Jeśli tkwi jakaś siła w propozycji niemieckiej kapeli Fudge, to z pewnością jest nią pomysł na własną twórczość i koncepcja zgrabnego połączenia różnych elementów: muzycznych, tekstowych i wizualnych. Jasne, nie do końca oryginalny to koncept – ani łączenie mocniejszych gitar z elektroniką i industrialnym wyrazem nie jest nowością, ani żenienie podobnej muzyki z tematyką horroru (nawet Cthulhu się na grafice pojawia) czy science-fiction i post apokaliptycznymi klimatami. Nawet na zdjęciach we wkładce wszyscy wyglądają jak wyjęci z magazynu dedykowanemu miłośnikom cosplayu z mrocznych, fantastycznych filmów klasy B.

Można jednak pewne patenty wykorzystywać zgrabnie, można nieudolnie. Fudge na Dust To Come robi to przynajmniej poprawnie, więc kto takie klimaty ceni, przegapić nie może. Jest to pewien produkt, ale przynajmniej wykonany rzetelnie i z jakimś pietyzmem. Motorem napędowym są na albumie wyraziste, ale też nieprzesadnie porywające riffy oraz klawiszowe pasaże, które czasem dodają odrobiny majestatu i epickiej siły, a rzadziej są przekaźnikiem całkiem nośnego motywu (GODS, Dust To Come, czy For Those Who Live In Fear najlepszym na to przykładem). Może skandowany wokal Chrisa Techritza nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale dobrze pasuje do konwencji muzyczno-lirycznej. Elementy układanki zachodzą na siebie zawodowo. Z kalkulacji? Z miłości do tego typu klimatów? Nie mnie rozstrzygać. Wypada nieźle.

Może bez jakiegoś polotu, pierwiastka szaleństwa, ale też bez jakichkolwiek zarzutów. Dobrze robią tym numerom drobne urozmaicenia, jak lekko upiorny głos dziewczynki (a czy śpiewające w horrorach dziewczynki nie są najstraszniejsze?) w Death To Man, czy też melodyjne, spokojne fragmenty w niektórych kawałkach. Do tego dochodzi snuta przez narratora opowieść w Dust To Come Part II oraz nieco balladowy i nie do końca przekonujący I’m A Wolf. Nie czuję się kupiony, ale docenić muszę wykonanie i polecić jednak uwadze osób, którym blisko do tego typu połączeń.

ocena: 7/10

Oficjalna strona zespołu na Facebooku