Odsłuchując wcześniejsze fragmenty Fell Sorcery Abounds i rozeznając ogólnikowo temat Morgul Blade, spodziewałem się festiwalu wrażeń. Tradycyjny amerykański heavy metal sięgający po Tolkiena, z wokalistą, który bez trudu mógłby załapać angaż w kapeli bm, całość wydawana przez No Remorse Records (która ma pod swoimi skrzydłami takie składy jak Glacier, Lynx, czy Riot City) – to nie miało szans się nie udać.

Rzeczywistość lubi jednak sprawiać niespodzianki, nie zawsze niestety pozytywne. Walczę z tą płytą od dobrych kilkunastu dni i zastanawiam się, na ile stała się ona ofiarą moich wygórowanych oczekiwań, a na ile (pomimo składowych, które pozornie powinny gwarantować sukces) jest tytułem jedynie średnio udanym.

Żeby być uczciwym, album ma swoje momenty. Kilka numerów kąsa całkiem sympatycznie (He Who Sits Upon the Black Throne of Angmar / The Morgul Blade, A Last Waltz of Gevaudan, Sons of the Night, czy tytułowy Fell Sorcery Abound), w wielu miejscach słychać w muzyce Morgul Blade ciekawe pomysły i drzemiący potencjał.

Jednocześnie zbyt często (In the Grip of the Dark Lord, The Five Will Ride at Dawn, The Beacons Must Be Lit!), z niezrozumiałych dla mnie przyczyn, zespół oddala się na swoim debiucie od heavy metalowego rdzenia i oddaje festyniarskim sztuczkom, ogniskowym klimatom i biesiadnej atmosferze, która może z założenia ma budować fantastyczny klimat opowieści, w rzeczywistości rozmienia na drobne wydźwięk i siłę rażenia całości. Nie za bardzo dostrzegam też sens umieszczenia na płycie interludium w postaci Blood Has Been Spilled This Night, które samo w sobie może i jest interesujące, jednak nijak ma się do atmosfery tej płyty.

Posiedzę jeszcze z Fell Sorcery Abounds, nie sądzę jednak bym doznał jakiejś boskiej iluminacji. Myślę, że Ostrze Morgulu kłuło by celniej, gdyby wybrać z płyty kilka numerów i zmajstrować z tego EP-kę.

Jako long, tylko poprawnie.

Ocena: 6/10