym utworom (przy czym jest to dramatyzm pozbawiony kiczu).

Na Fire Blades from the Tomb nie brakuje kilku ciekawych, wirtuozerskich zagrywek oraz tekstów zarówno po włosku, jak i po angielsku. Idealnym połączeniem powyższych cech jest Covenant z doskonałym, bujającym rytmem i wybijającym się w miksie basem. Dramatyzm twórczości Włochów wprost błyszczy w tym numerze, który nie traci przy tym wszystkim nic ze swego ciężaru i mroku. Czuć tutaj inspiracje The Devil’s Blood. Diabeł jeden wie, czy to był zamierzony efekt, czy jedynie zbieg okoliczności.
Doskonałą chwilową odskocznią od rockowego klimatu na rzecz walcowatych, podszytych okultyzmem brzmień będzie Red as the Sex of She who Lives in Death. Tempo na tym utworze zwalnia, ponadto robi się psychodelicznie i doomowo – momentami tak bardzo, że kawałek nieodparcie kojarzy się z Jess and the Ancient Ones. Szczególnego klimatu dodają wokalizy, dzięki którym klimat bywa złowieszczy i wprost upiorny.
Na La Razza artyści umiejętnie budują napięcie długim intro i jednocześnie nadają kierunek następnym ścieżkom albumu – ta transowa, zaprawiona psychodelą atmosfera towarzyszy nam już w zasadzie do końca trwania wydawnictwa. Zapętlone partie Nocturnal Veil potrafią wprowadzić w trans, a w połączeniu z posępnie brzmiącym klarnetem w tle zasługują na miano majstersztyku.
Podobnie jest z Zero – złowrogie skandowanie wsparto tu odpowiednio ciężkim brzmieniem przesterowanych gitar, co stworzyło hipnotyczny efekt. Na końcu znalazł się The Weeping Song – cover utworu Nicka Cave’a. Zespół zaaranżował go z pomysłem, otwierający motyw został odpowiednio „uczerniony” na metalową modłę i całość brzmi posępnie i ciężko. Świetne wykonanie – Ponte del Diavolo bawią się tutaj konwencją i mieszają gatunki z wielkim wyczuciem.

Rockowy ciężar wzbogacony wpływami licznych innych stylów, okultystyczny vibe i charakterystyczny wokal świadczą o tym, że mamy do czynienia z brzmieniem zbliżonym do znanych i zasłużonych kapel związanych z szeroko pojętym occult rockiem. Nie mam jednak wrażenia zrzynki na zasadzie „kopiuj-wklej”, raczej jest to złożenie hołdu bądź inspiracja. A tę, jak wiadomo, warto czerpać od najlepszych. Dalsze poczynania zespołu na pewno będę śledzić z ciekawością.

Artykuł PONTE DEL DIAVOLO – „Fire Blades from the Tomb” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Jedynym minusem koncertu Whalesong była (początkowo) dość niska frekwencja, gdyż w poniedziałkowy wieczór klub zapełniał się powoli. Na nic innego nie można było jednak narzekać – od kakofonicznego początku setu do równie efektownego outro, Whalesong zadbali o poruszające, wprawiające w trans show. Choć ich najnowszy materiał przyprawia o ciarki już w wydaniu studyjnym (recenzja tutaj), to na żywo ciężar ich muzyki dosłownie miażdży. Atmosfera rezygnacji mieszała się z nutą nadziei, a metalowa moc z melodyjnymi partiami, co zapewniało twórczości Whalesong hipnotyczny klimat, a nawet pewien pierwiastek szaleństwa. Ciężko było się oprzeć mocy ich muzyki zwłaszcza podczas końcowego, skróconego na potrzeby koncertu From the Ashes.
Występujący tego wieczoru we trójkę artyści zafundowali zebranym iście katartyczne przeżycie, po którym szczękę trzeba było zbierać z podłogi.

Krótko przed 21, zgodnie z koncertową rozpiską, scenę przejęli Hexvessel, przynosząc ze sobą północny mrok i iście szamański mistycyzm. Nagłośnienie wypadło jak należy, a oszczędna oprawa świetlna sprawdziła się znakomicie i jedynie podkreśliła moc i surowość utworów.
O ile Whalesong pozwolili przemówić samej muzyce i z wyjątkiem końcowych podziękowań nie zwracali się do widowni, to Mat McNerney, charyzmatyczny założyciel Hexvessel, chętnie nawiązywał kontakt z publiką.
Nie obeszło się bez licznych podziękowań oraz miłego ukłonu w stronę polskich fanów, do których zgodnie ze słowami frontmana zespół uwielbia wracać już od wielu lat. Dodatkowo niektóre z utworów zostały poprzedzone słowem wyjaśnienia i doczekały się swoistego backstory – tym sposobem Eternal Meadow poprzedziła przemowa o zmarłym przyjacielu, którego pamięci poświęcony został ten utwór, a Joy of Sacrifice zapowiedziano jako kawałek, którego zespół nie grał jeszcze na żywo.

Setlista opierała się w większości na najnowszym albumie Polar Veil, przypominającym również na żywo „ublackowiony”, wzmocniony rockiem folk. Prezentowane przez grupę utwory okazały się strzałem w dziesiątkę i idealnie się wpisały w grudniowy wieczór. Chłód muzyki Hexvessel i mistyczna aura ich utworów – albumowego otwieracza The Tundra is Awake, pełnego mroku, transowego Ring czy mocnego singla A Cabin in Montana – wprost hipnotyzowały. Aż ciężko było uwierzyć, że koncert dobiegał końca, gdy frontman zapowiedział finałowy numer, czyli przepełnione tęsknotą Homeward Polar Spirit. Ostatni element setlisty mocno rezonował w dość kameralnej sali klubowej, a Hexvessel, mówiąc najkrócej, pozamiatali.
Fińsko-brytyjski kolektyw szamańskiej pieśni i tańca ponownie udowodnił, że na żywo zapewnia słuchaczom nie tylko koncert, ale również fantastyczne, niemal mistyczne doświadczenie.

Zdjęcia: Lilit Ghazareh
Pełna galeria

Artykuł Hexvessel, Whalesong – Poznań (11.12.2023) pochodzi z serwisu KVLT.